Recenzje

Drugie wydanie książki wprowadza w tajemną medycynę tybetańską, systemy wróżebne, opisuje znaczenie amuletów zbi i tradycje Tybetańczyków. Kilkaset zdjęć ilustrujących tekst ukazuje niezwykłe krajobrazy Dachu Świata, stare klasztory, życie tak mnichów jak i zwykłych ludzi. Ta fotograficzna relacja z wieloletnich wędrówek autora daje wyobrażenie o specyfice i bogactwie kultury Kraju Śniegów. Liczne pobyty Marka Kalmusa w klasztorach, spotkania z Dalaj Lamą i z licznymi inkarnowanymi lamami oraz uczonymi tybetańskimi, bezpośredni kontakt z pielgrzymami oraz ze zwykłymi mieszkańcami regionu dały mu wielką wiedzę praktyczną i doświadczenie. Dzięki temu Tybet. Legenda i rzeczywistość to książka o żywej narracji oraz wciągająca i pasjonująca opowieść. Dzięki Tybetańczykom - pisze Marek Kalmus - ich pogodzie ducha nauczyłem się, nawet w obliczu najgorszych przeciwności losu, patrzeć na życie bardziej otwarcie, spokojnie i uważnie. Było to dla mnie również inspiracją do ukończenia drugiego kierunku studiów: filozofii i kulturoznawstwa orientalnego oraz do napisania pracy dyplomowej Hermeneutyka sztuki tybetańskiej. Wszystko to sprawiło, że głęboko zaangażowałem się w sprawy Tybetu. Uważam bowiem, że mamy moralny obowiązek nie dopuścić do zaginięcia — co właściwie dzieje się na naszych oczach — unikalnej duchowej i materialnej kultury Tybetu oraz wynarodowienia Tybetańczyków, którzy już są mniejszością narodową we własnym kraju! O autorze: Uczestnik około trzydziestu wypraw w góry Turcji, Iranu, Hindukusz, Karakorum, Himalaje i do Tybetu, alpinista i przewodnik tatrzański. Geolog, filozof i dr religioznawstwa, badacz kultury tybetańskiej. Od 20 lat organizuje kursy medycyny chińskiej.Najważniejsze dla niego są Himalaje i Tybet, ale też surowe góry Afganistanu i Pakistanu oraz Iran. Uwielbia także indyjskie klimaty. Bhutan i Hunza to również miejsca, gdzie mógłby zamieszkać na stałe.

Nie raz i nie dwa przyszło Wam zapewne pracować nad prezentacją. I nie raz, nie dwa mieliście wątpliwą przyjemność oglądania długiej i nudnej prezentacji. Książka Nancy Duarte Slad:ologia jest właśnie o tym, jak przygotowywać prezentacje, które nie nudzą i nie odstraszają. Czyli jakie? Przede wszystkim przemyślane. Nancy zachęca do tworzenia swego rodzaju map prezentacji, nad którymi możemy pracować nawet kilka dni. Radzi, aby puścić wodzy wyobraźni. Musimy pamiętać, że poza treścią, która musi być przystępna, wartościowa, ale również kompaktowa, ważna jest graficzna strona prezentacji – dzięki niej prezentacja może zbliżać się do sztuki. Na co warto zwrócić uwagę? Na kolory, kompozycję, przejścia, hierarchia informacji. Świetne są omawiane w książce przykłady – warto zajrzeć do niej choćby dla nich. Jeśli nie umiesz robić prezentacji w ogóle – nie nauczysz sie ich robić z tej książki. Ale jeśli robisz prezentacje i chcesz poprawić swój warsztat – koniecznie powinieneś ją przeczytać. Przed rozpoczęciem lektury Slajd:ologii przygotowywałam pewną prezentację. Po zakończeniu jej lektury wiem, że mogę i powinnam zrobić ją lepiej:) Książkę czyta się dobrze, aczkolwiek zawiera dużo ozdobników, spośród których treść właściwą trzeba wydobyć.

Mapy myśli... na pewno spotkaliście się z tym sposobem notowania - jednak zastanawiam się, czy ktoś faktycznie z niego korzystał? Ja po przeczytaniu książki, a w zasadzie książeczki, Marcina Matuszewskiego i Radosława Lasko jestem w równym stopniu zachęcona, co nieprzekonana. A zainteresowała mnie ta pozycja głównie dlatego, iż sporo miejsca poświęca się w niej temu, co i ile zapamiętujemy w trakcie lektury. Co mnie zachęca do tej metody? Skuteczność. Przede wszystkim jest ona zgodna ze sposobem, w jaki pracuje nasz mózg. Nie myślimy bowiem całymi zdaniami, lecz obrazami, słowami - kluczami, operujemy skojarzeniami. Notatki linearne natomiast są zaprzeczeniem tego procesu, poza tym ich tworzenie, a potem czytanie i nauka z nich zajmuje dużo czasu i jest mało skuteczna - tak twierdzą autorzy. Mapy myśli pod tym względem tradycyjne notatki biją na głowę. Dalej: MM podobno świetnie sprawdza się wtedy, jeśli chcemy zapamiętać treść książki. Czytam dużo, ale równie dużo zapominam - i to niestety boli. Tym bardziej, że samo czytanie, to najmniej efektywna forma zapamiętywania. Średnio książkę, która ma 300 stron, czytamy ok. 6-8 godzin. Po dwóch tygodniach pamiętamy zaledwie 10% tego, co przeczytaliśmy - straszne! Jakie są propozycje? Podkreślać i zaznaczać w trakcie czytania, a następnie na podstawie tego zrobić MM. Później zawartość książki można sobie błyskawicznie powtórzyć. Czy ktoś z Was notował treść książki właśnie w ten sposób? Wiadomo, że nie będę rozrysowywać wszystkich czytanych lektur, ale np. żałuję, że "Ręki Flauberta", o której pisałam wczoraj, nie mam w notatkach. A tym, co mnie zniechęca, są moje własne przyzwyczajenia - jakoś nie wyobrażam sobie siebie siedzącej z kredkami i rysującej bohomazy. To tyle wieczornych rozważań... być może następna recenzja będzie właśnie w formie mapy myśli! :)

Osobom interesującym się samorozwojem nie trzeba tłumaczyć, kim jest pan Hill. Niewtajemniczonym powiem, że w tej dziedzinie ma on taką pozycję jak Adam Małysz w skokach czy Stephen King w literaturze grozy. Nakładem wydawnictwa Helion ukazała się druga część praw sukcesu. Wśród omawianych praw znalazły się: inicjatywa i przywództwo, wyobraźnia, entuzjazm oraz samokontrola. „Prawa sukcesu” zawierają szczegółowy opis tego, czym są i jak je rozwijać. Autor wzbogaca tekst wieloma przykładami z życia ludzi sukcesu. Pomimo tego, że książka powstała na początku XX wieku jej przesłanie jest wciąż aktualne. Można zaryzykować twierdzenie, że to co później napisano w literaturze samorozwojowej bazuje na dorobku Hilla. Warto korzystać z bogactwa wiedzy, praktycznych rad i ciepłego przekazu, jakim raczy czytelnika. Na drodze do sukcesu i bycia lepszym człowiekiem.

Stres, rozumiany jako stan napięcia i silnych emocji, jest odpowiedzią organizmu na działanie czynnika stresującego. Często bywa przyczyną niewłaściwych relacji z otoczeniem. Utrudnia lub uniemożliwia realizację podjętych zadań i życiowych celów. Książka 7 dróg do relaksacji jest poradnikiem, ułatwiającym zminimalizowanie oddziaływania stresora, a także uczy metod pokonywania stresu. Mateusz Karbowski podaje strategie, które z pewnością niejednemu już przyniosły ulgę. Po wstępnym omówieniu kolejno następujących po sobie faz stresu oraz zalet relaksacji, autor wylicza siedem dróg prowadzących do celu. Posiłkując się wiedzą indyjskich joginów, pokazuje skuteczność proponowanych metod. Rozpoczyna od prawidłowego oddechu, stanowiącego podstawę życia każdego człowieka. Poznanie typów oddychania oraz anatomii i fizjologii omawianego narządu jest warunkiem koniecznym do poprawienia dotychczasowego stylu oddychania. Przyswojenie podanej wiedzy pozwoli na zrozumienie zasad pranajamy (ćwiczeń oddechowych) i rozpoczęcie zalecanej formy. Kolejnym etapem, prowadzącym do osiągnięcia całkowitego uspokojenia, jest progresywna relaksacja Jacobsona. Autor opisuje ów etap jako świadomy trening napinania i rozluźniania mięśni w połączeniu z odpowiednim oddechem. Zrelaksowany umysł wpływa wówczas korzystnie na obniżenie poziomu napięcia ciała, co sprzyja osiągnięciu ogólnej harmonii. Podane szczegółowe procedury ćwiczeń pomagają w osiągnięciu relaksacji. Pomocą w rozwiązywaniu sytuacji stresowych są następne etapy, równie szczegółowo opisane przez autora: wizualizacja, NLP (programowanie neurolingwistyczne), medytacja, autohipnoza oraz trening autogenny Schultza. Omówione drogi wzbogacono o proste, łatwe i szybkie w wykonaniu ćwiczenia, dostosowane do konkretnej sytuacji. Wszystkie zostały zaopatrzone w wyczerpujące wyjaśnienia, dotyczące przyczyn ich zastosowania, sposobów realizacji, a także możliwych skutków. Szczegółowy opis każdego z nich ma pomóc w osiągnięciu zamierzonego celu. Książka 7 dróg do relaksacji została skierowana do tych, którzy samodzielnie chcą poradzić sobie z codziennym stresem. Napisana jest językiem specjalistycznym, jednak sposób przedstawienia omawianych zagadnień jest przystępny i zrozumiały. W lekturze podane zostały również podstawowe informacje dotyczące procesów życiowych oraz reakcji organizmu na działanie czynników stresujących. Warto pamiętać, że zrelaksowane ciało to nie tylko komfortowe odczucia, ale przede wszystkim stan, pozwalający na właściwe funkcjonowanie w trudnej codzienności. Czy jednak stosowanie się do podanych rad pozwoli na osiągnięcie zaplanowanych rezultatów? Warto, by na to pytanie czytelnicy odpowiedzieli już samodzielnie.