Recenzje

,,Ciało wie lepiej. Przewodnik po nowoczesnej nauce o odporności" od @wydawnictwo_sensus to książka, która przywraca wiarę w coś, o czym na co dzień zapominamy - w niezwykłą mądrość naszego organizmu. Autor w przystępny i spokojny sposób prowadzi czytelnika przez zawiłości układu odpornościowego, pokazując, że to nie abstrakcyjna teoria, ale żywy, czujny system, który każdego dnia stoi po naszej stronie. To fascynujące uświadomić sobie, że w naszym ciele nieustannie działa niewidzialna armia, gotowa nas chronić, naprawiać i przywracać równowagę. Największą siłą tej książki jest jej podejście - zamiast straszyć chorobami, daje zrozumienie i poczucie sprawczości. Pokazuje, że nawet jeśli czasem organizm się gubi, jak w przypadku chorób autoimmunologicznych, to wciąż działa według określonych mechanizmów, które można poznawać i lepiej rozumieć. Szczególnie poruszające jest zwrócenie uwagi na codzienne wybory - stres, zmęczenie, styl życia. Autor nie moralizuje, ale delikatnie przypomina, że troska o siebie to coś więcej niż chwilowa decyzja. To relacja z własnym ciałem. To książka pełna nadziei. Uczy, że nasze ciało nie jest przeciwko nam - ono nieustannie próbuje nas chronić. A im lepiej je rozumiemy, tym łatwiej możemy je wspierać.

Jeśli jesteście fanami filmu „piepzyc Mickiewicza” to ta książka będzie dla was idealna! Poznajemy tutaj głębiej 𝐍𝐞𝐥, jej całą historię, są również fajne smaczki, których nie było w filmie. Jest to świetne dopełnienie! Główna bohaterka opisuje swoje życie, relację z innymi oraz swoje problemy. W książce poruszane są tematy dorastania, pierwszych uczuć, przyjaźni, a także smutku, niezrozumienia i używek. 𝐍𝐞𝐥 nie jest idealna i właśnie to pokazuje, swoje błędy. Przez to staje się bardziej autentyczna, a czytelnik może z łatwością się z nią utożsamić. Autorka podkreśla, że dorastanie nie jest łatwe, a każdy z nas może czasami czuć się samotny. Dziennik czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Zauważyłam jednak kilka rzeczy, które mnie irytowały podczas lektury, na przykład powtórzenia. Warto również wspomnieć, że książka zawiera fragmenty pamiętnika 𝐍𝐞𝐥, które są napisane ręczną czcionką, co nadaje jej realizmu. Podsumowując, to idealna pozycja zarówno dla tych, którzy już oglądali film i chcą dowiedzieć się więcej o 𝐍𝐞𝐥, jak i dla tych, którzy go jeszcze nie widzieli!

Dziś mam przyjemność zaprosić was do Silver Springs, miasteczka, które żyje sezonem narciarskim, plotkami i wzajemnym zaglądaniem sobie do garnków. Brzmi tak swojsko, prawda? Są takie historie, które rozpoczynają się z przytupem, od dramatu lubi przypadkowej drobnej wpadki. „Do wesela się zagoi” należy do tej drugiej kategorii i właśnie dlatego tak dobrze działa. Twórczość autorki jest mi znana i chociaż nie miałam okazji czytać wszystkich jej książek, wiem, że mogę się po niej spodziewać czegoś dobrego. Główną bohaterką książki autorstwa Ludki Skrzydlewskiej pod tytułem „Do wesela się zagoi” jest Sutton Clarke to kobieta, która żyje szybciej niż powinna. Dawniej miała ambicje sportowe i konkretne plany, dziś jej codzienność to żonglowanie obowiązkami i etatami. Jest prawną opiekunką swojej kilkuletniej siostrzenicy Susie i robi wszystko, by dziewczynce niczego nie brakowało, nawet jeśli oznacza to rezygnację z własnych marzeń. Pracuje wszędzie tam, gdzie da się dorobić choćby kilka dolarów, a przy tym pozostaje osobą, którą całe miasteczko uwielbia. Jest niesamowicie silna, a przez to zmęczona, czego stara się nie pokazywać. Hugh Holloway to zupełnie inny świat. Poukładany, zdystansowany, skupiony na pracy i planach. Przyjeżdża do Silver Springs, by pomóc najlepszemu przyjacielowi w przygotowaniach do ślubu, nie spodziewając się, że spotkanie z pewną impulsywną kobietą w kostiumie dinozaura wywróci jego spokój do góry nogami. „Do wesela się zagoi” to opowieść o zaufaniu, jak trudno jest dopuścić kogoś do swojego świata, kiedy życie nauczyło cię polegać tylko na sobie. O tym, że miłość nie zawsze pojawia się w idealnym momencie, czasem przychodzi wtedy, gdy jesteśmy najbardziej zmęczeni i zagubieni. Nie zawsze jesteśmy gotowi i skupieni na tym by odkryć jej subtelne i delikatne podrygi. Styl autorki jest lekki, naturalny i bardzo przystępny. Dialogi brzmią swobodnie, sceny między bohaterami mają dobrą dynamikę, a humor pojawia się w odpowiednich momentach, równoważąc bardziej emocjonalne fragmenty. Książkę czyta się szybko, ale jednocześnie zostawia ona po sobie przyjemne poczucie ciepła. „Do wesela się zagoi” to historia, która uczy, że tworzenie się dobrej i wartościowej relacji to nie zawsze miłość spadająca jak grom z jasnego nieba. Najbardziej poruszyło mnie w tej książce to, jak bardzo jest ona życiowa. Nie chodzi tylko o romans, ale o odpowiedzialność, zmęczenie codziennością, lęk przed kolejnym rozczarowaniem i ogromną potrzebę bycia dla kogoś ważnym. 

Dzieciństwo Sadie dobiegło końca, ale koszmary jej nie opuściły. Mimo to dziewczyna nie zamierzała się poddać. Święte jezioro nigdy się nie myliło. Była alfą. Zmiennokształtną wojowniczką, która na polu bitwy zamieniała się w bestię. Teraz miała szansę stać się członkinią elitarnej grupy bojowej, zwiastunów śmierci królowej fae. Wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy na jaw wyszły tajemnice z przeszłości Sadie. Gra o przetrwanie niepostrzeżenie zmieniła charakter jej wyzwania. Niebezpieczeństwo czaiło się wszędzie, a delikatna granica między nienawiścią i pożądaniem powoli się zacierała. Książka otrzymana dzięki współpracy z wydawnictwem Editio. Wielkie obietnice i bolesny upadek Psychozmienni to książka, która w moich oczach miała pozwolić bohaterce stanąć na własne nogi i wywalczyć sobie należne jej miejsce. Niestety, w obecnych książkach z gatunku romantasy panuje niezdrowy trend na umniejszanie głównej bohaterki. Mimo swoich niesamowitych mocy i wyszkolenia, każda kobieta musi być „malutka” i skazana na ratunek przez mężczyznę. Tutaj autorka również zawodzi moje oczekiwania i stawia całą fabułę na jeszcze gorszym poziomie, ponieważ główna bohaterka w tej książce stanowi zwykłe tło do pisania kolejnych, marnych scen seksu. Nie wiem, czy Psychozmienni mieli na celu kogoś zszokować, czy jednak zainteresować. Mnie jedynie zniesmaczyli. Przeczytaj także: „Love Story tak i wspak” - omówienie książki Miłosny czworokąt bez dobrego smaku Naprawdę ciężko znaleźć chociaż jeden pozytyw w tej książce. Sadie zostaje wciągnięta w miłosny czworokąt, który nie zatrzymuje się ani na chwilę. Trójka mężczyzn, z którymi jest zmuszona dzielić pokój, nie zna pojęcia dobrego smaku ani granicy. Każdy z nich musi być większy, bardziej napakowany i posiadać dziwne dodatki, poczynając od rogów, a kończąc na błyskotkach osadzonych na całym ciele. Żadna z postaci nie zasługuje na to, aby zapamiętać ich imiona albo faktycznie interesować się ich losami. Liczyłam, że chociaż świat stworzony przez autorkę wybroni odrobinę tę słabą fabułę. Jednak po przeczytaniu drugiego tomu tej serii muszę po prostu pogodzić się z myślą, że Jasmine Mas stworzyła erotyk i stara się ukryć swoje prawdziwe zapędy pod warstwą fantasy. Nie wychodzi jej to za dobrze. Absurdalne myśli i toksyczna zaborczość Ta książka jest po prostu głupia i nie da się tego ująć w inny sposób. Sadie jako główna bohaterka miota się między byciem silną alfą a biedną dziewczynką w opałach. Wszystkie jej myśli są absurdalne, a jej motywacja zakrawa o załamanie nerwowe. Jej próby zaimponowania współtowarzyszom są zawsze żałosne, a reakcja pozostałych bohaterów jest obrzydliwa. Nienawidzę w Psychozmiennych aż przesadnej zaborczości ze strony męskiego tria. Żaden z nich nie jest zainteresowany tą dziewczyną, dopóki ktoś inny się do niej nie odezwie. Cała fabuła również nie posiada w sobie za dużo sensu i załamuje czytelnika z każdym kolejnym rozdziałem. Przeczytaj także: „Król Umbry. Przeklęte królestwo Vinculi” Tom 1 - omówienie książki Mokry sen autorki To nie jest dobra, ani nawet przeciętna książka. To absurdalny fanfik, który jest mokrym snem samej autorki. Trzech napakowanych mężczyzn kontra jedna malutka dziewczynka. Ile można udawać, że książki fantasy muszą opierać się na tematyce seksu? Ta historia bez wątków napastowania i ciągłego fantazjowania by nie istniała. Gdyby usunąć wszystkie sceny seksu i próby do niego nawiązania, to zostałoby może pięćdziesiąt stron. Tu już nie chodzi o to, że Psychozmienni nie przypadli mi do gustu, tylko o sam fakt ich zawartości. Takie historie nie powinny być wydawane i przykrywane zasłoną ładnej okładki. Historia Sadie to kolejny erotyk, który powinien pozostać na internetowych portalach. Najgorsza lektura roku Ciężko mi realnie podsumować tę książkę. Uważam, że panuje w niej ogromny bałagan, fabuła nie została odpowiednio przemyślana, a autorka wolała skupić się na opisywaniu anatomii bohaterów, niż na wymyśleniu własnego świata. Jestem już zmęczona kolejnymi książkami fantasy, które przemycają w sobie wulgarne sceny. Te historie wcale nie potrzebują tak barwnych opisów, aby zachęcić do siebie czytelnika. Chciałabym znaleźć chociaż jeden element w tej historii, który mi się spodobał, ale jest to niemożliwe. Na tę chwilę Psychozmienni to najgorsza książka, jaką przeczytałam w tym roku i szczerze odradzam po nią sięgać. Niech takie historie wracają na Wattpada.

„Ptaki, które śpiewają nocą” to jedna z tych historii, które kocha się mimo wszystko, nawet jeśli łamie Ci serce tysiąc razy💔🥺 Na początku książki poznajemy Savannah - poukładaną, zdolną dziewczynę, która ma plany przynajmniej na najbliższe 10 lat. Savannah, podczas swojego najważniejszego dnia, czyli ślubu, postanawia uciec „z przed ołtarza”, wyruszając w podróż po Ameryce różowym kamperem jej siostry. Dziewczyna kompletnie nie wie co robi, ale jak widać, nie ma już odwrotu, aby wymazać swoje błędy. Podczas swojej podróży zatrzymuje się przy barze, gdzie poznaje osobę, która była przeciwieństwem, jeśli chodzi o podejmowane decyzje. Aż do teraz. Austin Hale jest typem osoby, która zrobi prawie wszystko, aby się dobrze bawić. Niestety, nieprzemyślane decyzje mają tez swoje skutki uboczne, między innymi wyrzucenie z bardzo popularnego zespołu czy złamane serce po dziewczynie, którą się kochało bardzo mocno. Kiedy Austin dołącza do podróży różowym kamperem z Savannah, dziewczyna zaczyna dostrzegać, że życie nie składa się tylko z rozsądnych wyborów, czy planów na następny rok. Życie polega na niespodziewanych, głupich decyzjach, które będziemy mogli wspominać z uśmiechem na ustach, kiedy będziemy starsi. Bo właśnie życie takie jest; nieprzewidywalne, pełne wzlotów i upadków, raz wolne, a raz bardzo szybkie. Dlatego uważam, że warto podejmować wybory, które na pierwszy rzut oka wydają się bardzo szalone i złe. (Oczywiście mam na myśli, aby te decyzje podejmować w granicach rozsądku🥰) Co sądzę o tej powieści? Powiem tak. Chyba bardziej (oprócz flawsów🤭) komfortowej książki nie czytałam!!! To, jak bohaterowie umieli sobie pomóc, czy wybaczyć, bo popełniali dużo błędów, (co jest jak najbardziej w porządku!!) było mega sweet <33 Nie wiem, czy tylko ja, ale czytając „Ptaki” miałam wrażenie, że Austin to typowy Archer, a Savannah to mieszanka Juliena i Chase’a, tylko w płci żeńskiej 😙😙 Podczas czytania pkśn napotkałam się na wzmianki o „September Sun” oraz Dylogii Stokrotek, Co było przeurocze!! Baardzo polubiłam również motyw podróżowania, bo sama uwielbiam to robić🩵! Odkrywanie kompletnie nowych miejsc, jednocześnie zapoznając się z kulturą danego kraju oraz jego mieszkańcami - NO PO PROSTU KOCHAM!! Na sam koniec chciałabym też krótko wspomnieć o zakończeniu książki, które było CHORE (Marta, to nie jest okej🤡) TO, CO SIĘ TAM WYDARZYŁO, TE PLOT-TWISTY BYŁY ZA MOCNE! (Czytając to, miałam takie WHAAAAAAAAT!?) Z niecierpliwością czekam na 2 tom, bo to, co się wydarzyło w pierwszym jest nie do opisania😔💔 Jeżeli szukacie książki, która będzie baaardzo komfortowa, otuli Cię, jak ciepły koc w zimowe wieczory, czy skradnie twoje serce, to właśnie „Ptaki, które śpiewają nocą” będą strzałem w dziesiątkę❤️‍🩹