Recenzje

Alina Adamowicz zachęca nas do bliskości z samym sobą. Tłumaczy czytelnikowi, dlaczego to właśnie ta miłość stoi u podstaw naszego szczęścia i dobrostanu. Przekazuje nam konkretne narzędzia do okazywania sobie czułości. Jednak to nie wszystko, co zostało nam zaserwowane w tej książce. Jak już nauczymy się kochać siebie to przechodzimy do odkrywania swojego stylu przywiązania. Na koniec skupiamy się na bliskości romantycznej i czynnikach, które wpływają na jakość naszych relacji, tj. komunikacja, zaufanie, bezpieczeństwo oraz wspólne cele i marzenia. Autorka nie bała się również zahaczyć o problemy, które można spotkać będąc w związku z dłuższym stażem. Wszystko to zamknięte w tylko 200 stronach. Najważniejszą cechą tej książki jest łagodność i ciepło, które biją od autorki. Poetyckie, piękne słowa, które dotykają najgłębszych zakamarków naszej duszy. Narracja, która daje czytelnikowi nadzieję na lepszą jakość relacji z samym sobą i innymi. Całość otula jak ciepły kocyk i sugestywnie zachęca do zagłębienie się w swoją definicję bliskości oraz do zmian, które mogą mieć bardzo pozytywny pływ na życie odbiorców. Ciężko jest napisać dobry poradnik w tematyce około psychologicznej. Głównie ze względu na to, że każdy przypadek jest inny i ciężko stworzyć uniwersalne rady, które mogą być przydatne dla większej ilości jednostek. Pewne rzeczy powinny zostać poruszone na indywidualnej terapii, do czego autorka - z zawodu psycholożka, naprawdę zachęca. Czasami odnosi się wrażenie, że jest to za bardzo ogólna książka, ale to naturalne przy takiej tematyce i tak cienkiej publikacji. Jednak wśród wiedzy zamkniętej w tej książce, każdy znajdzie coś dla siebie. Wiele jest tu ciekawych informacji z zakresu teoretycznego, ale również masa ćwiczeń, które są oparte o faktyczne metody terapeutyczne. Całość jest w kolorowej oprawie. Kolory na okładce stale przewijają się w środku, co bardzo umila czytanie. Naprawdę wygodne jest ułożenie tekstu, bo jest go stosunkowo mało na stronach, więc książkę czyta się bardzo szybko. Polecam jednak się nad nią zatrzymać i dokładniej analizować zawarte w niej treści, a wszystkim nam będzie się żyło lepiej.

Zaburzenia odżywiania należą dziś do jednych z najbardziej złożonych problemów zdrowia psychicznego. Choć przez wiele lat kojarzono je głównie z anoreksją czy bulimią, współczesna psychologia coraz wyraźniej zwraca uwagę na inne formy nieprawidłowej relacji z jedzeniem, w tym na kompulsywne objadanie się. Jest to zaburzenie, w którym jedzenie przestaje pełnić jedynie funkcję odżywczą, a zaczyna stawać się sposobem regulowania emocji, radzenia sobie ze stresem czy ucieczką od trudnych doświadczeń. Problem ten dotyka wielu osób, często pozostając długo niewidoczny dla otoczenia, ponieważ nie zawsze wiąże się z drastycznymi zmianami masy ciała. Właśnie dlatego publikacje podejmujące ten temat w sposób rzetelny i jednocześnie przystępny są szczególnie potrzebne. Książka „Kompulsywne objadanie się” autorstwa Marceliny Paprockiej, opublikowana nakładem wydawnictwa Sensus, stanowi wartościową próbę przybliżenia czytelnikowi natury tego zaburzenia oraz sposobów radzenia sobie z nim. Autorka podchodzi do tematu nie tylko jako badaczka czy popularyzatorka wiedzy psychologicznej, ale przede wszystkim jako dietetyczka kliniczna i psychodietetyczka, czyli jako praktyk pracujący z osobami zmagającymi się z trudnościami w obszarze odżywiania. Ten praktyczny wymiar doświadczenia jest wyraźnie obecny w całej książce i stanowi jedną z jej największych zalet. Czytelnik ma poczucie, że zawarta w książce wiedza i podstawowe zalecenia zostały ukształtowane w bezpośrednim kontakcie z realnymi problemami pacjentów. Autorka w trzydziestu krótkich rozdziałach w przystępny sposób wyjaśnia mechanizmy stojące za kompulsywnym jedzeniem, pokazując, że nie jest ono wyłącznie kwestią braku silnej woli czy niewłaściwych nawyków. Paprocka podkreśla rolę emocji, napięcia psychicznego oraz doświadczeń życiowych, które mogą prowadzić do utrwalenia schematu sięgania po jedzenie jako formy ukojenia. Dzięki temu książka pomaga czytelnikowi spojrzeć na problem z większym zrozumieniem i empatią, zarówno wobec siebie, jak i wobec innych osób zmagających się z podobnymi trudnościami. Jak podkreśla autorka, za pośrednictwem tej książki chce dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem w sposób przystępny, zaś celem, jaki jej przyświeca, jest pokazanie, że zmiana jest możliwa i że każdy zasługuje na zdrową relację z jedzeniem. Istotną częścią publikacji jest przedstawienie konkretnych strategii pracy nad zmianą relacji z jedzeniem. Autorka proponuje różnego rodzaju ćwiczenia, pytania do refleksji oraz wskazówki, które mogą pomóc w rozpoznawaniu własnych emocji i mechanizmów stojących za napadami objadania się. W tym miejscu szczególnie widoczny staje się praktyczny charakter książki. Nie jest to jedynie teoretyczny opis problemu, lecz raczej swego rodzaju przewodnik, który ma towarzyszyć czytelnikowi w procesie stopniowego odzyskiwania kontroli nad własnym zachowaniem i budowania bardziej świadomej relacji z jedzeniem. Na uwagę zasługuje także sposób, w jaki Paprocka prowadzi narrację. Język książki jest zrozumiały i niemal pozbawiony specjalistycznych terminów, dzięki czemu książka pozostaje dostępna również dla osób, które nie mają wcześniejszego kontaktu z literaturą psychologiczną. Jednocześnie autorka nie upraszcza nadmiernie omawianych zagadnień. Potrafi zachować równowagę między rzetelnością a przystępnością, co sprawia, że publikacja może być wartościowa zarówno dla osób zmagających się z kompulsywnym jedzeniem, jak i dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć naturę zaburzeń odżywiania. „Kompulsywne objadanie się” można więc odczytywać jako książkę o charakterze terapeutycznym, choć nie zastępuje ona profesjonalnej pomocy psychologicznej. Jej celem jest raczej uporządkowanie wiedzy, nazwanie doświadczeń i pokazanie możliwych kierunków pracy nad sobą. Dzięki temu czytelnik może poczuć, że jego trudności nie są czymś odosobnionym ani niezrozumiałym, lecz wpisują się w szerszy kontekst psychologiczny. Publikacja ta wyróżnia się przede wszystkim autentycznością i praktycznym nastawieniem. Widać w niej doświadczenie osoby, która na co dzień spotyka się z problemem kompulsywnego jedzenia i rozumie, jak złożony oraz często bolesny jest to proces dla osób nim dotkniętych. Stanowi ona cenną i potrzebną pozycję w literaturze dotyczącej zaburzeń odżywiania, szczególnie dla tych, którzy szukają nie tylko wiedzy, lecz także praktycznych wskazówek oraz nadziei na zmianę.

Ja nie wiem jak w tej kobiecie mieści się tyle talentu! Ludka kolejny raz pokazała, ze potrafią budować swoich bohaterów, a oni są co prawda z wadami, ale dzięki temu są ludzcy i my przeżywamy ich losy. Sutton pomaga wszystkim, pod naciskiem rodziny ciągle wydaje jej się, ze robi za mało. Serio każda osoba z ADHD ma tak, że bierze sobie na kark za dużo, bo ciągle nie wierzy w to, że jest wystraczająco dobra. Taka jak właśnie jest. On Hugh typowy aspargerowiec zamknięty w swojej niszy. Cyferki to jego żywioł. Musi mieć wszystko zaplanowane, ułożone, a najlepiej żeby mieściło się wszystko w tabelce excela. Jego życie wyglądem przypomina jedno kolorowe ściany, które znajdziecie też w jego mieszkaniu. Historia, jest romantyczna, urocza i pokazana w tak miły i dostępny sposób, że nie da się od niej oderwać. Ból, złość i bezradność jest poprzeplatana zabawnymi momentami. Dlatego nam łatwiej odebrać historię tej trójki. Tak. Sutton jest chyba z jedną lepszych mam jakie poznałam. To ile ona ma cierpliwości i oddania dla córki jest wspaniałe.

Stała obecność technologii, szybkie tempo życia i rosnąca liczba oczekiwań sprawiają, że zarówno dorośli, jak i dzieci funkcjonują w stanie permanentnego napięcia. Natalia Fedan w książce „Samoregulacja w praktyce” pokazuje, że fundamentem zdrowego funkcjonowania jest umiejętność świadomego regulowania własnych stanów emocjonalnych. Choć pojęcie samoregulacji bywa często utożsamiane z samokontrolą, autorka wyraźnie podkreśla różnicę między tymi zjawiskami. Samokontrola zakłada powstrzymywanie reakcji i podporządkowanie się określonym normom, natomiast samoregulacja polega na rozumieniu źródeł napięcia oraz łagodnym przywracaniu organizmu do stanu równowagi. Autorka odwołuje się do założeń podejścia Self-Reg oraz do wiedzy z zakresu neurofizjologii, pokazując, w jaki sposób stres, pobudzenie układu nerwowego i środowisko wpływają na zachowanie dzieci i dorosłych. Autorka proponuje schemat pracy z emocjami określony akronimem ZUZA: zrozumienie, ukojenie, zadbanie oraz adaptacja. Model stanowi punkt wyjścia do refleksji nad własnymi reakcjami oraz sposobem wspierania dzieci w momentach przeciążenia emocjonalnego. Zachowania często interpretowane jako nieposłuszeństwo czy brak dyscypliny bywają w rzeczywistości sygnałem przeciążonego układu nerwowego. Autorka proponuje zestaw ćwiczeń i pytań pomagających stopniowo budować zdolność samoregulacji w czterech obszarach: ciele, emocjach, umyśle i relacjach. Czytelnik otrzymuje zaproszenie do procesu uważnego przyglądania się własnym reakcjom, a także do budowania większej łagodności wobec siebie i innych. „Samoregulacja w praktyce” pokazuje, że zdolność rozumienia własnego stresu i powracania do równowagi jest kompetencją, która wpływa na jakości relacji, podejmowanych decyzji oraz codziennego dobrostanu. Publikacja Natalii Fedan przypomina, że wspieranie rozwoju emocjonalnego dziecka zaczyna się od uważności na własne doświadczenia i od budowania stabilności wewnętrznej dorosłego.

"Do wesela się zagoi" to kontynuacja historii osadzonej w miasteczku Silver Springs, stworzonej przez Ludkę Skrzydlewską. Hugh Holloway i Sutton Clarke są przyjaciółmi bohaterów pierwszej części cyklu. Ich znajomość zaczyna się dość niefortunnie, ale szybko będą musieli dojść do porozumienia - w końcu mają być świadkami na ślubie Marigold i Sainta. Lubię zadziorne, charakterne i pyskate bohaterki, a Sutton zdecydowanie do nich należy. Jednocześnie jest niezwykle szczodra i pomocna, za co uwielbiają ją wszyscy mieszkańcy miasteczka. Na co dzień musi radzić sobie z wygadaną siedmioletnią siostrzenicą, dla której jest mamą zastępczą, oraz z nadopiekuńczym ojcem. Według Sutton Hugh początkowo wydaje się mieć mnóstwo wad i tylko jedną zaletę - zajebiste ciało. On jest niesamowicie pedantyczny i zorganizowany, ona przypomina huragan. I choć nie od dziś wiadomo, że przeciwieństwa się przyciągają, to czy mają szansę na długi i szczęśliwy związek? Wszyscy kochamy motyw hate-to-love, a między tą dwójką aż iskrzy, choć początkowo wyłącznie od wzajemnej niechęci. Z czasem jednak relacja zaczyna się zmieniać: pojawia się pożądanie, a za nim uczucie, którego żadne z nich nie planowało. Całość okraszona jest zabawnymi dialogami pełnymi ciętych ripost, które nadają historii lekkości. Nie brakuje też pikantnych scen przeznaczonych wyłącznie dla dorosłych czytelników. Jeśli macie ochotę na gorący romans, który nie jest pozbawiony psychologicznej głębi, ta książka powinna spełnić Wasze oczekiwania.