Recenzje

Praca i stres są związane ze sobą niczym Don Kichot iSancho Pansa. Trudno sobie wyobrazić bezstresowa pracę, ale niełatwo jest też przyjąć do wiadomości tezę Wacława Kisiela-Dorohinickiego, którą lansuje w książce „Tylko bez nerwów...", że stresem da się zarządzać. Bo kojarzy się on raczej z sytuacją, która przychodzi nieproszona i w której rozum gra najmniejszą rolę.

Autor, z zawodu psycholog, twierdzi, całkowicie słusznie, że stres pełni też funkcje motywujące nas do wysiłku i nie należy dążyć do tego, by całkowicie wyeliminować go ze swojego życia. Ale trzeba umieć odróżnić pozytywny stres od negatywnego - tego, który niszczy pracownika, jego relacje z innymi i motywację do pracy. Ten drugi rodzaj stresu jest wywoływany przez bezsilność, złość, frustrację. Denerwują nas relacje z szefem, kolegami, podwładnymi, warunki pracy, presja związana z wykonywanymi zadaniami -tych czynników jest mnóstwo.

Z książki „Tylko bez nerwów..." dowiemy się sporo o naszym wrogu - o naturze stresu, przebiegu reakcji stresowej, o tym, że to zjawisko zupełnie subiektywne, o emocjach jakie towarzyszą odczuwaniu stresu. Sporo jest tu ćwiczeń, pomagających zrozumieć samego siebie, reakcje na stres. Dzięki znajomości swoich mocnych i słabych stron można przejść do finałowej części - czyli budowania odporności psychicznej i wdrażania technik radzenia sobie ze stresem. Kisiel-Dorohinicki wyróżnia działania długofalowe i krótkofalowe (np. odreagowywanie, odwracanie uwagi, prowadzenie konstruktywnych rozmów ze sobą). Uczy jak przyjmować asertywną postawę, poszukiwać wsparcia innych ludzi i budować koalicje, zarządzać czasem, dbać o swój komfort psychiczny.

Mit talentu

Mozart urodził się genialny, podobnie jak Leonardo, a setki lat później taki na przykład John Lennon. Co innego reszta świata, tłum przeciętniaków pozbawionych wrodzonego daru… Nic z tego – przekonuje Artur Król, coach i psycholog, który ma dobrą wiadomość dla pracowitych i złą dla leniwych: talent nie istnieje, żeby dojść do mistrzostwa w dowolnej dziedzinie, potrzeba po prostu ćwiczeń. Wiadomo nawet, ile czasu musimy na nie poświęcić: około 10 tysięcy godzin (co zapewne pamiętają czytelnicy „Poza schematem” Malcolma Gladwella). Król przywołuje wyniki badań współczesnych psychologów
i neurobiologów, m.in. Vilayanura S. Ramachandrana, nazywanego Marco Polo neuronauki. Na podstawie ich teorii formułuje wnioski dotyczące nie tylko tego, ile trzeba ćwiczyć, ale i jak trzeba ćwiczyć, żeby dojść do mistrzostwa.

Przyznam od razu, że tytuł nie zachęcił mnie do sięgnięcia po tę pozycję – bieganie od zawsze kojarzyło mi się z przyjemnością, nagrodą, energią i radością odchudzanie natomiast z karą i restrykcjami, wiecznie „nafochowanymi” zmęczonymi życiem nieszczęśnikami, nieustannie liczącymi kalorie. Z drugiej strony bieganie dość często właśnie z odchudzaniem się łączy. Na szczęście (dla siebie i innych) zazwyczaj nie oceniam książek po okładce a od tytułu ważniejszy jest dla mnie autor. Barbara i Jeff Galloway, duet od lat z powodzeniem zachęcający do zmiany trybu życia, propagujący marszobiegi i bieganie, to dla mnie wystarczająca rekomendacja.

Czy efektywna (i efektowna!) metamorfoza musi oznaczać życiową rewolucję? Według autorów – niekoniecznie. Nie ma w “Bieganiu i odchudzaniu…” skomplikowanych diet, recept naszpikowanych specjalistycznym słownictwem, programów treningowych wymagających nadludzkiego wysiłku. I, według mnie najistotniejsze – nie ma obietnic bez pokrycia, „złotych środków” „diet cud”.

Są za to bardzo praktyczne rady, uwzględniające realia życia „zwykłej kobiety”, proste rozwiązania, odpowiedzi na najczęściej pojawiające się wątpliwości.

Barbara Galloway, nauczycielka i twórczyni programów treningowych, już we wstępie zastrzega, że “nie jest to książka o diecie” (ufff, całe szczęście!), zapewnia, że proponowane ćwiczenia można bez trudu wpleść w napięty rozkład dnia uprzedzając tym samym jakże wygodną wymówkę: “nie mam czasu”. Z najczęściej powtarzającymi się wymówkami rozprawia się zręcznie w następnych rozdziałach. Odwołuje się często do tak charakterystycznego dla większości kobiet poczucia obowiązku, odpowiedzialności za dzieci i rodzinę. Przekonuje, że dbanie o własne zdrowie i dobre samopoczucie to nie fanaberia a “zdrowy egoizm” przekłada się na lepsze relacje z otoczeniem i procentuje w życiu codziennym.

Autorka dużą wagę przykłada do budowania i podtrzymywania motywacji – według mnie to jedna z największych zalet książki.

Nie wątpię, że korzystając z rad zawartych w “Bieganiu…” i stosując proste techniki motywacyjne można wprowadzić w ruch każde ciało, nawet to, które do tej pory dążyło do pozostania na kanapie.

Pamiętacie swoich przyjaciół z podwórka? Ze szkolnej ławki? Z letnich obozów?Aż łezka kręci się w oku na samo wspomnienie. Przyjaźń jest nieodłącznym elementem okresu dzieciństwa. Nie sposób wymienić wszystkich jej zalet. Z psychologicznego punktu widzenia wzmacnia ona poczucie własnej wartości, daje poczucie bezpieczeństwa, mobilizuje, uczy empatii, szacunku, życzliwości, współpracy. Umożliwia przyjęcie nowej roli społecznej, jaką jest bycie kolegą/ koleżanką, ale także liderem lub współtowarzyszem zabawy. Dzięki przyjaźni można też ćwiczyć samodzielność oraz wchodzenie w dorosłość. Społeczne umiejętności trenowane w dzieciństwie zaowocują w przyszłości.

Prawdopodobnie każdy rodzic chciałby, by jego dziecko potrafiło odnaleźć się w towarzystwie. Nie jest to jednak takie proste, ale na szczęście (lub dla niektórych nieszczęście) mamy na to duży wpływ.

Już od narodzin można wzmacniać pewność siebie naszego smyka. Jest to niezwykle ważne w kształtowaniu się późniejszych relacji społecznych. Dlatego w poradniku tym znajdziecie wskazówki, jak pomóc dziecku w rozwijaniu tej cechy. Musimy także dawać dobry przykład, by maluch mógł podpatrywać, na czym polega wdzięczność, szacunek, odpowiedzialność. A co gdy nasz przedszkolak rozmawia z wyimaginowanym przyjacielem? Czy musimy w tej sprawie konsultować się z psychologiem? A co zrobić, gdy podejrzewamy, że dziecko jest w szkole zastraszane lub samo jest prześladowcą? Jak pomóc, gdy maluch stracił przyjaciela? Co zrobić, by młody człowiek nie wpadł w złe towarzystwo? Autorka stara się to wszystko- a nawet więcej- wyjaśnić.

Przyjaźń choć piękna, nie jest łatwa. Uczmy jej więc już od najmłodszych lat.

Czy wiecie, że fotograf podróżnik to mało romantyczny zawód? Autor książki „Fotograf w podróży” Piotr Trybalski, przekonuje nas o tym jednoznacznie. Każdy, kto chce robić dobre zdjęcia musi poświęcić długie godziny na przygotowania. Trzeba czytać, analizować, próbować… I tu naprzeciw chęciom stworzenia dobrych fotografii wychodzi Piotr Trybalski, który w swoim przewodniku pokazuje jak zrobić świetne, przejmujące zdjęcia z podróży.

W przepięknie wydanym nakładem wydawnictwa Helion przewodniku znajdziecie porady fotografa podróżnika. Rozpoczynając od przygotowań, które zdaniem autora stanowią 80% sukcesu, przez sprzęt fotograficzny, do rad jak fotografować oraz jak sprzedawać swoje zdjęcia. A rady te okazują się nieocenione, bo Trybalski czerpie ze swojego doświadczenia. Można dowiedzieć się jak fotografować kobiety, dlaczego warto uśmiechać się do ludzi lub też jak fotografować w krajach muzułmańskich. Autor dzieli się z czytelnikami sposobami na dobre kadrowanie zdjęć czy tajnikami uzyskiwania dobrych zdjęć robionych w różnych środkach transportu.

Wszystkie rady Trybalskiego dotyczą praktycznego podejścia do fotografii. Autor nie zamęcza czytelnika technicznymi niuansami, nie przeprowadza porównań sprzętu, nie katuje czytelników różnicami pomiędzy wybranymi obiektywami. Co jest miłą niespodzianką, porady autora mają uniwersalny charakter – pokazuje on tylko rozwiązania, jakie sprawdzają się w jego przypadku.

Książka adresowana jest do amatorów i może stanowić inspirację do poprawienia swojego dotychczasowego warsztatu lub zafascynowania się sztuką fotografii, która w dzisiejszych czasach może być dostępna dla każdego. Jeśli więc zastanawiacie się jak podczas wyprawy w egzotyczne rejony świata zrobić niepowtarzalne zdjęcia i utrwalić chwile przez pryzmat swojej wrażliwości, ta książka jest właśnie dla Was.

Książka została wydana na kredowym papierze i zawiera mnóstwo wspaniałych, kolorowych fotografii. W moim przekonaniu książka należy do czołówki tego typu poradników. Świetna lektura przed zbliżającymi się wakacjami. Polecam, życząc Wam coraz lepszych zdjęć i radości z fotografowania.