Recenzje

Jeśli ktoś mnie zna, wie, że uwielbiam czytać fantastykę, dlatego bardzo się cieszę, że dostałam szansę na zrecenzowanie „Bezwzględnie twój”. To książka z gatunku fantasy, choć jak wspomina autorka na początku nie zawiera typowych wątków fantastycznych co bardzo mnie zaskoczyło. Fabuła bardzo mi się spodobała. Chociaż na początku nudziło mnie czytanie listów wymienianych między głównymi bohaterami czy po prostu brak akcji i nudne opisy, to od momentu ich spotkania historia naprawdę mnie wciągnęła. Fabuła była zabawna, czasem szokująca i mocno pikantna. Chyba moim ulubionym elementem w tej książce były magiczne zwierzęta łączące się z fae. Świetnie się bawiłam, czytając ich opisy, obserwując zachowania i dialogi, które prowadziły ze swoimi opiekunami. Zdecydowanie moim ulubieńcem jest lisek Eddy. Bardzo polecam tę książkę. To świetna propozycja na spokojny wieczór z herbatą i wycieczkę do magicznego świata. Jest krótka i w przyjemny sposób napisana więc bardzo szybko się ją czyta. Jeśli ktoś chce zacząć swoją przygodę z fantastyką, ta historia będzie do tego idealna. Ocena: 4.5/5 

,,Po śmierci kuzynki Ann trzydziestoletnia Ella Greenfield z dnia na dzień zostaje przybraną matką pięcioletniego Coopera. By zapewnić chłopcu wszystko, czego potrzebuje, jest gotowa podjąć się każdej pracy. Nie daje się zatem długo namawiać i przyjmuje posadę w firmie, którą prowadzi znajomy przyjaciółki.” Jestem ogromną fanką pierwszego tomu tej serii. Dlatego też miałam duże oczekiwania względem tej części. Rozumiem i jednocześnie nie rozumiem zachwytów nad głównym bohaterem. Jest wszystkim tym czego na miejscu bohaterki bym unikała. Wielokrotnie jego zachowanie i wypowiadanie się mnie wręcz odrzucało, żeby za chwilę piać nad nim z zachwytu. Zapewnił mi rollercoaster emocji…dawno czegoś takiego nie doświadczyłam. Autorka postawiła tutaj na bardzo ciekawy wątek, jakim jest samotne rodzicielstwo. Pokazuje niezwykłą miłość i oddanie, ale również przedstawia ilość wyrzeczeń z nim związanych. Całość naprawdę bardzo mi się podobała, ale były elementy, których naprawdę nie jestem w stanie zrozumieć. Główny bohater miał niejedną okazję na wytłumaczenie kolegom sytuacji w jakiej znalazła się Ella, że dziecko którym się zajmuje nie jest jej. Nie zliczę ile razy doprowadziło mnie to do szału. Ella też się nie popisała. Jej zachowanie przez większą część książki wskazywało na wiek nastoletni a nie dorosły. Po pierwszej części zdecydowanie nastawiłam się na coś zupełnie innego.

Czasem mam wrażenie, że emocje u dzieci potrafią być większe niż one same. Radość do sufitu, złość do granic kosmosu, smutek, którego nie da się nazwać jednym słowem. I właśnie wtedy na moją radarową półkę wpada takie dobro jak „Przewodnik po uważności dla dzieci” Jowity Wowczak z ebookpoint.pl. To nie jest kolejna „mądra książka dla dorosłych”. To konkretny, prosty i bardzo życiowy przewodnik, jak pomóc dziecku ogarniać emocje, stres, napięcie i budować odporność psychiczną - bez spiny, bez presji, za to z uważnością i spokojem. Są ćwiczenia, są przykłady, są gotowe scenariusze do pracy z dziećmi. I co ważne - wszystko podane językiem, który naprawdę da się wprowadzić w codzienność. Dla mnie hit, jeśli macie dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym albo po prostu chcecie nauczyć je lepszego kontaktu z samym sobą. 👌✨

To, kim się stajemy, jak reagujemy w relacjach, jakie decyzje podejmujemy i w jaki sposób przeżywamy codzienność, jest w dużej mierze konsekwencją naszych pierwszych lat życia. Dzieciństwo pozostawia w nas ślady subtelne i głębokie jednocześnie — niektóre wspierają, inne krępują, choć nieraz przez długi czas pozostają dla nas niewidoczne. Psycholożka Sylwia Kocoń w książce „Rana odrzucenia. Ulecz dziecięce traumy i odzyskaj siebie”, opublikowanej nakładem wydawnictwa Sensus, kieruje uwagę czytelnika właśnie ku tym niewypowiedzianym, nierzadko zamrożonym emocjonalnie miejscom. Robi to w sposób przystępny, ale nie uproszczony, zachęcając do refleksji nad własną historią i nad tym, w jaki sposób dawne doświadczenia mogą nadal kształtować współczesne reakcje. W centrum książki znajduje się pojęcie rany odrzucenia — doświadczenia, które dla jednych jest oczywiste i możliwe do nazwania, a dla innych ukryte pod warstwą codziennego pośpiechu i listy zadań, racjonalizacji czy perfekcjonizmu. Autorka pokazuje, że rana ta nie musi wynikać z dramatycznych zdarzeń. Może wyrosnąć z pozornie drobnych sygnałów: braku dostrojenia emocjonalnego, zbyt wysokich oczekiwań, nieobecności opiekunów lub ich nieświadomych reakcji. Te subtelne doświadczenia tworzą w dziecku przekonanie, że musi się bardziej starać, być cichsze, dzielniejsze lub bardziej „bezproblemowe”, by zasłużyć na uwagę i miłość. W dorosłym życiu te same strategie powracają jako nadmierna uległość, lęk przed bliskością, nieustanna potrzeba aprobaty, a czasem także agresywna obrona terytorium własnej wartości. Jednym z atutów książki jest sposób, w jaki autorka prowadzi czytelnika przez proces zrozumienia. Zamiast akademickich definicji czy suchego wykładu, proponuje opis oparty na psychologicznym doświadczeniu, bliski językowi gabinetu terapeutycznego. Nie unika trudnych tematów, ale przedstawia je w tonie łagodnym, pełnym szacunku dla indywidualnej historii każdego człowieka. Zresztą nie brak tu właśnie tych historii, które pozwalają lepiej zrozumieć mechanizmy działania. W efekcie tekst zaprasza do uważności, do wglądu w siebie, staje się angażujący bowiem być może w przywołanych historiach odnajdziemy również swoją. Dużym walorem jest praktyczność tej publikacji. Kocoń nie pozostawia czytelnika samego z rozpoznaniem własnych ran. Każdy rozdział prowadzi ku refleksji nad konkretnymi obszarami życia, w których odrzucenie najczęściej daje o sobie znać — w relacjach partnerskich, rodzicielstwie, pracy, samoocenie. Autorka proponuje ćwiczenia, które pomagają rozpoznać własne strategie obronne, nazwać emocje, wyłowić automatyczne reakcje i odnaleźć ich źródła. To nie są abstrakcyjne wskazówki, ale narzędzia wymagające zaangażowania: pisemne dialogi z własnym wewnętrznym dzieckiem, praktyki uważności, próby budowania nowych komunikatów w relacjach, a także proste rytuały sprzyjające uspokojeniu i domknięciu trudnych emocji. Dzięki temu książka staje się przewodnikiem, który można nie tylko przeczytać, ale i realnie wdrożyć. Warto podkreślić, że autorka nie szuka winnych. Zamiast oskarżać rodziców lub środowisko, stara się ukazać, jak nieświadome wzorce powielają się z pokolenia na pokolenie. Taki sposób narracji pozwala czytelnikowi wejść w dialog z własną historią bez poczucia ciężaru osądu. To podejście sprzyja wewnętrznemu porządkowaniu, a nie pogłębianiu żalu. Książka staje się więc przestrzenią, w której możliwe jest pogodzenie się z przeszłością, odzyskanie wpływu na teraźniejszość oraz kształtowanie przyszłości opartej na zrozumieniu zamiast na wyparciu i powtarzaniu starych schematów. Choć publikacja nie jest dziełem teoretycznym, nie można jej odmówić solidnej psychologicznej podstawy. Kocoń umiejętnie łączy wiedzę z praktyką, pozwalając czytelnikowi poczuć, że proces uzdrawiania nie jest abstrakcyjną ideą, lecz realnym, osiągalnym zadaniem. Jednocześnie odsłania, że droga ta wymaga cierpliwości — to nie szybka instrukcja zmiany, lecz towarzyszenie sobie krok po kroku w budowaniu nowych wewnętrznych nawyków emocjonalnych. Dlatego też jest to książka, która może stać się ważnym początkiem osobistej przemiany. To opowieść o odzyskiwaniu dostępu do własnych uczuć, o budowaniu relacji bardziej świadomych i zakorzenionych w autentyczności, a także o delikatnym porządkowaniu tego, co kiedyś zostało porzucone lub pominięte. Jej siłą jest połączenie przystępnego języka, terapeutycznego tonu i praktycznych narzędzi, które prowadzą od zrozumienia ku działaniu. W rękach czytelnika może stać się nie tylko lekturą, ale przewodnikiem ku bardziej dojrzałej, spokojnej i w końcu prawdziwej wersji siebie.

🧡Seria o Titku to świetne książeczki, które wspierają zarówno przedszkolaków, jak i ich rodziców. Pomagają dzieciom odkrywać i rozumieć swoje emocje. 😡Poznajcie złość! Chociaż myślę, że rodzice już ją dobrze znają🤭 „Titek i wulkan złości” to pozycja, która przedstawia dzieciom tę emocję, pokazuje, jak sobie z nią radzić, i co ważne - zachęca, by jej nie tłumić. Fakt, że dorośli znają już to uczucie, nie znaczy, że książeczka nie jest też dla nich. W środku znajdą wiele wskazówek i pomocnych informacji, jak wspierać swojego malucha🥰 Ponadto piękne i zabawne ilustracje🎨 świetnie dopełniają tekst, a zadania aktywizujące dla dzieci sprawiają, że czytanie jest jeszcze bardziej ciekawe i atrakcyjne!😀 A o czym jest opowieść? Titek wraz z tatą planują zrobić eksperyment - wulkan!🌋 Mają już prawie wszystkie składniki, brakuje tylko plasteliny. Titek szuka jej w pokoju, ale nigdzie jej nie ma. Chłopiec wybucha złością niczym prawdziwy wulkan😬 Na szczęście tata rozumie złość Titka i pomaga mu się uspokoić. Czy znajdą plastelinę i dokończą doświadczenie? Koniecznie sprawdźcie!😍