Recenzje

Ego oddziela nas od tego, kim naprawdę jesteśmy. Z książki „Ego-rcyzmy” Mateusza Grzesiaka dowiadujemy się czym ono jest, skąd się bierze i jak z nim współpracować. Jego źródła sięgają dzieciństwa. Warto to sobie uświadomić.

Mateusz Grzesiak, międzynarodowy nauczyciel i trener, psycholog i autor sześciu książek o rozwoju osobistym, zajął się problemem ego. W swojej najnowszej książce „Ego-rcyzny. Poznaj, czym jest i jak działa ego” (wyd. Sensus) tłumaczy, czym są myśli i na jakich zasadach identyfikacja z nimi wciąga nas w świat iluzji. Wyjaśnia pojęcie separacji oddzielającej nas od prawdziwej rzeczywistości i budującej fałszywe opinie i poglądy, przez które cierpimy. Dzieje się tak, ponieważ wchodzimy w świat ze zbudowanym i działającym ego, które zawdzięczamy najczęściej domowi rodzinnemu i szkole. Oto lista najczęstszych ograniczeń, które wynosimy z dzieciństwa:

1. Nie istniejesz (w przypadku pozbawienia opieki czy uwagi).
2. Nie jesteś taki, jaki powinieneś być.
3. Nie zbliżaj się zbytnio.
4. Nie przynależ.
5. Nie rośnij.
6. Nie bądź dzieckiem.
7. Nie umiesz tego zrobić.
8. Nie czuj się dobrze albo czuj się zawsze świetnie.
9. Nie, bo nie.
10. Nie jesteś ważny albo jesteś najważniejszy.
11. Nie myśl i nie miej własnego zdania.

Ego oddziela nas od tego, kim naprawdę jesteśmy. Z książki „Ego-rcyzmy” Mateusza Grzesiaka dowiadujemy się czym ono jest, skąd się bierze i jak z nim współpracować. Jego źródła sięgają dzieciństwa. Warto to sobie uświadomić.

Mateusz Grzesiak, międzynarodowy nauczyciel i trener, psycholog i autor sześciu książek o rozwoju osobistym, zajął się problemem ego. W swojej najnowszej książce „Ego-rcyzny. Poznaj, czym jest i jak działa ego” (wyd. Sensus) tłumaczy, czym są myśli i na jakich zasadach identyfikacja z nimi wciąga nas w świat iluzji. Wyjaśnia pojęcie separacji oddzielającej nas od prawdziwej rzeczywistości i budującej fałszywe opinie i poglądy, przez które cierpimy. Dzieje się tak, ponieważ wchodzimy w świat ze zbudowanym i działającym ego, które zawdzięczamy najczęściej domowi rodzinnemu i szkole. Oto lista najczęstszych ograniczeń, które wynosimy z dzieciństwa:

1. Nie istniejesz (w przypadku pozbawienia opieki czy uwagi).
2. Nie jesteś taki, jaki powinieneś być.
3. Nie zbliżaj się zbytnio.
4. Nie przynależ.
5. Nie rośnij.
6. Nie bądź dzieckiem.
7. Nie umiesz tego zrobić.
8. Nie czuj się dobrze albo czuj się zawsze świetnie.
9. Nie, bo nie.
10. Nie jesteś ważny albo jesteś najważniejszy.
11. Nie myśl i nie miej własnego zdania.

Istnieje przekonanie, że badacze - psychologowie zajmują się tym, z czym sami mają problem. Przekonanie równie naiwne, co bezpodstawne. Ale czasem trudno nie dostrzec zbieżności doświadczeń badacza i teorii, jaką tworzy. Erik Erikson, twórca psychospołecznej teorii rozwoju, wiele uwagi poświęcił kryzysom rozwojowym. Sam też ich doświadczał. Nigdy nie poznał swojego ojca. Wychowywał go ojczym, dr Hom-burger, i jego nazwisko Erik nosił niemal do 40. roku życia. Gdy zmieniał obywatelstwo (z duńskiego na amerykańskie), zmienił też nazwisko - na to, które nosił jego ojciec. Z nazwiska ojczyma uczynił swoje drugie imię.

Rodzice rozwiedli się jeszcze przed jego narodzinami. Przyszedł na świat w Niemczech na początku XX wieku. Wtedy też rodziła się psychoanaliza. Młody Erikson został uczniem Anny Freud. W swojej teorii rozwoju zakładał, że kiedy dziecko się rodzi - społeczna scena już na nie czeka. Czas i miejsce, w którym przyszło nam żyć, mocno wpływają na nasz rozwój. Z tej psychohistorycz-nej perspektywy analizował życie Marcina Lutra, Mahatmy Gan-dhiego, dzieciństwo Hitlera i młodość Maksyma Gorkiego. Jako jeden z pierwszych Erikson założył, że rozwój trwa całe życie: od niemowlęctwa do późnej starości. Przebiega stadiami, a rządzi nim zasada epigenezy. Każde z ośmiu wyróżnionych przez Eriksona stadiów przyczynia się do ukształtowania osobowości, a ich rdzeniem jest kryzys podstawowy, będący wyzwaniem dla rozwijającego się ego.

Erikson traktuje kryzyzy jako stymulację rozwoju. Od tego, czy i jak rozwiążemy kryzys, zależy ukształtowanie się cnoty, czyli nowej siły życiowej. W kolejnych stadiach rozwoju pozyskujemy cnotę: nadziei, woli, zdecydowania, kompetencji, wierności, miłości, opiekuńczości, w końcu mądrości. Wcześniej rozwinięte cnoty pozwalają rozwiązać kryzys na kolejnym etapie cyklu życia.

Dopełniony cykl życia po raz drugi ukazuje się po polsku (wcześniej wydało go wydawnictwo Rebis). Obecne wydanie dopełnione jest w sposób szczególny. Kiedy książka się ukazała po raz pierwszy, Erikson miał równo 80 lat. Ostatnie stadium wyróżnione w jego koncepcji rozwoju obejmuje kryzys między integracją a rozpaczą, mądrością a niesmakiem. Rozpacz według Eriksona „wyraża poczucie krótkości czasu i przeświadczenie, że jest go zbyt mało, aby zacząć życie od nowa". Mądrość zaś to „bezstronne zainteresowaniem samym życiem, w obliczu samej śmierci". Jej przeciwieństwem jest pogarda, a zagrożeniem, w jakie można popaść na tym etapie, jest dogmatyzm. Erikson uniknął tych zagrożeń, choć dożył 92 lat. Doświadczał jednak wielu wyzwań, jakie życie stawia w tym wieku. W oparciu o jego zapiski żona, Joan M. Erikson, z którą przeżył 64 lata, przygotowała rozdział dotyczący ostatniego - dziewiątego etapu w cyklu życia. Jak pisze, na tym etapie element dystoniczny (niespójny) po raz pierwszy zajmuje pozycję dominującą. Zmysły tracą ostrość, pojawia się dezintegracja psychiczna i zmusza nas, byśmy całą uwagę poświęcali swym deficytom. Sukcesem staje się przeżycie dnia bez uszczerbku. Rozpacz, której wcześniej nie ulegliśmy, tylko czeka, by powrócić. Zmagając się z przeciwieństwami, możemy liczyć tylko na jedno oparcie - na ufność, dającą nadzieję i siłę. Jak widać, nadzieją cykl naszego życia się rozpoczyna i nią się domyka.

Dopełniony cykl... to mała książeczka o wielkich sprawach. Przewodnik (może nawet GPS) na długą drogę przez życie, drogę rozwoju. Antidotum na poradniki w rodzaju „jak w okamgnieniu osiągnąć sukces i uczynić swoje życie chrupiącym hamburgerem". űródło prawdziwej nadziei. Wciąż aktualna, mimo upływu lat i uniwersalna, jak uniwersalne są problemy egzystencjalne, z którymi się mierzymy.

Filozofia f**k it – to nic innego jak osiągnięcie spokoju ducha. Koniec z idealizmem, stresem, nerwami każdego dnia, przejmowaniem się, co powiedzą inni, ratowaniem świata, kontrolą, regułami – po prostu to PIEPRZ! Jonhn C. Parkin w swojej książce przekonał mnie, że wystarczy zaakceptować świat takim jakim jest i odnaleźć w nim siebie. Nie chodzi o anarchię ale o ustalenie własnych zasad i reguł, dzięki którym będziemy szczęśliwi. Przestaniemy robić to, czego nie chcemy, odpuścimy sobie czasem - poszukamy wolności w tym co robimy na co dzień. Po co? Tylko i wyłącznie po to by być naprawdę szczęśliwym.

„Mówiąc „pieprzę to", poddajesz się rytmowi życia – przestajesz robić to, czego nie chcesz, w końcu zaczynasz robić to, czego zawsze chciałeś, i przestajesz słuchać innych, a zaczynasz słuchać siebie."

Czy fakt, że jesteś jedynakiem albo że urodziłeś się jako drugie lub trzecie dziecko w rodzinie ma wpływ na to, jaki jesteś i jaki masz charakter Zdaniem Lindy Blair, psychologa klinicznego, która na co dzień zajmuje się psychoterapią, tak. „Wielu z nas przeczuwa - moim zdaniem słusznie - że nasze miejsce w rodzinie musi odgrywać znaczącą rolę. To, czy jesteś pierwszym, środkowym, czy ostatnim dzieckiem w rodzinie, albo jedynakiem, musi mieć wpływ na Twój sposób myślenia, odczuwania i postępowania, a rywalizacja o uwagę rodziców i status w rodzinie jest jedną z głównych sił napędowych rozwoju osobowości" - pisze Linda Blair.

Książka została podzielona na dwie części. W pierwszej zostały opisane cztery główne pozycje w rodzinie, związane z kolejnością narodzin (dziecko pierwsze, środkowe, ostatnie i jedynak), a także najbardziej typowe cechy, jakie daje się wyróżnić u osób zajmujących daną pozycję w rodzinie. W części drugiej natomiast autorka omawia różne czynniki oddziałujące na charakter, m.in. wpływ rodziców, rodzeństwa i różnych - mniej lub bardziej traumatycznych - wydarzeń w rodzinie.

Z pewnością nieraz zdarza się Wam biadolić na uciekający przez palce czas. Jeśli tak, to mamy dla Was dobre wieści – oto książka, dzięki której zapomnicie o nerwowym zerkaniu na zegarek.

W naszej szarej codzienności pełnej wszechobecnego zabiegania warto czasem na spokojnie się zastanowić czy korzystamy z naszego czasu w sposób wydajny, który pozwoli nam na zasłużony relaks po ciężkiej pracy. Adam Pash wraz z Giną Trapani zrobili to za Was, opracowując poradnik, po którego lekturze będziecie w stanie w pełni świadomie zarządzać swoim czasem. Całość książki została podzielona na sześć rozdziałów; w każdym z nich znajdziecie zestaw kompleksowych porad i wskazówek, które w wydatny sposób zwiększą Waszą efektywność. Na początku dowiecie się, jak usprawnić codzienne korzystanie z poczty elektronicznej. Poprzez wypracowanie nawyku czyszczenia skrzynki, filtrowania korespondencji i korzystania z przydatnych funkcji programów pocztowych dojdziecie do tajników e-mailowej komunikacji, które pomogą wam szybko tworzyć proste, acz skuteczne wiadomości. Jeśli twardy dysk Waszego komputera jest zaśmiecony do tego stopnia, że tracicie czas na odnalezienie ważnego pliku, to najwyższa pora na porządki. Nie będzie jednak aż tak źle, gdyż autorzy pokażą Wam, jak optymalnie zagospodarować sobie foldery z dokumentami oraz podadzą świetne metody na szybkie wyszukiwanie potrzebnych plików. Blisko połowa książki poświęcona jest sposobom na wypracowanie własnej samokontroli wobec czynności, które podświadomie zabierają nam cenny czas. Dowiecie się tu jak efektywnie zaplanować sobie dzień oraz poznacie skuteczne metody na jego lepszą organizację, np. umiejętne sporządzanie notatek, czy prowadzenie dziennika zajęć. W końcowej części autorzy nauczą Was, jak zaaranżować miejsce pracy, by uniknąć rozproszenia uwagi i w maksymalny sposób skupić się na wykonywanej pracy. Wbrew pozorom nie jest to książka adresowana do zadeklarowanych pracoholików – każdy z Was znajdzie tu dla siebie niezwykle cenne i przydatne informacje.