Recenzje

Jaki macie stosunek do piłki nożnej? Odkąd mam męża i trenujących synów, piłka nożna jest obecna w naszym domu non stop. Lamine Yamal to bardzo młody piłkarz, ale już do czekał się książki o sobie. Trudno się temu dziwić, bo już ma na koncie ogromne sukcesy. Mistrzem Europy z Hiszpanią został w wieku zaledwie 17 lat. Za nim skończył 18 lat zdobył trzy trofea z FC Barceloną. Yamal pochodzi z jednej z biedniejszych dzielnic pod Barceloną. Udowodnił, że nie ważne skąd pochodzisz, posiadając talent i ciężko pracując, można zajść naprawdę wysoko. Książka "Lamine Yamal. Sportowi giganci" autorstwa Justyny Krupy jest częścią serii Giganci Piłki wydawanej przez Wydawnictwo Czytalisek. Młodzi fani piłkarza znajdą w niej historię drogi na szczyt Yamala. Jak wyglądał początek jego przygody z piłką, jak znalazł się w akademii piłkarskiej Barcelony oraz jego najważniejsze osiągnięte do tej pory sukcesy. Książka została ładnie wydana. Podzielona jest na krótkie rozdziały. Dodatkowo znajdziecie w niej kilka zdjęć oraz różne grafiki, które przyciągają oko młodego czytelnika. Lamine Yamal jest wzorem i inspiracją dla młodych piłkarzy, takich jak mój syn, który obecnie za nim szaleje. Czy jest to chwilowy wybuch talentu? Czy wielkie pieniądze i pokusy, które towarzyszą sukcesom, nie zepsują go i nie odciągną od piłki i treningów? Wszystko to czas pokaże. Być może obserwujemy narodziny nowej legendy piłki nożnej.

W książce ,,Mądrość ciała. Odkrywanie harmonii i uwolnienie napięć" autorstwa @dorota_jedrasik_madrosc_ciala od wydawnictwa @wydawnictwo_sensus znajdziemy wiele interesujących informacji o powiązaniu naszego umysłu z ciałem. Autorka w bardzo przystępny sposób opisuje swoje doświadczenie w pracy z pacjentami, w której wykorzystuje badania amerykańskiego psychiatry Aleksandra Lowena. Metoda ta polega na pracy z ciałem, które jest nierozerwalnie związane z naszą psychiką. W naszym ciele odbijają się wszystkie emocje, które przeżywamy. Opisane w książce ćwiczenia pomogą odzyskać równowagę i spokój. W książce znajdziemy także kody QR z linkami do ćwiczeń stworzonych przez autorkę.

Prawo mocy autorstwa Brian Tracy to poradnik z zakresu rozwoju osobistego, który koncentruje się na budowaniu wewnętrznej siły, pewności siebie oraz skuteczności w działaniu. Autor nie przedstawia władzy jako dominacji nad innymi, lecz jako zdolność panowania nad sobą, swoimi emocjami i decyzjami. Dzięki temu książka ma bardziej etyczny i praktyczny charakter niż wiele publikacji sugerujących manipulację czy agresywne dążenie do sukcesu. Tracy w prosty i uporządkowany sposób opisuje, jak myślenie, nawyki oraz samodyscyplina wpływają na osiąganie celów zawodowych i osobistych. Duży nacisk kładzie na odpowiedzialność za własne życie oraz świadome podejmowanie decyzji. Liczne przykłady i ćwiczenia sprawiają, że czytelnik może łatwo odnieść treść książki do własnych doświadczeń i realnych problemów, takich jak brak motywacji, lęk przed porażką czy trudności w relacjach z innymi ludźmi. „Prawo mocy” wyróżnia się motywującym tonem i optymistycznym przesłaniem. Autor przekonuje, że każdy człowiek może wzmocnić swoją pozycję - nie poprzez siłę fizyczną czy stanowisko, ale poprzez rozwój kompetencji, konsekwencję oraz pozytywne nastawienie. Dla niektórych czytelników treść może wydać się momentami schematyczna, jednak jej siłą jest uniwersalność i łatwość zastosowania w codziennym życiu. Podsumowując, „Prawo mocy” to wartościowa lektura dla osób, które chcą pracować nad sobą, zwiększyć poczucie kontroli nad własnym życiem i nauczyć się skutecznego działania bez naruszania zasad etycznych. To książka motywująca, która bardziej inspiruje do zmiany myślenia niż daje gotowe recepty, co czyni ją dobrą pozycją zarówno dla początkujących, jak i bardziej świadomych czytelników rozwoju osobistego.

Lubicie książkowe serie czy wolicie pojedyncze książki? Ja lubię i to i to. "Wioska zagubionych serc" Alison Sherlock to drugi tom cyklu Riverside Lane . Cyklu, którego pierwsza część naprawdę mi się podobała. A jak było z tą książką? Posłuchajcie. Wydawnictwo Editio Red oznacza swoje książki, pod względem poziomu pikantności. A ta ma oznaczenie cute. I naprawdę jest słodka. Znów wracamy do Cranbridge, wioski, której społeczność się wspiera, ludzie są życzliwi...w większości a sielankowy klimat mocno do mnie przemawia. Tym razem pomagamy Tomowi, redaktorowi naczelnemu gazety The Cranbridge Times w ratowaniu jej przed bankructwem. Może świeże spojrzenie Lucy, siostrzenicy właściciela gazety, pozwoli ocalić tytuł od zamknięcia. Tytuł, wydawany od stu lat. Nie znajdziecie w niej plot twistów, akcja tu wolno się toczy, ale znajdziecie troskę i wsparcie oraz nieśmiało kiełkujące uczucie. Autorka pokazuje nam w tej powieści, że wspólnie można więcej osiągnąć a wsparcie jest bardzo ważne i pozwala nam podnieść się po upadku. Oraz uświadamia nam, że każdy z nas popełnia błędy, ważne, by się szybko zreflektować i spróbować zmienić nasze postępowanie. Przeszłości zmienić nie możemy, za to możemy się od niej odciąć. Czy to łatwe? Nie, ale przy wsparciu przyjaciół, możliwe. Spędziłam z nią miło czas, choć przyznam, że pierwszy to podobał mi się bardziej. Jetem ciekawa czy Wam się spodoba.

Przed Państwem ciepła i urocza historia- Wioska zagubionych serc ❤️ Kiedy myślę o życiu na wsi, mam na myśli cudowne kolorowe miejsce, gdzie życie się zatrzymało, ludzie się wspierają, rozmawiają ze sobą, a wokół roztacza się cudownie sielski widok- pola, czysta natura i rozległe obszary zieleni. Czy taka wioska czeka nas w serii Riverside Lane? Tak, dokładnie taka sama. Tutaj każdy ma swoją historię, wspomnienia, problemy. Każdy bohater jest stworzony z głębią. Grupa sąsiadów, którzy widują się codziennie, często pomagają sobie wzajemnie i wspierają się w trudnych chwilach. A w tym wszystkim problemy finansowe kolejnego miejsca. Lucy przyjeżdża do wuja po przeżytym skandalu. Wuj trafił do szpitala, więc ma mu pomagać i przy okazji zatrudnia się w redakcji, której jest właścicielem. Nie wie jednak, jak źle jest z finansami. Nie wie, że jej cudowne miejsce, z którym ma tyle wspomnień może legnąć w gruzach w każdej chwili. Redakcja to nie tylko budynek z ludźmi. To jej dom. W tej wiosce zawsze czuła się jak w domu, kochana i wspierana, bardziej niż przez rodziców. I w tym miejscu może uda się zacząć na nowo? Kocham takie klimaty, gdzie mamy wspaniała historię, taką naprawdę ciepłą, uroczą i wywołująca różne emocje. Tak samo jak przy tomie pierwszym ani razu nie czułam zwątpienia. Tutaj płynęłam z nurtem rzeki i chciałam, aby mnie pociągnął do takiego samego miejsca. Mamy tu wspaniałych bohaterów, mamy pieska, który też szuka swojego miejsca na własną rękę i równie zagubioną Lucy. A zakończenie? Jak zwykle z lekką kraksą i nerwami, niedopowiedzeniem, a w końcu ze szczerą rozmową. Tego potrzebowałam teraz, klimatu małej wioski, imprez tam odbywających sie, uczuć rosnących między bohaterami ❤️