Recenzje

Życie bez glutenu: moda czy konieczność. W obu przypadkach wiąże się z obowiązkową zmianą diety. Wszak chleb jest nieodłącznym elementem polskich śniadań i kolacji.

Weronika Madejska to autorka książki oraz bloga, który stanowi podstawę treści zawartych w książce. Jak wskazuje tytuł przepisy zawarte w tym poradniku są poświęcone kuchni bezglutenowej. Dla wielu osób, które zaczynają swoją przygodę z tą dietą bardzo często wiąże się ona z wieloma wyrzeczeniami. Pszenica i mąka pszenna, a także inne zboża, których najczęściej używa się do produkcji chleba (jak np. żyto) zawierają gluten. Jest to białko, które u wielu osób może powodować dyskomfort żołądkowy mówiąc kolokwialnie. Nietolerancja glutenu może objawiać się wzdęciami, biegunkami czy objawami podobnymi również do nietolerancji innych artykułów spożywczych. Pewna część społeczeństwa cierpi natomiast na celiakię. Chorobę, w której gluten niszczy prawidłową strukturę jelit. Ze względu na różne objawy nie zawsze jest ona łatwa do wykrycia. Zdarza się, że u pacjentów wykrywa się celiakię, gdy są już w wieku dojrzałym. Mając więc ukształtowane nawyki żywieniowe trudno jest przejść bezproblemowo na inną dietę. Zrezygnować z chleba, bułek, makaronów. Obecnie jednak dosyć łatwo można kupić produkty bezglutenowe. Przyczyniła się do tego zapewne m.in. moda na bezglutenową dietę, która trwa od jakiegoś czasu. Mimo to jeśli ktoś chce sam piec chleby i ciasta  lub przygotowywać własne dania wtedy może posłużyć się literaturą. Gluten i mąka pszenna również często są składnikami gotowych produktów zarówno bezmięsnych jak i mięsnych, sosów, deserów itd. Wprawdzie w dobie Internetu bez problemu znajdziemy w sieci dziesiątki przepisów. Jeśli jednak ktoś nie chce przekopywać się przez mnogość receptur i stron tematycznych, może sięgnąć po książkę „Bez glutenu”. Zasadniczy jej trzon stanowią przepisy na pieczywo: chleby, naleśniki, ciasta. Pozostałe są przykładami bezglutenowych dań śniadaniowych lub obiadowych. Każde wykonanie produktu jest zilustrowane zdjęciami (końcowego efektu) oraz szczegółową instrukcją. Mimo całej, dosyć ciekawej,  zawartości książki zabrakło mi w niej jakiegoś wyróżnika. Gotowanie i kulinaria są obecnie bardzo popularne, również te nieco alternatywne. I choć  z całą pewnością jest to książka i kuchnia autorska, najbardziej interesujące wydają się być właśnie wyłącznie przepisy na bezglutenowe pieczywo.  Warto je zapewne wypróbować, nawet jeśli nie jesteśmy na tej diecie.  Jednym z patronów wydania jest Polskie Stowarzyszenie Osób z Celiakią i na Diecie Bezglutenowej.

Wielu ludzi wierzy, że dzięki rozwojowi osobistemu można odnieść sukces oraz zapewnić sobie pomyślność w każdej dziedzinie życia. Wykorzystuję to wszelkiej maści samozwańczy guru, utwierdzający swoich łatwowiernych klientów w przekonaniu, że to wszystko da się zrobić... bez konkretnej pracy i rzetelnej oceny. Wystarczy pozytywnie myśleć, łączyć się z Kosmosem w celu przywrócenia harmonii czy robić jakąś inną, równie nietypową rzecz - na przykład chodzić po rozżarzonych węglach.

Artur Król, psycholog, coach, trener, w swojej książce apeluje o rozsądek - zarówno do osób korzystających z takich usług, jak i do branży rozwoju osobistego. Ostrzega przy tym, że postępowanie według nierozsądnych wskazówek może na zawsze zniszczyć nam życie. Sam autor nie używa tak delikatnego języka. Wręcz przeciwnie, tam gdzie uważa, że emocje są uzasadnione, daje im upust. Dzięki temu jest bardzo autentyczny. Bez ogródek wskazuje kolejne pułapki zastawiane na osoby próbujące podążyć drogą rozwoju osobistego. Pisze o tym, dlaczego różne sztuczki nie działają i na czym polega iluzja serwowana przez rozwojowych magików. Pokazuje również, co może zadziałać w Twoim przypadku, jeśli naprawdę weźmiesz sobie do serca jego przesłanie: czytelniku, pracuj nad sobą i sprawdzaj efekty, zamiast wierzyć w różne bajki. Nie trzeba przy tym wcale zgadzać się z jego zaleceniami, za to konieczne jest włączenie zdrowego rozsądku. Autor prowokuje do tego, by myśleć krytycznie, nauczyć się rozróżniać rozwój osobisty od rozboju osobistego i zacząć rzeczywiście działać. Szczerość i bezpośredniość autora wyróżnia tę książkę na rynku wydawniczym.

OD MIŁOŚCI DO NIENAWIŚCI

Ma wiedzę, umiejętności, doświadczenie i chce się tym wszystkim dzielić. Kiedyś uznawany za nieomylnego, dziś obśmie-wany przez ludzi, którym wydaje się, że wiedzą więcej. Autorytet. Trener. Coach. O tym, dlaczego budzi tak skrajne emocje, pisze Maciej Bennewicz - sam pracujący jako trener i coach właśnie. Bennewicz - będący autorem uznawanych za kanoniczne poradników na temat coachingu, takich jak „Coach, czyli restauracja osobowości" czy „Coaching na Wyspach Szczęśliwych" - opisuje nie tylko przyczyny darzenia coachingu miłością lub nienawiścią, ale także skupia się na wnioskach, które z tej sytuacji warto wyciągnąć. Dla znawców tematu lub po prostu pasjonatów zagadnienia coachingu pozycja obowiązkowa.

Każdy w swoim życiu potrzebuje mentora, przewodnika lub kogoś kto pomoże łatwiej przejść przez życie. Jedni chodzą do psychologów, inni na spotkania grupowe aby wymieniać się swoimi doświadczeniami, a jeszcze inni są religijni i po prostu starają się czerpać autorytet z nauk Kościoła.

A jak w Polsce wygląda zawód Coacha? Jeszcze do niedawna można było usłyszeć od ludzi, że to zawód nikomu niepotrzebny i że nie utrzyma się na rynku pracy. Zresztą wydaje  mi się, że my Polacy w ogóle nie lubimy mieć autorytetów czy kogoś kto będzie nam mówił co mamy robić. Dlaczego? Czy jest to spowodowane przemianami ustrojowymi jakie zachodziły w naszym państwie?  Może tak jest, lecz żeby lepiej poznać ten temat, odsyłam do książki „Zabić Coacha”.

Już na wstępie autor sam uprzedza czytelnika, że ten wcale nie musi czytać książki po kolei i od deski do deski. Zdecydowanie można zaglądnąć do niej wtedy, kiedy akurat odczujemy taką potrzebę, lub po prostu spodoba się nam akurat temat np. ze środka książki. Dzieło zaliczyłabym do gatunku socjologicznych.

Niestety w środku są dosyć drobne literki, co czytelnikowi może się nie spodobać, ale też bądźmy szczerzy, jeżeli ktoś chce przeczytać książkę, to nawet drobny druk go nie odstraszy. Nie jest to też krótka książka, bo zawiera 360 stron. Po każdym rozdziale znajdziecie pytania, na które możecie sobie odpowiedzieć, lub jak sam autor mówi, uznacie że wcale nie trzeba na nie odpowiadać, bo odpowiedź jest jasna. Ta część w tekście, która jest ogromnie ważna oczywiście jest wyróżniona przez pogrubienie.

Duży plus za okładkę, która przyciąga oko. Czerwone litery w napisie „Zabić” nie dadzą czytelnikowi przejść obojętnie obok książki na półce z takim krzykliwym napisem.

Trzeba też powiedzieć, że oczywiście nie każdy lubi tego typu książki, lecz osoby które takimi sprawami się interesują na pewno będą usatysfakcjonowane swoim wyborem.

Jeśli odczuwasz przemęczenie i brak Ci motywacji, masz problemy z koncentracją, przytłaczają Cię tysiące niezatatwionych spraw, a przypomnienia atakują z każdej strony i mimo wytężonych wysiłków pod koniec dnia odkrywasz, że nie udało Ci się skończyć najważniejszych zadań, a większość Twoich planów kończy na papierze - to ta książka jest dla Ciebie.

Świat się zmienił, tak więc nasz sposób pracy również musi się zmienić. Nie jest to już świat Michała Anioła, Marii Curie--Skłodowskiej czy Ernesta Hemingwaya, ale rzeczywistość oczarowana wprowadzanymi z dużą prędkością nowymi technologiami. Twórcze umysły są szczególnie wrażliwe na zamęt i hałas panujący w otaczającym świecie. Musimy pogodzić się z nieustanną obecnością dzwonków, ćwierkań i alarmów, które towarzyszą nam przez cały dzień. Te wszystkie pilne sygnały wołają nas w różne strony, przez co coraz trudniej jest nam znaleźć spokojne miejsce, w którym moglibyśmy tworzyć.

Zarządzanie codziennością jest źródłem wsparcia w trzech wymiarach. Po pierwsze, daje zestaw narzędzi pozwalających uporać się z codziennymi wyzwaniami w pracy i życiu. Po drugie, pomaga opracować najbardziej optymalny plan dnia, dzięki któremu można poradzić sobie z nieustającym napływem wiadomości, skoncentrować się mimo chaosu, by wykonać istotną pracę. Po trzecie, pozwala uwolnić kreatywnego ducha uwięzionego w codziennych działaniach i zagłuszonego przez nieustający szum komunikacyjny.