Recenzje

W publikacji „Kreatywne dziecko. 70 zabaw uczących myślenia poza schematem” autorka przypomina, że kreatywność nie jest cechą wybranych osób, ale potencjałem, który drzemie w każdym dziecku. Wystarczy stworzyć przestrzeń do zabawy, eksperymentowania, zadawania pytań i odkrywania świata na własnych zasadach. Autorka już na początku bardzo wyraźnie pokazuje, że kreatywność nie ogranicza się do działań plastycznych. To przede wszystkim sposób myślenia, elastyczny, otwarty, gotowy na zmiany i szukanie nowych rozwiązań. W świecie, który coraz częściej wymaga szybkiej adaptacji, to jedna z najważniejszych kompetencji przyszłości. Bardzo mocno wybrzmiewa tu też rola dorosłych. To oni tworzą warunki do rozwoju kreatywności albo ją wspierając, albo nieświadomie ograniczając przez narzucanie schematów i jednej „poprawnej” odpowiedzi. Autorka zachęca do tego, żeby zamiast oceny pojawiło się pytanie, zamiast gotowego rozwiązania, przestrzeń do próbowania. W publikacji znajdziemy 70 zabaw i aktywności, które obejmują różne obszary: działania plastyczne, językowe, teatralne, sensoryczne, przyrodnicze i projektowe. To ogromna różnorodność, dzięki której każde dziecko (i dorosły) znajdzie coś dla siebie. Największą siłą tych zadań jest to, że nie zamykają się w jednym scenariuszu. Każde ćwiczenie ma przykłady, które inspirują, ale nie narzucają kierunku. Dzięki temu można wracać do tych samych pomysłów wiele razy i za każdym razem realizować je inaczej, zmieniając kontekst, dodając własne elementy i rozwijając je w zupełnie nowe strony. To właśnie tutaj najlepiej widać sens całej publikacji, kreatywność nie polega na wykonaniu zadania dobrze, tylko na odwadze, żeby zrobić je po swojemu. Bardzo ważny jest też aspekt relacji. Wiele tych aktywności naturalnie wciąga dorosłego do wspólnego działania z dzieckiem. To nie jest tylko organizowanie zabawy, ale realne bycie razem: rozmowa, śmiech, wspólne tworzenie i poznawanie sposobu myślenia dziecka. To bardzo cenne, bo w codziennym pośpiechu często brakuje właśnie takich momentów uważności i wspólnego działania. Całość pokazuje, że kreatywność nie zaczyna się od gotowych narzędzi, ale od ciekawości. Od pytania „a co jeśli?”, od eksperymentowania i od pozwolenia sobie na inne spojrzenie na znane rzeczy. Dlatego ta publikacja nie jest tylko zbiorem zabaw, ale też zaproszeniem do zmiany podejścia do dziecka, do nauki i do wspólnego spędzania

„Siła wrażliwości” to książka, która mocno do mnie trafiła. 💛 Przez lata wiele osób próbowało wmówić nam, że żeby osiągnąć sukces, trzeba być twardą i zawsze chować emocje. A przecież wrażliwość nie jest słabością. To empatia, intuicja i uważność, które mogą stać się ogromną siłą. „Siła wrażliwości. Pokochaj swoją naturę i osiągaj cele, nie rezygnując z siebie” pokazuje, że można budować swoje życie i rozwijać się w zgodzie ze sobą, bez udawania kogoś, kim się nie jest. Bardzo podoba mi się, że autorka nie próbuje nikogo zmieniać na siłę, tylko zachęca do lepszego poznania siebie, dbania o własne granice i wykorzystywania swoich naturalnych cech jako atutu. To jedna z tych książek, które zostają w głowie na dłużej i dają do myślenia. 📖

Niektóre książki potrafią łagodnie przytulić i pokazać, jak można kochać lepiej. Właśnie taka jest „Dojrzałość w związku. Jak kochać świadomie” Davida Richo. To książka, która nie poucza i nie dramatyzuje. Jest spokojna, mądra i bardzo ugruntowana. Pokazuje w prosty sposób, że zdrowsze relacje zaczynają się od bycia w nich pełną, samoświadomą dorosłą osobą. Te rzeczy w książkę, na pierwszy rzut oka wydają się oczywiste, ale w praktyce bywają bardzo trudne, szczególnie gdy wchodzimy w relacje z bagażem przeszłości. Sama przejęłam negatywne wzorce po rodzicach i nieświadomie powtarzałam je w swoich związkach. Ta książka pomogła mi to dostrzec i zrozumieć. Najcenniejsze jest to, jak szczerze mówi o emocjonalnych wyzwalaczach. Pokazuje, że wiele problemów w relacjach to tak naprawdę nasze nieodreagowane rany, które dają o sobie znać. Zamiast obwiniać partnera lub siebie, zachęca do zatrzymania się i zapytania: „Co tak naprawdę dzieje się we mnie?” Te zasady dotyczą nie tylko miłości romantycznej, ale też relacji z przyjaciółmi, rodziną i samym sobą. Odkąd przeczytałam tę książkę, naprawdę czuję zmianę w tym, jak funkcjonuję w relacjach. Jej ton jest spokojny i wspierający, jak dobra terapia. Nie znajdziesz tu sensacyjnych historii ani szybkich rozwiązań. Znajdziesz za to towarzysza do refleksji, do którego wraca się po trudnych chwilach. Jeśli jesteś zmęczona powtarzaniem tych samych schematów i chcesz budować dojrzalsze, zdrowsze więzi, bardzo polecam. Ta książka nie obiecuje bajki, ale uczy emocjonalnej dojrzałości, czyli miłości, która naprawdę może trwać.

To książka, która pomaga lepiej zrozumieć własne emocje, nauczyć się surfować na emocjonalnej fali i z większą akceptacją wracać do równowagi. Można przeczytać ją w jeden wieczór - jest napisana lekko, przystępnie i bez zbędnego psychologicznego żargonu. Lekkości dodają również fragmenty rozmów. To świetna propozycja dla osób, które dopiero zaczynają odkrywać świat swoich wewnętrznych przeżyć. Można też spędzić z nią kilka tygodni, czytając po jednym rozdziale i zatrzymując się przy ćwiczeniach. To właśnie one są jedną z największych wartości tej książki. Każdy krótki rozdział kończy się zestawem praktycznych ćwiczeń, które pomagają przełożyć teorię na codzienne doświadczenie. Szczególnie polecam ją osobom początkującym w zawodach pomocowych. Znajdą tu wiele inspiracji oraz ćwiczeń opartych m.in. na ACT, uważności, pracy z zasobami i TSR. To książka, do której warto wracać wtedy, gdy chcemy lepiej rozumieć siebie i innych oraz szukamy inspiracji do spotkań z drugim człowiekiem. 

Kama Kotowska dobrze rozumie jedną rzecz: ludzie bardzo szybko przestają słuchać. Możesz mieć rację, dobry pomysł i sensowne argumenty, ale jeśli zaczynasz za długo, mówisz chaotycznie albo chowasz myśl pod slajdami, uwaga odpływa. Najbardziej podobały mi się fragmenty o prezentacjach, storytellingu i slajdach. Szczególnie fragment, w którym autorka pokazuje, że prezentacja nie powinna być raportem wrzuconym na ekran i podaje przykłady. Sama znam ten ból z pracy: dużo tekstu, dużo zabezpieczania się, dużo danych, a potem ludzie nie wiedzą, co właściwie mieli zapamiętać. Kotowska pisze też sensownie o stresie przed mówieniem. Nie ma tu pocieszania w stylu uwierz w siebie i będzie dobrze. Jest przygotowanie, ćwiczenie początku, puenty, tempa i kontaktu z ludźmi. Konkret, który można zabrać na spotkanie, szkolenie albo rozmowę z klientem. Dla mnie to książka dla osób, które często muszą mówić do innych: w pracy, na prezentacjach, przy pitchach, szkoleniach albo rozmowach o własnych pomysłach. Nie każda rada będzie nowa, jeśli ktoś siedzi w temacie komunikacji od dawna, ale całość dobrze porządkuje myślenie. Najważniejsza myśl po lekturze? Ludzie słuchają chętniej, kiedy szybko rozumieją, dlaczego dana rzecz ma ich obchodzić.