Recenzje

"Vicious Allure” Agnieszki Samich to debiutc, ale już na wstępie widziałam, że historia nie potoczy się po znanych schematach, tylko zajrzy w kompletnie inne zakamarki. Już na pierwszych stronach poczułam intensywność tej książki, ciężką, mroczną atmosferę i ogromną ilość emocji. Cindy Fox jest dla mnie jedną z najbardziej ludzko napisanych bohaterek w mafijnych książkach. Jej codzienność, czyli życie w Las Vegas, ciężka sytuacja w domu, praca, która bardziej jej zagraża niż pozwala zarobić - to wszystko było niepokojące, ale zarazem intrygujące. Autorka dostaje ogromnego plusa za to, że nie zrobiła z Cindy postaci, która znikąd wpada w złe życie. Ona już wcześniej żyła na granicy zła, zanim to wszystko się zaczęło. Była wytrwała i mimo problemów zawsze potrafiła znaleźć odrobinę nadziei i to mi zaimponowało. Pewnego dnia w pracy Cindy zostaje wezwana do obsługi wyjątkowego stolika. Już wtedy autorka zaczęła wprowadzać delikatne napięcie, które rosło z każdym wprowadzonym zdaniem, a ja czułam się niezwykle wciągnięta w książkę. Wtedy wiedziałam, że coś się wydarzy i to czekanie na zadany cios podbudowywało moją ciekawość. Pojawienie się Dragona nie było romantycznym momentem, on sam nie jest romantyczny. To surowy, chłodny człowiek, który wywoływał na moim ciele dreszcze. Autorka ani przez chwilę nie próbowała zrobić z niego miłego czy uroczego bohatera, on miał być mroczny i niepokojący. Porwanie Cindy było najciekawszym i zdecydowanie niespodziewanym wydarzeniem w całej książce. Na dodatek, samej dziewczynie nie podobało się te porwanie, nie romantyzowała tego. Kibicowałam jej od samego początku, aż do samego końca i cały czas trzymałam kciuki, żeby nigdy się nie poddawała. Cindy nie czekała na wybawienie, czasami działała impulsywnie, by zaraz potem przemyśleć dalszy plan ucieczki. Dodatkowo syndrom sztokholmski nie został potraktowany po macoszemu, autorka opisała go szczegółowo, pozwalając poznać zakamarki psychiki Cindy. Dragon wzbudzał we mnie mieszane uczucia. Jest stanowczy, brutalny i zamknięty na wszystkich, nie znalazłam w nim nic delikatnego, co sugerowałoby, że można byłoby się poczuć przy nim bezpiecznie. Był trudny do rozgryzienia. Często nie wiedziałam, jakie ma cele i co tak naprawdę kryje się w jego głowie, ale przez to byłam jeszcze bardziej zainteresowana. Styl Agnieszki bardzo przypadł mi do gustu. Jest dynamiczny, a jednocześnie pisze w sposób, który zwraca uwagę na szczegóły. Omija długie opisy i płynnie prowadzi akcje. Jedyną rzeczą, do której się przyczepię, jest to, że pewne fragmenty działy się czasami za szybko. Wydaje mi się, że gdyby autorka dała bohaterce odrobinę więcej przestrzeni i minimalnie rozwinęłaby niektóre wątki, to historia byłaby idealna. 4/5

„Mały człowiek, wielka sprawa” - taki poradnik, który przyda się każdemu rodzicowi. Nie obiecuje cudów, nie mówi „będzie łatwo”. Mówi wprost: czasem jest ciężko, czasem bezsilnie, a czasem po prostu wkurzasz się na własne dziecko. I to jest w porządku. Autorka, psycholożka, psychoterapeutka i przede wszystkim mama trójki dzieci, odpowiada na 100 pytań, które zadaje sobie każdy rodzic: Co robić, gdy maluch krzyczy w sklepie, bije innych, mówi „nie” non stop? Jak przygotować dziecko do żłobka lub przedszkola? Jak radzić sobie z różnicami w wychowaniu między rodzicami, dziadkami i rodziną? I jak radzić sobie z własnymi emocjami, kiedy czujesz zmęczenie, frustrację, czasem bezsilność? To nie sucha teoria - to konkretne wskazówki, podane prosto, praktycznie i z doświadczenia mamy w samym środku emocjonalnych tornado. Idealne dla tych, którzy chcą żyć dobrze razem z dzieckiem, nie gubiąc siebie po drodze.

Jeśli jeszcze nie wiecie to powtórzę jeszcze raz, KOCHAM pismo Ludki i wszystkie książki jakie jej przeczytałam. Miałam wielkie szczęście, że dostałam tą szansę i mogłam zrecenzować każdą z części tej serii "Puck". Całą historię połknęłam bardzo szybko. Historia Rosie i Mattthiasa jest bardzo emocjonująca, ciekawa i bardzo fajna. To jak super się dopełniali, kiedy ona nie wiedziała co robić On przychodził z pomocą. Ludka to umie wymyślić niespodziewane rozpoczęcia relacji głównych bohaterów haha. Bardzo mnie rozczulało, kiedy Matt się martwił o Nią i dawał jej przesłodkie prezenty. Widać było, że się zaangażował i od początku im kibicowałam. Nigdy nie znajduje żadnych wad w pisanych przez autorkę książek. Zawsze umie napisać tak, że człowiek nie chce się odrywać. Zdecydowanie polecam. Zwłaszcza tym, którzy lubią dobre romanse z charakterem i świetnym humorem.

Super jakościowo, bardzo dobre wykonanie!! Recenzowanik świetnie się prezentuje, ma grube kartki oraz jest ciekawie ułożony. Wiele rzeczy do uzupełniania, superowe nawiązania do innych książek.

To bardzo aktualna publikacja, która trafia w sedno problemu naszych czasów – życia w ciągłym napięciu, presji i nadmiarze obowiązków. Autorka w prosty, szczery i pełen empatii sposób pokazuje, że zmęczenie psychiczne to coś więcej niż chwilowe znużenie – to stan, który potrafi całkowicie odebrać radość życia i energię do jakiegokolwiek działania. Tłumaczy, czym różni się zwykłe zmęczenie od wyczerpania emocjonalnego i jak rozpoznać pierwsze sygnały ostrzegawcze. Zwraca uwagę, że stres, perfekcjonizm i ciągłe próby sprostania oczekiwaniom (nie tylko cudzym wobec nas ale i własnym względem samych siebie) prowadzą do wypalenia – zawodowego, jak również życiowego. W książce znajdziemy również konkretne sposoby jak radzić sobie z wyczerpaniem psychicznym 💪🏽 tym samym łatwiej odnajdziemy drogę do odzyskania równowagi 😊 Ogromnym atutem tej książki jest język – prosty i bardzo ludzki. Czytając, ma się wrażenie rozmowy z kimś, kto naprawdę rozumie, czym jest zmęczenie „duszy” 🥰 Autorka pisze krótko i na temat - bez zbędnych zapychaczy, które często utrudniających przyswajanie wiedzy z tego typu książek 👌🏽 „Wyczerpanie psychiczne” to lektura, którą warto mieć pod ręką w czasach, gdy ciągle pędzimy i zapominamy o sobie. Pomoże trochę zwolnić i przypomni, że kluczem do równowagi jest dbałość o samego siebie.