Recenzje

Autorka nie ocenia. Daje czytelnikowi prawo do bycia "niedoskonałym" w oczach społeczeństwa. Zamiast walki z objawami, książka uczy, jak zarządzać energią i bodźcami. To przejście z trybu "muszę się naprawić" na tryb "muszę o siebie zadbać". Książka bywa chaotyczna w formie, ale niezwykle uporządkowana w empatii. To lektura, która zamiast dawać listę zadań, daje pozwolenie na bycie sobą.

₊˚ෆ༊·˚ 𝐊𝐈𝐋𝐋 𝐌𝐄 𝐅𝐈𝐑𝐒𝐓 ₊˚ෆ༊·˚ 𝐖𝐲𝐝𝐚𝐰𝐧𝐢𝐜𝐭𝐰𝐨: Editio red 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Olivia Kryspin 𝐊𝐚𝐭𝐞𝐠𝐨𝐫𝐢𝐚 𝐰𝐢𝐞𝐤𝐨𝐰𝐚: 18+ 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: ★★★★☆ • "Urodziliśmy się w bagnie, z którego nie ma ucieczki. Nie wybraliśmy tego życia. Zostaliśmy do niego wrzuceni, a naszym jedynym celem jest dostosowanie się do niego, aby przeżyć." Byłam ogromnie ciekawa tej książki, opis mnie strasznie zaciekawił. Jednak starałam się podejść do czytania bez jakiś większych oczekiwań. Zacznijmy może od bohaterów, czyli Mallory i Azraela. Mallory bardzo szybko polubiłam, jest naprawdę ciekawie wykreowaną postacią. Jest silna, zdeterminowana, aby pójść w ślady swojego ojca, które jest jej mentorem. Azraela również bardzo polubiłam! Swoją tajemniczością, w głębi ukrytymi emocjami i swoim mrokiem, totalnie mnie kupił. Bardzo bardzo mi się podobała ich kreacja. Połączenie tej dwójki to istne tornado emocji, które całe życie uczyli się wypierać. Jeśli chodzi o fabułę, to natychmiast mnie wciągnęła w mroczny, pełen płatnych zabójców, tajemnic i niebezpieczeństwa świat. Uczucie bycia obserwowanym, tajemnicze i dziwne prezenty, rosnący niepokój, to wszystko bardzo mi się spodobało i niesamowicie wciągnęło. Autorka zadbała o to, aby czytelnik całym sobą przeżywał emocje bohaterów; ich niepokój, zmieszanie i żebyśmy poznawali ich jednocześnie, gdy odkrywali siebie nawzajem. Wątek powracjącego demona z przeszłości był naprawdę niesamowicie poprowadzony. Jego perspektywa tylko wzmocniła skrajne emocje i narastającą ciekawość. Ze stylem pisania autorki rówież się bardzo polubiłam! Jest bardzo płynny, delikatny i przyjemny dla oka. Oczekiwań co do tej książki nie miałam, a bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. "Kill me first" po skończeniu zostawia dużą satysfakcję, wiele skrajnych emocji i skłania do różnych refleksji. Autorka świetnie pokazała, że nawet w najgorszym demonie i najmroczniejszym miejscu można znaleźć chociaż malutką iskrę człowieczeństwa. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu tej historii i powrotu do świata płatnych zabójców. To był bardzo dobry debiut! 

To historia, w której jedno spojrzenie wystarcza, by rozpalić pragnienie i zachwiać pewnością siebie. Zoe McCortney przywykła do luksusu, kontroli i spełniania każdej zachcianki, lecz tej nocy w klubie traci grunt pod nogami. „Zaintrygowało ją jego spojrzenie” — spojrzenie, które obiecuje więcej, niż powinno. Olivier Moore, skromny barman i samotny ojciec, wie, że powinien trzymać dystans. „Nie ulega czarowi atrakcyjnej Zoe. I jest w tym konsekwentny”, choć napięcie między nimi gęstnieje z każdym przypadkowym spotkaniem. Między rozmowami, niedopowiedzeniami i chwilami ciszy rodzi się uczucie, które balansuje na granicy rozsądku i pokusy. „Przelotny kaprys czy prawdziwe uczucie?” to pytanie pulsuje przez całą historię, prowadząc nas przez opowieść o pożądaniu, wrażliwości i odwadze, by sięgnąć po coś prawdziwego. To romans dla dorosłych czytelników, który kusi, porusza i zostawia niedosyt. Czytajcie,polecam. 

Potrzeba przebywania w towarzystwie jest zakodowana w naszych mózgach. Ale ważna jest również jakość tych interakcji. Musimy starać się wejść w te interakcje nawet z osobami, których nie znamy. Rozmowa tak naprawdę składa się z trzech etapów. Pierwszy z nich to small talk, czyli wymiana uprzejmości, niezobowiązująca pogawędka. Może być to rozmowa o pogodzie. Drugim etapie jest ujawnianie faktów, czyli faza poznawania się. Dzieliśmy się szczegółami z własnego życia, możemy się otworzyć oraz zaufać. Natomiast trzecim etapem jest wyrażanie prywatnych opinii, co skraca dystans. Warto jest znaleźć wspólne punkty do rozmowy. W celu zrobienia dobrego pierwszego wrażenia musimy nadać ton, wykonać pierwszy ruch, znalezienie cech wspólnych i podobieństw, a także stworzenie więzi. Ludzie otwierają się, gdy dostrzegamy ich dobre cechy oraz mocne strony. Dwie osoby może zbliżyć także niechęć do czegoś, wspólne narzekanie. Aby pociągnąć rozmowę dalej warto zadawać otwarte pytania. W książce jest wiele życiowych przykładów - jak zachować się w danej sytuacji, co możemy odpowiedzieć. Autor wskazuje też od jakich słów można rozpocząć swoją opowieść. Myślę, że to przydatna pozycja 😎

„Przewodnik po uważności dla dzieci” to książka z bardzo dobrym pomysłem i dużą dawką praktyki. Ćwiczenia dotyczące oddechu, ciała, zmysłów, emocji i myśli są konkretne, zrozumiałe i możliwe do wykorzystania w domu bez specjalnego przygotowania. To pozycja, do której faktycznie można wracać, a nie tylko przeczytać ją raz. Mam jednak mieszane odczucia wobec konstrukcji ostatniego rozdziału. Gotowe treningi uważności powtarzają ćwiczenia opisane wcześniej słowo w słowo. Zamiast ponownego opisu wystarczyłyby odnośniki do konkretnych stron, co znacznie ułatwiłoby korzystanie z książki. Ilustracje nie do końca trafiły w mój gust i sprawiają wrażenie jakby paluszki maczała tam AI, choć to oczywiście kwestia indywidualna. Dużym plusem są natomiast cztery plakaty dołączone na końcu. To wartościowa propozycja dla rodziców i edukatorów, którzy chcą wprowadzać uważność do codzienności dziecka w spokojny i praktyczny sposób.