Recenzje

Alina Adamowicz zachęca nas do bliskości z samym sobą. Tłumaczy czytelnikowi, dlaczego to właśnie ta miłość stoi u podstaw naszego szczęścia i dobrostanu. Przekazuje nam konkretne narzędzia do okazywania sobie czułości. Jednak to nie wszystko, co zostało nam zaserwowane w tej książce. Jak już nauczymy się kochać siebie to przechodzimy do odkrywania swojego stylu przywiązania. Na koniec skupiamy się na bliskości romantycznej i czynnikach, które wpływają na jakość naszych relacji, tj. komunikacja, zaufanie, bezpieczeństwo oraz wspólne cele i marzenia. Autorka nie bała się również zahaczyć o problemy, które można spotkać będąc w związku z dłuższym stażem. Wszystko to zamknięte w tylko 200 stronach. Najważniejszą cechą tej książki jest łagodność i ciepło, które biją od autorki. Poetyckie, piękne słowa, które dotykają najgłębszych zakamarków naszej duszy. Narracja, która daje czytelnikowi nadzieję na lepszą jakość relacji z samym sobą i innymi. Całość otula jak ciepły kocyk i sugestywnie zachęca do zagłębienie się w swoją definicję bliskości oraz do zmian, które mogą mieć bardzo pozytywny pływ na życie odbiorców. Ciężko jest napisać dobry poradnik w tematyce około psychologicznej. Głównie ze względu na to, że każdy przypadek jest inny i ciężko stworzyć uniwersalne rady, które mogą być przydatne dla większej ilości jednostek. Pewne rzeczy powinny zostać poruszone na indywidualnej terapii, do czego autorka - z zawodu psycholożka, naprawdę zachęca. Czasami odnosi się wrażenie, że jest to za bardzo ogólna książka, ale to naturalne przy takiej tematyce i tak cienkiej publikacji. Jednak wśród wiedzy zamkniętej w tej książce, każdy znajdzie coś dla siebie. Wiele jest tu ciekawych informacji z zakresu teoretycznego, ale również masa ćwiczeń, które są oparte o faktyczne metody terapeutyczne. Całość jest w kolorowej oprawie. Kolory na okładce stale przewijają się w środku, co bardzo umila czytanie. Naprawdę wygodne jest ułożenie tekstu, bo jest go stosunkowo mało na stronach, więc książkę czyta się bardzo szybko. Polecam jednak się nad nią zatrzymać i dokładniej analizować zawarte w niej treści, a wszystkim nam będzie się żyło lepiej.

Ocena: 3/5⭐️ Brooke Ward, studentka Uniwersytetu Columbia, podejmuje decyzję, by zmienić uczelnię. Odtąd będzie się uczyć w Bostonie, co bardzo nie podoba się jej ojcu Zachary’em u. Dziewczyna zwykle mu się nie sprzeciwia, jednak tym razem stawia na swoim - nie chce zostać w Nowym Jorku i patrzeć, jak jej matka powoli stacza się w otchłań alkoholizmu. Nie chce też wciąż wracać wspomnieniami do wydarzeń sprzed trzech lat, w wyniku których życie stracił Caleb Black - jej bratnia dusza. Wbrew sobie Brooklyn zgadza się odwiedzić ojca i jego narzeczoną. Naprzeciw ich domu mieszkał Caleb. Jego matka, Valerie, założyła fundację, która finansuje stypendia sportowe dla zdolnych uczniów. Takie stypendium hokejowe otrzymał kiedyś zmarły syn Valerie. Lepszy z jej synów. Doprawdy to ironia losu, że jej i Brooke odebrano właśnie Caleba, podczas gdy jego starszy brat, Colton, pozostał wśród żywych... Książkę męczyłam kilka wieczorów, mimo że jest krótka - ma niespełna 300 stron. Poznajemy perspektywę Brooke jak i Coltona - narracja jest pierwszoosobowa. Styl pisania autorki jest okej. Słyszałam, że jest to debiut autorki - jak na debiut, jest to dobra książka. Jednak czegoś brakuje. Głównym tematem jest strata jaką ponieśli bohaterowie - Colton stracił barta, a Brooke przyjaciela. Oboje mają ciężkie relacje z rodzicami - i to akurat jest spójnie opisane. Razem jadą w podróż i próbują sobie poradzić ze stratą. Jest tylko jedna rzecz, której mi tutaj brakowało. Powinno być więcej rozdziałów z przeszłości. Nie wiemy, co łączyło Brooke z Calebem i Coltonem. Brooke jest niby „dziewczyną Caleba”, a jednak miała chwilę z Coltonem. O Calebie też mało wiemy - na koniec dowiadujemy się jak zginął. Osobiście dodałabym tutaj kilka rozdziałów retrospekcji - bardzo ich tutaj brakuje. Myślę, że pomogłoby to się bardziej zaangażować w fabułę. Fajnym rozwiązaniem też byłaby książka z wydarzeniami sprzed lat! Czegoś mi brakuje, ale jest to jednak ciekawa i warta uwagi książka ❤️

Zaburzenia odżywiania należą dziś do jednych z najbardziej złożonych problemów zdrowia psychicznego. Choć przez wiele lat kojarzono je głównie z anoreksją czy bulimią, współczesna psychologia coraz wyraźniej zwraca uwagę na inne formy nieprawidłowej relacji z jedzeniem, w tym na kompulsywne objadanie się. Jest to zaburzenie, w którym jedzenie przestaje pełnić jedynie funkcję odżywczą, a zaczyna stawać się sposobem regulowania emocji, radzenia sobie ze stresem czy ucieczką od trudnych doświadczeń. Problem ten dotyka wielu osób, często pozostając długo niewidoczny dla otoczenia, ponieważ nie zawsze wiąże się z drastycznymi zmianami masy ciała. Właśnie dlatego publikacje podejmujące ten temat w sposób rzetelny i jednocześnie przystępny są szczególnie potrzebne. Książka „Kompulsywne objadanie się” autorstwa Marceliny Paprockiej, opublikowana nakładem wydawnictwa Sensus, stanowi wartościową próbę przybliżenia czytelnikowi natury tego zaburzenia oraz sposobów radzenia sobie z nim. Autorka podchodzi do tematu nie tylko jako badaczka czy popularyzatorka wiedzy psychologicznej, ale przede wszystkim jako dietetyczka kliniczna i psychodietetyczka, czyli jako praktyk pracujący z osobami zmagającymi się z trudnościami w obszarze odżywiania. Ten praktyczny wymiar doświadczenia jest wyraźnie obecny w całej książce i stanowi jedną z jej największych zalet. Czytelnik ma poczucie, że zawarta w książce wiedza i podstawowe zalecenia zostały ukształtowane w bezpośrednim kontakcie z realnymi problemami pacjentów. Autorka w trzydziestu krótkich rozdziałach w przystępny sposób wyjaśnia mechanizmy stojące za kompulsywnym jedzeniem, pokazując, że nie jest ono wyłącznie kwestią braku silnej woli czy niewłaściwych nawyków. Paprocka podkreśla rolę emocji, napięcia psychicznego oraz doświadczeń życiowych, które mogą prowadzić do utrwalenia schematu sięgania po jedzenie jako formy ukojenia. Dzięki temu książka pomaga czytelnikowi spojrzeć na problem z większym zrozumieniem i empatią, zarówno wobec siebie, jak i wobec innych osób zmagających się z podobnymi trudnościami. Jak podkreśla autorka, za pośrednictwem tej książki chce dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem w sposób przystępny, zaś celem, jaki jej przyświeca, jest pokazanie, że zmiana jest możliwa i że każdy zasługuje na zdrową relację z jedzeniem. Istotną częścią publikacji jest przedstawienie konkretnych strategii pracy nad zmianą relacji z jedzeniem. Autorka proponuje różnego rodzaju ćwiczenia, pytania do refleksji oraz wskazówki, które mogą pomóc w rozpoznawaniu własnych emocji i mechanizmów stojących za napadami objadania się. W tym miejscu szczególnie widoczny staje się praktyczny charakter książki. Nie jest to jedynie teoretyczny opis problemu, lecz raczej swego rodzaju przewodnik, który ma towarzyszyć czytelnikowi w procesie stopniowego odzyskiwania kontroli nad własnym zachowaniem i budowania bardziej świadomej relacji z jedzeniem. Na uwagę zasługuje także sposób, w jaki Paprocka prowadzi narrację. Język książki jest zrozumiały i niemal pozbawiony specjalistycznych terminów, dzięki czemu książka pozostaje dostępna również dla osób, które nie mają wcześniejszego kontaktu z literaturą psychologiczną. Jednocześnie autorka nie upraszcza nadmiernie omawianych zagadnień. Potrafi zachować równowagę między rzetelnością a przystępnością, co sprawia, że publikacja może być wartościowa zarówno dla osób zmagających się z kompulsywnym jedzeniem, jak i dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć naturę zaburzeń odżywiania. „Kompulsywne objadanie się” można więc odczytywać jako książkę o charakterze terapeutycznym, choć nie zastępuje ona profesjonalnej pomocy psychologicznej. Jej celem jest raczej uporządkowanie wiedzy, nazwanie doświadczeń i pokazanie możliwych kierunków pracy nad sobą. Dzięki temu czytelnik może poczuć, że jego trudności nie są czymś odosobnionym ani niezrozumiałym, lecz wpisują się w szerszy kontekst psychologiczny. Publikacja ta wyróżnia się przede wszystkim autentycznością i praktycznym nastawieniem. Widać w niej doświadczenie osoby, która na co dzień spotyka się z problemem kompulsywnego jedzenia i rozumie, jak złożony oraz często bolesny jest to proces dla osób nim dotkniętych. Stanowi ona cenną i potrzebną pozycję w literaturze dotyczącej zaburzeń odżywiania, szczególnie dla tych, którzy szukają nie tylko wiedzy, lecz także praktycznych wskazówek oraz nadziei na zmianę.

Czy zdarzyło wam się kiedyś patrzeć w gwiazdy i zastanawiać, jakie historie mogą się pod nimi wydarzyć? Nocne niebo często staje się świadkiem najpiękniejszych chwil, marzeń i obietnic, a dziś chcę opowiedzieć wam o książce Obietnice pod gwiazdami, która właśnie pod takim niebem skrywa wyjątkową historię. Ponad rok temu poznałam historię Amy, nastoletniej dziewczyny, która wyjechała na obóz skautowski, w trakcie którego wpadła w wir nieznanych wcześniej uczuć. Moją opinię na temat pierwszej części już znacie (a jeśli nie to odsyłam was do postu z recenzją na moim profilu). Podobał mi się, ale ten... Był jeszcze lepszy! Nowy rok, nowy obóz, lecz te same osoby. Amy od samego początku nie ma pojęcia czego się spodziewać. Jak będą układać się jej relacje z wcześniej poznanymi osobami i jakie doznania tym razem przyniesie wyjazd. Nie ukrywam, że najbardziej czekałam na rozwinięcie relacji Amy i Bostona. Polubiłam tego chłopaka i byłam ciekawa czy nie zostanie on zniszczony (spojler: nie został, dalej go uwielbiam). Bardzo ważną rolę w tej historii odegrała Trixi. Na początku nie miałam pojęcia co ta dziewczyna kombinuje, ale potem wszystko się rozjaśniło. Styl pisania Sławka jest wspaniały. Lekko, przyjemnie i komfortowo, właśnie tak czyta się tę książkę. Akcja była zwięzła i dostaliśmy kilka na prawdę dobrych zwrotów akcji. Pochłonęłam tę historię w dwa wieczory, więc myślę, że już to pokazuje jak rewelacyjnie jest napisana. Jeżeli nie znacie jeszcze przygód Amy, a szukacie książek na coraz to dłuższe i cieplejsze wieczory to uważam, że dylogia "Skauci" będzie idealna dla was. Nie zawiedziecie się.

„Mózg odporny na krytykę” autorstwa Justyny Żejmo - to NAJLEPSZA książka, którą dotychczas przeczytałam i po której rzeczywiście poczułam, że „EJ! Ale to moje życie! Czemu tak bardzo wpływa na mnie opinia innych?!”. Odkąd pamiętam, mierzyłam się z ogromną potrzebą zadowalania innych kosztem siebie i swoich potrzeb.. Teraz zdaję sobie sprawę z tego, że nie uzyskam szczęścia, jeśli nie ZADBAM NAJPIERW O SIEBIE! 📚 Ta publikacja pokaże Ci: - że nie można budować swojej tożsamości na podstawie poglądów innych ludzi o nas, - jak ważne jest stawianie granic, - w jaki sposób silna potrzeba akceptacji przez innych, może zniekształcić nam obraz samych siebie, - jak nasze niezaopiekowane potrzeby mogą przerodzić się w hejt, agresję, krytykę wobec innych, - czemu sam kładziesz sobie kłody pod nogi. ❗To nie gotowy przepis na spokojną głowę! Ale zawarte tu ćwiczenia, wskazówki, myśli i refleksje wprowadzone w życie- dadzą Ci kopa do działania i oczyszczenia głowy. ❤ A na koniec, jedno zdanie, które najbardziej mi się w tej publikacji podoba: „ODWAL SIĘ OD SIEBIE!”. 😁💙❤