Recenzje

Jak pomagać rodzicom w wychowaniu, jakich błędów nie popełniać, jak być idealnym dziadkiem - na te i wiele innych pytań odpowiada Phill Williams w książce Sensusa "Dziadkowie na medal". Rozważa, czy należy być dziadkami surowymi czy rozpieszczającymi. Jak nadążać za wnukami w znajomości komputera. Czy rywalizować z drugimi dziadkami. Interesująco rozstrzygane są kwestie finansowego wspomagania dzieci i wnuków. Znajdujemy recepty na dłuższe odwiedziny milusińskich, uczymy się wnuki karać i nagradzać. Doświadczamy tego, jak trudną sztuką jest zabawa z małolatami, a cenne rejestrowanie ich postępów w rozwoju, mówieniu, nauce. Kolejne etapy oswajania" się z wnukami to m.in. wakacje. Autor nie pominął również kwestii szczególnych - roli dziadków po rozwodzie rodziców czy... pożegnania z nimi.

Co ma pępek do osobowości Według pary autorów książki Introwertyk i ekstrawertyk w sidłach miłości. Jak sprawić, aby związek oparty na przeciwieństwach był udany" - idealnie je odzwierciedla. Nasza osobowość może być zwrócona do wewnątrz, będąc introwertyczną, lub -na zewnątrz - ekstrawertycznie. Czy tego typu odmieńcy mogą być - jak by to ujęła komputerowa młodzież - kompatybilni Według Marti Olsen Laney i Michaela L. Laneya - jak najbardziej. Metodą prób i błędów można stworzyć małżeństwo mieszane. Trzeba tylko zdawać sobie sprawę z różnic charakterów, uwzględniając je w planowaniu dnia, weekendu, urlopu i całego życia. Pary skłonne do kompromisu potrafią uczyć się tego z każdym kolejnym rozdziałem tej książki. Inni będą musieli pozostać - każde przy swoim zdaniu...

Aby poznać najważniejsze koncepcje psychologii biznesu, wcale nie trzeba sięgać po wiele różnych książek. 50 dziet klasyki sukcesu" to doskonała propozycja dla menedżerów i przedsiębiorców, którzy jak wiadomo są wiecznie zapracowani i nie mają wiele czasu na czytanie czegokolwiek. Publikacja zawiera streszczenia najbardziej inspirujących poradników dotyczących samodoskonalenia. Ich autorami są legendarni przywódcy psycholodzy filozofowie, eksperci zarządzania, a nawet stratedzy wojskowi. To elitarne grono reprezentują w książce m.in.: Abraham Lincoln, Henry Ford, Jack Welch, Brian Tracy, Sam Wal ton czy Sun Tzu. Nietypowy zbiorek Toma Butlera-Bowdona powinien przeczytać każdy, kto chce rozwijać swoje talenty i przekuwać pasje w sukces. Autor jest znanym ekspertem od samodoskonalenia, absolwentem London School of Economics i Uniwersytetu w Sydney. Jego książka jest pełna idei, koncepcji i teorii, dzięki którym nasze życie zawodowe i prywatne szybko może nabrać nowej jakości. Dzięki tej książce łatwiej ci będzie dokonać analizy własnych zachowań, lepiej uświadomisz sobie własne cele oraz zaczniesz planować przyszłość na nowych zasadach.

Niewiele zrobisz, nie znając siebie. Nauka o emocjonalnej inteligencji mówi, że aby poprawić umiejętność zarządzania innymi, musimy zacząć od większej świadomości samych siebie. Przewodnik Angusa McLeoda, poradnik "Sztuka stosowania NLP w grupie. Ja, mój zespół i ja", to zapis i instrukcja dla czytelnika do realizacji tej myśli. Książka jest podręcznikiem, w którym większość zaprezentowanej wiedzy odwołuje się do praktyk i pomysłów stosowanych w coachingu i neurolingwistycznym programowaniu. Wykorzystując umiejętności opisane w tej książce, można doprowadzić do zmiany zachowań swoich i zespołu, a przez to pomóc w sukcesie organizacji. Publikacja jest obowiązkową lekturą dla każdego, kto pracuje w grupie. Przedstawia narzędzia, które może wykorzystać zarówno nowa osoba, jak i doświadczony przywódca. Moim zdaniem praca "Ja, mój zespół i ja" jest nadmiernie amerykańska - zbyt prosta. Warto ją jednak przeczytać ze względu na pozytywne przesłanie autora, iż osobisty indywidualizm jest do pogodzenia z dążeniem do skutecznej pracy zespołowej.

Przywódca musi umieć "popłakać". "Psychologia przywództwa", wydanie "Harvard Business Review" z roku 2006, ma formułę dekalogu. Przypomina dziesięć prac Harrego Levinsona od początku lat 60. do roku 2003. Do tej książki "skradałem" się ponad pół roku. Początkowo moje zainteresowanie wzbudziły tytuły sformułowane w postaci pytań: "Zarządzanie przez czyje cele?", "Ocena jakiego działania?" oraz "Co doprowadziło do śmierci Boba Lyonsa?". Z czasem odczułem potrzebę przeczytania całości. Wśród omawianych przez autora spraw i problemów poruszyło mnie zdroworozsądkowe podejście do zmiany: (...) Każda zmiana wiąże się ze stratą czegoś, a stratę należy opłakiwać. Nawet w przypadku awansu traci się wsparcie kolegów i przyjaciół oraz należy porzucić znane metody działania. Aby zmniejszyć nieuniknione poczucie smutku, należy wyrazić je słowami. Ta postawa jest zdecydowanie bliższa rzeczywistości i przestrzega przed hurraoptymizmem, który pogrzebał już wiele projektów zarządzania zmianą.