Recenzje

Tytuł "Myśl negatywnie. Niekonwencjonalny sposób na rewelacyjne wyniki" brzmi bardzo przekornie, ale - spokojnie! - to tylko zachęta do osiągnięcia życiowej równowagi. Kiedy wszyscy wokół namawiają nieustannie: "Myśl pozytywnie, działaj z rozmachem, otwórz się na nowe perspektywy", a Ty masz wrażenie, że przesadny entuzjazm wcale nie jest drogą do sukcesu, masz całkowitą rację - wyjaśniają sens swojego wywodu Bob Knight i Bob Kammel.

Według nich, powszechny hurraoptymizm, który opanował społeczeństwo, może być bardzo niebezpiecznym zjawiskiem. Dlaczego Ponieważ ignorowanie lub niedostrzeganie potencjalnych zagrożeń zwiększa prawdopodobieństwo niepowodzenia. Jednak nie chodzi tu o to, by patrzeć na świat przez czarne okulary i nie w tym rzecz, by ludzi wokół straszyć posępną twarzą. Nie zaleca się też dostrzegania tylko mrocznych stron życia i oczekiwania wyłącznie porażek. Ideą tej książki jest po prostu inspirowanie do używania zdrowego rozsądku. Niestety, często na przekór wszystkim. A przynajmniej większości.

(…) Jest to zbiór praktycznych porad dotyczących asertywności i obejmujących najrozmaitsze dziedziny życia. Znajdziemy tu m.in. ciekawe opisy trudnych przypadków ze sfery zawodowej. Na przykład takich, które odnoszą się do wulgarnych zachowań klientów. "Obecne w socjalizmie jedzenie kanapki w trakcie rozmowy z klientem czy wszechwładna kierowniczka ze sklepu mięsnego ustąpiły miejsca nowemu schorzeniu - wymuskanej, nieszczerej, wyposażonej w uśmiech przez telefon i pieluchę przy kasie bezwarunkowej uległości wobec klienta" - pisze autor. Tymczasem takie wyrzekanie się własnej godności, wyrażanie zgody na wylewanie na siebie pomyj wszelkiej maści nigdy nie są dobrym rozwiązaniem. Stolarczyk nie waha się twierdzić, że wyniesione z domu zasady dobrego wychowania, takie jak ustępowanie innym, nie zawsze muszą się sprawdzać w dorosłym świecie. Asertywność nie musi być więc piękna, może wydawać się nawet egoistyczna. Jest jednak niezbędna, jeśli chcemy wykorzystać nasz potencjał, zyskać szacunek u innych, a także zachować zdrowie.(…)

Według twórców seriali "Życie, życie jest nowelą, której nigdy nie masz dosyć" , według innych - teatrem, w którym gramy różne role. Problem w tym, że z góry nie znamy tekstu, który trzeba będzie wygłaszać i musimy... improwizować. By robić to jak najlepiej, warto sięgnąć po poradnik wydawnictwa Sensus/Helion "Praktyczna improwizacja. Jak techniki improwizacji mogą usprawnić każdy aspekt Twojego życia", również będący swoistą, acz przydatną, „improwizacją" Michała Mącznika i Artura Króla.

Autorzy, bazując na swoich doświadczeniach oraz wiedzy zdobytej u źródeł (brytyjskie publikacje Keitha Johnstone'a), wprowadzają nas w świat sensownego posługiwania się słowem i uczą umiejętności niezaplanowanego reagowania na różne życiowe sytuacje. Uważna lektura i wprowadzenie nauk w życie sprawi, że poczujemy się swobodniej w kontaktach z innymi ludźmi, nabierzemy elastyczności i łatwiej nam będzie dogadywać się z otoczeniem. Te nauki to m.in. techniki umiejętnego słuchania i obserwowania oraz stała gotowość do podejmowania błyskawicznych decyzji.

Książka składa się z obszernej części teoretycznej oraz praktycznych gier. Zastosowanie ich pomoże nam skutecznie posługiwać się technikami improwizacji i zwiększy nasze poczucie swobody w nowych sytuacjach.

Jak szybko płynie czas...

Wojna na wschodniej Ukrainie w jeszcze większym stopniu niż euforia Majdanu zwróciła uwagę Polaków na jej historię i współczesność. Mało znaną historię i nieznaną współczesność - należy dodać, bo konia z rzędem temu, kto wcześniej interesował się dziejami Doniecka albo Ługańska. Nie ma też lepszej rekomendacji niż książka zagranicznego korespondenta, który latami poznaje kraj, skrupulatnie gromadzi wiedzę i niekiedy zaczyna coś z tego, co widzi, rozumieć. Piotr Pogorzelski, korespondent Polskiego Radia, te wymogi spełnił z nawiązką, tyle tylko że przegrał z czasem.

Wydana u schyłku 2013 roku, a po kilku miesiącach wydana po raz drugi z dodanym rozdziałem poświęconym Majdanowi i jego skutkom, po krótkim czasie z aktualnego reporterskiego dokumentu stała się już niemal książką historyczną. Po prorosyjskiej rewolcie na Krymie, jego bulwersującej aneksji, wojnie donieckiej i po zestrzeleniu pasażerskiego boeinga Ukraina już nigdy nie będzie taka sama. Niemniej ten zbiór ciekawych tekstów warto przeczytać, gdyż informacje - dane nam z pierwszej ręki - o stylu życia Ukraińców, muzyce, jakiej słuchają, kinie, jakie oglądają, i łapówkach, które wręczają, nic nie straciły na wiarygodności. Obserwacje autorskie związane z losami politycznymi Ukrainy, jej historią, trudnymi relacjami z Polską niewątpliwie mogą stać się cennym uzupełnieniem wiedzy, jeśli przyjdzie nam ochota, a życie to umożliwi, by kraj ten poznać z autopsji. Sylwetki gwiazd ukraińskiego popu, próby wyrwania się ambitnych Ukraińców z wrodzonego marazmu i postsowieckiej bylejakości, walka o godność kobiety i rodziny stają się cennym źródłem wiedzy o współczesnym obliczu naszego wschodniego sąsiada, mimo że autor daleki jest od patrzenia na Ukrainę przez różowe okulary swej nieskrywanej sympatii do tego kraju. A może książka warta jest lektury właśnie dlatego...

Wojskowa dyscyplina w zarządzaniu - czego dyrektor może nauczyć się od oficera?

Korporacja, urząd, wojsko czy mała firma - w każdej grupie, która ukierunkowana jest na osiągnięcie konkretnych celów, trzeba wyłonić lidera. Jak nim zostać "Człowiek na stanowisku kierowniczym, który w pracy szuka kumpli, przyjaciół, który chce być kochany przez podwładnych, nie nadaje się do bycia szefem" - to tylko jedno z wielu spostrzeżeń, jakimi doświadczony oficer Roman Polko dzieli się na łamach swojej najnowszej książki.

Polko prezentuje odmienne do powszechnego wyobrażenie lidera. Jego wieloletnie doświadczenie oficerskie oraz zainteresowanie zarządzaniem zaowocowało wydaniem kilku książek, w tym dwóch z zakresu kierowania organizacją. Nie udawaj przed przełożonym, że jesteś jego klonem; decyzje podejmuj w mgnieniu oka; podczas kryzysu sprawdza się wszystko, co pozwala go opanować; Twój najgroźniejszy przeciwnik to ten, którego się nie boisz - to tylko kilka z głównych wskazówek, jakimi podzielił się na łamach swojej najnowszej książki pt. "Szefologika, czyli logika szefowania".

Czego przyszli liderzy mogą nauczyć się od doświadczonego oficera Z książki dowiemy się m.in.:

Czy karać za każde przewinienie? Czy każdego pracownika powinno karać się w ten sam sposób? I w końcu – w jaki sposób karać, by sankcja okazała się skuteczna i motywująca? Co jest w procesie wyciągania konsekwencji najważniejsze - JASNOŚĆ PROCEDUR. Podwładny musi wiedzieć, za co może oczekiwać pochwały, a za co nagany - jeśli nagrody i kary będą przyznawane dla niego w sposób niezrozumiały, powstępowanie takie będzie miało negatywny wpływ na jego motywację, nastawienie do przełożonego i efektywność pracy.

W swojej książce Roman Polko stwierdza jednoznacznie: "Człowiek na stanowisku kierowniczym, który w pracy szuka kumpli, przyjaciół, który chce być kochany przez podwładnych, nie nadaje się do bycia szefem". Pierwszy test charakteru pod tym względem odbywa się w momencie awansu, kiedy to osoba awansowana na stanowisko kierownicze jest zmuszona zarządzać swoimi kolegami i koleżankami. Autor książki przestrzega, by nie przerysowywać swojej nowej roli i nie zmieniać układów koleżeńskich ze znajomymi, ale też radzi, by być stanowczym i trzymać się zasad niezależnie od sympatii i antypatii. Oficer za przykład zgubnego działania faworyzowania lubianych pracowników podaje sytuację z jego życia. Oficer X był bardzo ceniony w swojej jednostce za entuzjazm i bycie duszą towarzystwa. Sentyment do tego człowieka nie pozwolił oficerowi na zwolnienie go za ewidentne niedociągnięcia. Efektem tej sytuacji było stworzenie stanowiska o niskiej odpowiedzialności dla oficera X oraz jego wyjazd na akcję do Kosowa. Tutaj niedociągnięcia oficera skończyły się tragicznie - uprowadzeniem i śmiercią kilku serbskich nauczycielek.

Wojskowe przykłady skutecznego dowodzenia oraz efektów nieskutecznego zarządzania mogą wydawać się przeciętnemu czytelnikowi wyolbrzymione i nijak mające się do rzeczywistości, w której działa zwykły kierownik czy prezes. Jednak niezależnie od środowiska, w jakim zarządzamy, problemy i ich konsekwencje pozostają takie same. Ludzkiego życia czy obronności kraju nie można co prawda stawiać na jednej szali z decyzją o zwolnieniu niekompetentnej kadrowej, ale podejmowanie kluczowej dla rozwoju firmy decyzji, której efektem może być pozbawienie całego działu środków do życia lub splajtowaniem firmy, nie jest decyzją łatwą. Wnioski płynące z sukcesów i porażek Romana Polko jako dowódcy są bardzo cenną wiedzą dla każdego, kto zajmuje stanowisko kierownicze.