Recenzje
Król biurowej klasy średniej
Przyznam Wam szczerze, że chyba nad żadną książką się nie uśmiałam tak, jak nad tą. Autentycznie- płakałam ze śmiechu. Książka opowiada o życiu grafika w agencji. Historia przedstawiona jest za pomocą tekstu, krótkich komiksów, a także fragmentów czatu i tweetów. Chociaż całość jest niezwykle zabawna, absurdalna, przerysowana, ironiczna, a zakończenie wręcz można uznać za fantastykę, to każdy, kto pracował w jakimkolwiek biurze odnajdzie w tej publikacji coś rodem wziętego z własnych doświadczeń. Mimo, że Zuch napisał wszystko zrozumiałym językiem, to pewne żarty pozostają nieco hermetyczne, ale nie wpływa to na odbiór. Nie jest to książka tylko dla grafika. Choć zdecydowanie nie dla account’a. Chyba, że takiego z ogromnym dystansem do siebie.
Mojatrawa.pl Moja Trawa
Jak dbać o włosy. Poradnik dla początkującej włosomaniaczki
Włosy to jeden z moich atutów. Nigdy szczególnie o nie nie dbałam, a zarazem nie miałam z nimi żadnych problemów. Dzięki blogowi Anwen - autorki książki do swojej podstawowej pielęgnacji (szampon + naturalne odżywki) włączyłam olejowanie włosów. Poradnik miał za zadanie usystematyzować oraz wzbogacić moją wiedzę dotyczącą włosów oraz ich pielęgnacji. Funkcję tą spełnił w 100%.
Debiutancka książka Anny Kołomycew trafiła w moje ręce wczoraj i jeszcze tego samego wieczoru przeczytałam ją "od deski do deski". Poradnik to kompendium wiedzy dla każdej osoby, która chce poznać swoje włosy oraz prawidłowy sposób ich pielęgnacji. Publikacja opisuje rodzaje włosów, najczęściej spotykanych problemy, jak w prawidłowo sposób myć włosy oraz odżywiać, a także jak przygotować naturalne kosmetyki z produktów jakie znajdziemy w kuchni. Szczególną wartość dla mnie miał rozdział dotyczący składników kosmetyków, co pozwoli mi na dokładniejsze zakupy.
Książka przeznaczona jest dla początkujących włosomaniaczek. Osoba, która choć w pewnym stopniu interesuje się świadomą pielęgnacją włosów oraz od czasu do czasu odwiedza bloga autorki, nie dwie się niczego nowego.
Układ jest prosty i czytelny, co ułatwia studiowanie poradnika. Język jakim posługuje się Anwen jest prosty i dostępny dla każdego przeciętnego czytelnika. Na ogromny plus zasługuje jakość wydania: kredowy papier, kolorowe zdjęcia oraz okładka w tonacji biało - fioletowej nawiązująca do bloga. Dzięki tym elementom czułam się, jakbym czytała ekskluzywną pozycję.
Warto mieć w swojej biblioteczce publikację, dotyczącą tak ważnego tematu dla każdego człowieka, a w szczególności dla każdej kobiety :)
Okrety-mysli.blogspot.com Karolina
Klątwa gruzińskiego tortu
Mieszkańcy Gruzji wierzą, że kraj został im podarowany przez Boga. Gdy Stwórca dzielił ziemię między poszczególne narody, oni mieli przyjść jako ostatni.
– Spóźniliście się – rzekł do nich z wyrzutem Pan.
– Przepraszamy, ale piliśmy wino za Twoje zdrowie – tłumaczyli Gruzini.
– Cóż mam z wami począć, nie mam już ziemi, wszystko rozdałem – zatroskał się Stwórca. Gruzini pokornie pochylili głowy i trwali w milczeniu. Bóg pogładził swoją długą, siwą brodę, uśmiechnął się i rzekł:
– Weźcie więc tę część, którą przygotowałem dla siebie.
W ten oto sposób w ręce Gruzinów trafił maleńki kawałeczek ziemi, wciśnięty między brzeg Morza Czarnego a góry Kaukazu.
Gruzja to piękny, mały kraj, który leży u stóp Kaukazu. Niemal azjatycki, a jednak aspirujący do Europy. To kraj ludzi i wilków, któremu w przeszłości powierzono rolę obrońcy chrześcijaństwa przed zagrożeniem ze strony Persów, Arabów i Turków. Nie bez powodu, wszak Gruzini, jako drugi naród po Ormianach, już w VI wieku przyjęli chrześcijaństwo jako religię państwową. W średniowieczu krajem rządził król Dawid Budowniczy, który tytułował się Mieczem Mesjasza. Niezwykle istotną rolę w dziejach tego dzielnego i niezależnego państwa odegrała historia wojen z sąsiadami oraz najeźdźcami ze wschodu i zachodu. Gruzini wielokrotnie musieli walczyć o niepodległość i własną tożsamość. Może to właśnie podobieństwo losów sprawia, iż mieszkańcy kraju nad brzegiem Morza Czarnego a górami Kaukazu tak dużą sympatią darzą Polaków. Tymczasem my sami dysponujemy niewielką wiedzą nt. Gruzji i Gruzinów. Warto poznać historię i mentalność mieszkańców tego kraju, ponieważ jest on coraz popularniejszym celem wakacyjnych wyjazdów. A przecież wstyd nie znać zwyczajów, jakie panują w domu gospodarza…
Maciej Jastrzębski, autor „Klątwy gruzińskiego tortu”, to włocławianin, które całe swoje zawodowe życie związał z Polskim Radiem. Swoją dziennikarską karierę rozpoczął w 1988 roku od współpracy z radiową Trójką. Później był reporterem rozgłośni regionalnej w Bydgoszczy. Od wielu lat pracuje jako korespondent zagraniczny Informacyjnej Agencji Radiowej Polskiego Radia. Przez pewien czas przekazywał informacje z Mińska na Białorusi, obecnie mieszka w Moskwie. Jest też specjalnym wysłannikiem Polskiego Radia do Gruzji.
– Spóźniliście się – rzekł do nich z wyrzutem Pan.
– Przepraszamy, ale piliśmy wino za Twoje zdrowie – tłumaczyli Gruzini.
– Cóż mam z wami począć, nie mam już ziemi, wszystko rozdałem – zatroskał się Stwórca. Gruzini pokornie pochylili głowy i trwali w milczeniu. Bóg pogładził swoją długą, siwą brodę, uśmiechnął się i rzekł:
– Weźcie więc tę część, którą przygotowałem dla siebie.
W ten oto sposób w ręce Gruzinów trafił maleńki kawałeczek ziemi, wciśnięty między brzeg Morza Czarnego a góry Kaukazu.
Gruzja to piękny, mały kraj, który leży u stóp Kaukazu. Niemal azjatycki, a jednak aspirujący do Europy. To kraj ludzi i wilków, któremu w przeszłości powierzono rolę obrońcy chrześcijaństwa przed zagrożeniem ze strony Persów, Arabów i Turków. Nie bez powodu, wszak Gruzini, jako drugi naród po Ormianach, już w VI wieku przyjęli chrześcijaństwo jako religię państwową. W średniowieczu krajem rządził król Dawid Budowniczy, który tytułował się Mieczem Mesjasza. Niezwykle istotną rolę w dziejach tego dzielnego i niezależnego państwa odegrała historia wojen z sąsiadami oraz najeźdźcami ze wschodu i zachodu. Gruzini wielokrotnie musieli walczyć o niepodległość i własną tożsamość. Może to właśnie podobieństwo losów sprawia, iż mieszkańcy kraju nad brzegiem Morza Czarnego a górami Kaukazu tak dużą sympatią darzą Polaków. Tymczasem my sami dysponujemy niewielką wiedzą nt. Gruzji i Gruzinów. Warto poznać historię i mentalność mieszkańców tego kraju, ponieważ jest on coraz popularniejszym celem wakacyjnych wyjazdów. A przecież wstyd nie znać zwyczajów, jakie panują w domu gospodarza…
Maciej Jastrzębski, autor „Klątwy gruzińskiego tortu”, to włocławianin, które całe swoje zawodowe życie związał z Polskim Radiem. Swoją dziennikarską karierę rozpoczął w 1988 roku od współpracy z radiową Trójką. Później był reporterem rozgłośni regionalnej w Bydgoszczy. Od wielu lat pracuje jako korespondent zagraniczny Informacyjnej Agencji Radiowej Polskiego Radia. Przez pewien czas przekazywał informacje z Mińska na Białorusi, obecnie mieszka w Moskwie. Jest też specjalnym wysłannikiem Polskiego Radia do Gruzji.
dojrzalakobieta.pl 2014-12-10
Success and Change
„Success and change” autorstwa Mateusza Grzesiaka to poradnik, który uczy nas zarządzać jednym kluczowym czynnikiem, aby w pełni wykorzystać osobisty potencjał, zwiększyć własną efektywność i poprawić jakość swojego życia.
Zależy ci na konstruktywnym myśleniu, skutecznej komunikacji, kontrolowaniu własnych emocji, realizacji celów i silnej osobowości? Aby to wszystko osiągnąć, musisz umiejętnie wpływać na jedną rzecz… Tylko? Tak, ponieważ jedna rzecz, twój umysł, decyduje o wszystkim. Nadeszła pora, aby w pełni wykorzystać drzemiące w nim możliwości.
Mateusz Grzesiak zachęca do wprowadzenia zmian. Czytając jego poradnik, odbędziesz podróż od powtarzających się błędów, ograniczeń, nerwów i frustracji do świadomego życia, wolności emocjonalnej, stabilnych relacji i realizacji kluczowych celów.
Chcesz osiągnąć sukces? Musisz zajrzeć w głąb siebie i odszukać w sobie to, co najlepsze. Aby zerwać z wewnętrznymi blokadami, musisz odkryć własne ograniczenia. Zerwij ze starymi przeświadczeniami, problematycznymi relacjami, męczącymi nawykami i zacznij świadomie zarządzać swoim życiem.
„Success and change” to twój prywatny trening umysłu. Poradnik pokaże ci, jak skutecznie wpływać na bieg wydarzeń, bez przeszkód realizować plany i układać życie na własnych warunkach.
Mateusz Grzesiak to międzynarodowy nauczyciel, trener i psycholog, który napisał książki o rozwoju osobistym, emocjonalnym i duchowym.
Zależy ci na konstruktywnym myśleniu, skutecznej komunikacji, kontrolowaniu własnych emocji, realizacji celów i silnej osobowości? Aby to wszystko osiągnąć, musisz umiejętnie wpływać na jedną rzecz… Tylko? Tak, ponieważ jedna rzecz, twój umysł, decyduje o wszystkim. Nadeszła pora, aby w pełni wykorzystać drzemiące w nim możliwości.
Mateusz Grzesiak zachęca do wprowadzenia zmian. Czytając jego poradnik, odbędziesz podróż od powtarzających się błędów, ograniczeń, nerwów i frustracji do świadomego życia, wolności emocjonalnej, stabilnych relacji i realizacji kluczowych celów.
Chcesz osiągnąć sukces? Musisz zajrzeć w głąb siebie i odszukać w sobie to, co najlepsze. Aby zerwać z wewnętrznymi blokadami, musisz odkryć własne ograniczenia. Zerwij ze starymi przeświadczeniami, problematycznymi relacjami, męczącymi nawykami i zacznij świadomie zarządzać swoim życiem.
„Success and change” to twój prywatny trening umysłu. Poradnik pokaże ci, jak skutecznie wpływać na bieg wydarzeń, bez przeszkód realizować plany i układać życie na własnych warunkach.
Mateusz Grzesiak to międzynarodowy nauczyciel, trener i psycholog, który napisał książki o rozwoju osobistym, emocjonalnym i duchowym.
dojrzalakobieta.pl 2014-12-10
Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii
Z analiz firmy IBM wynika, że 90 procent danych powstałych w całej historii ludzkości to efekt zaledwie ostatnich dwóch lat, a dziennie ludzkość “wzbogaca się” o kolejne 2,5 tryliona bajtów [1]. Jednakże, jak twierdzi Nate Silver [2], ten ogromny przyrost nowych informacji nie oznacza, że jako ludzkość wiemy więcej. Wręcz przeciwnie, coraz bardziej gubimy się w chaosie i natłoku nowych danych, których nikt nie jest obecnie w stanie przetworzyć w takim stopniu, aby wyciągnąć z nich sensowne i wiarygodne wnioski.
Co więcej, Silver zwraca nam uwagę na fakt, że im więcej danych mamy dostępnych, tym więcej pojawia się zmiennych, jednak wartościowych informacji (nowej wiedzy) przybywa znacznie wolniej niż związków statystycznych między nimi. Innymi słowy, wraz ze wzrostem ilości danych, rośnie ich złożoność, a równocześnie w postępie wykładniczym rośnie ilość korelacji. I tu pojawia się największa pułapka. Bo analizując dane i doszukując się związków przyczynowo-skutkowych, eksperci i naukowcy coraz częściej postrzegają szum (informacje nieistotne) za sygnał (informacje istotne), co prowadzi z kolei do błędnych wniosków i marnych teorii. Silver ujmuje to dosadnie: “Większość produkowanych codziennie danych to zwykły szum, którego natężenie rośnie znacznie szybciej niż natężenie sygnału. Jest mnóstwo hipotez do sprawdzenia i zbiorów danych do przeanalizowania, ale ilość obiektywnej prawdy pozostaje w zasadzie niezmienna”.[3]
Zarysowana powyżej koncepcja okazała się idealnym punktem wyjścia do napisania jednej z najciekawszych książek ostatnich lat. Jej autorem jest najbardziej znany obecnie ekspert od statystyki w Ameryce, Nate Silver. Po ukończeniu prestiżowego Uniwersytetu Chicagowskiego i nie mniej elitarnej London School of Economics, na początku kariery pracował jako księgowy w korporacji KPMG, by następnie opracować pionierski system PECOTA do analizy statystycznej wyników i osiągnięć zawodników ligi bejsbolowej, który przyniósł mu uznanie w środowisku analityków sportowych. Niedługo potem jego zainteresowania statystyczne znalazły ujście w innej dziedzinie, czyli w polityce. I tu nastąpiła eksplozacja jego talentu. Najpierw jako felietonista piszący pod pseudonimem, a następnie jako redaktor własnego bloga, FiveThirtyEight.com, zyskał prawdziwą i zasłużoną sławę jako autor niezwykle trafnych prognoz wyborczych. W 2008 roku, podczas wyborów prezydenckich, udało mu się wskazać zwycięzcę w 49. z 50. stanów. Warto jednak dodać, że nie wskazuje on jednoznacznie faworyta, tylko określa procentowe prawdopodobieństwo różnych wyników, co najlepiej ilustruje wykres dotyczący zwiększenia liczby mandatów Partii Republikańskiej w wyborach z 2010 roku [4]. Jego prognoza okazała się trafna, ale tylko dlatego, że faktyczne wyniki wyborów zmieściły się w najbardziej prawdopodobnym przedziale prognozowanych przez niego wyników. Jak to później podsumował: “szeroki rozkład wyników uczciwie odzwierciedlał niepewność realnego świata. A [...] prognozowanie konkretnego wyniku było szaleństwem.’[5]
“Sygnał i szum” to książka wielowarstwowa, obrazująca złożoność świata i ukazująca pułapki związane z jego analizowaniem. Zarazem to doskonałe wprowadzenie w skomplikowane zagadnienia związane ze statystyką i prawdopodobieństwem. Wbrew pozorom, to wiedza nie abstrakcyjna i mało przydatna, ale wręcz niezbędna do rozumienia wielu zjawisk, a w niektórych przypadkach ratująca niejedno życie [6]. Każdy z rozdziałów poświęconych jest dogłębnej analizie jednego z takich tematów jak prognozy wyborcze, efekt cieplarniany czy prognozy meteorologiczne. A wszystko w ramach klarownej struktury: rozdziały 1-7 dotyczą problemów związanych z prognozowaniem, a kolejne 6 rozdziałów zajmuje się analizą i zastosowaniem teorii Bayesa.
Dla mnie recenzowana tu książka to jedna z tych lektur, które czyta się zachłannie, a po ich zakończeniu żałujemy, że to już koniec. Na szczęście można ją czytać bez końca. A zważywszy na mnogość zajmujących tematów, co jakiś czas czytam wyrywkowo ulubione rozdziały. Na przykład ten poświęcony rozgrywce Gary’ego Kasparowa z superkomputerem Deep Blue. Albo ten o naukowcach próbujących prognozować trzęsienia ziemi. Krótko mówiąc, jedna z najlepszych i najbardziej wartościowych książek, jak czytałem w tym roku.
[1] “Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii”, Nate Silver, OnePress, 2014, str. 21
[2] http://en.wikipedia.org/wiki/Nate_Silver
[3] “Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii”, Nate Silver, OnePress, 2014, str. 21
[4] ibidem, str. 66
[5] ibidem, str. 66
[6] http://wyborcza.pl/1,137662,17000749,Nieznajomosc_matematyki_zabija.html
Co więcej, Silver zwraca nam uwagę na fakt, że im więcej danych mamy dostępnych, tym więcej pojawia się zmiennych, jednak wartościowych informacji (nowej wiedzy) przybywa znacznie wolniej niż związków statystycznych między nimi. Innymi słowy, wraz ze wzrostem ilości danych, rośnie ich złożoność, a równocześnie w postępie wykładniczym rośnie ilość korelacji. I tu pojawia się największa pułapka. Bo analizując dane i doszukując się związków przyczynowo-skutkowych, eksperci i naukowcy coraz częściej postrzegają szum (informacje nieistotne) za sygnał (informacje istotne), co prowadzi z kolei do błędnych wniosków i marnych teorii. Silver ujmuje to dosadnie: “Większość produkowanych codziennie danych to zwykły szum, którego natężenie rośnie znacznie szybciej niż natężenie sygnału. Jest mnóstwo hipotez do sprawdzenia i zbiorów danych do przeanalizowania, ale ilość obiektywnej prawdy pozostaje w zasadzie niezmienna”.[3]
Zarysowana powyżej koncepcja okazała się idealnym punktem wyjścia do napisania jednej z najciekawszych książek ostatnich lat. Jej autorem jest najbardziej znany obecnie ekspert od statystyki w Ameryce, Nate Silver. Po ukończeniu prestiżowego Uniwersytetu Chicagowskiego i nie mniej elitarnej London School of Economics, na początku kariery pracował jako księgowy w korporacji KPMG, by następnie opracować pionierski system PECOTA do analizy statystycznej wyników i osiągnięć zawodników ligi bejsbolowej, który przyniósł mu uznanie w środowisku analityków sportowych. Niedługo potem jego zainteresowania statystyczne znalazły ujście w innej dziedzinie, czyli w polityce. I tu nastąpiła eksplozacja jego talentu. Najpierw jako felietonista piszący pod pseudonimem, a następnie jako redaktor własnego bloga, FiveThirtyEight.com, zyskał prawdziwą i zasłużoną sławę jako autor niezwykle trafnych prognoz wyborczych. W 2008 roku, podczas wyborów prezydenckich, udało mu się wskazać zwycięzcę w 49. z 50. stanów. Warto jednak dodać, że nie wskazuje on jednoznacznie faworyta, tylko określa procentowe prawdopodobieństwo różnych wyników, co najlepiej ilustruje wykres dotyczący zwiększenia liczby mandatów Partii Republikańskiej w wyborach z 2010 roku [4]. Jego prognoza okazała się trafna, ale tylko dlatego, że faktyczne wyniki wyborów zmieściły się w najbardziej prawdopodobnym przedziale prognozowanych przez niego wyników. Jak to później podsumował: “szeroki rozkład wyników uczciwie odzwierciedlał niepewność realnego świata. A [...] prognozowanie konkretnego wyniku było szaleństwem.’[5]
“Sygnał i szum” to książka wielowarstwowa, obrazująca złożoność świata i ukazująca pułapki związane z jego analizowaniem. Zarazem to doskonałe wprowadzenie w skomplikowane zagadnienia związane ze statystyką i prawdopodobieństwem. Wbrew pozorom, to wiedza nie abstrakcyjna i mało przydatna, ale wręcz niezbędna do rozumienia wielu zjawisk, a w niektórych przypadkach ratująca niejedno życie [6]. Każdy z rozdziałów poświęconych jest dogłębnej analizie jednego z takich tematów jak prognozy wyborcze, efekt cieplarniany czy prognozy meteorologiczne. A wszystko w ramach klarownej struktury: rozdziały 1-7 dotyczą problemów związanych z prognozowaniem, a kolejne 6 rozdziałów zajmuje się analizą i zastosowaniem teorii Bayesa.
Dla mnie recenzowana tu książka to jedna z tych lektur, które czyta się zachłannie, a po ich zakończeniu żałujemy, że to już koniec. Na szczęście można ją czytać bez końca. A zważywszy na mnogość zajmujących tematów, co jakiś czas czytam wyrywkowo ulubione rozdziały. Na przykład ten poświęcony rozgrywce Gary’ego Kasparowa z superkomputerem Deep Blue. Albo ten o naukowcach próbujących prognozować trzęsienia ziemi. Krótko mówiąc, jedna z najlepszych i najbardziej wartościowych książek, jak czytałem w tym roku.
[1] “Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii”, Nate Silver, OnePress, 2014, str. 21
[2] http://en.wikipedia.org/wiki/Nate_Silver
[3] “Sygnał i szum. Sztuka prognozowania w erze technologii”, Nate Silver, OnePress, 2014, str. 21
[4] ibidem, str. 66
[5] ibidem, str. 66
[6] http://wyborcza.pl/1,137662,17000749,Nieznajomosc_matematyki_zabija.html
http://ekonomiaprzetrwania.pl Wojciech Głąbiński
