Recenzje

Uwielbiam poezję — szczególnie taką, która naprawdę porusza duszę. I oto świetny przykład. Książka Donny Ashworth to broń na gorsze dni, którą można schować pod poduszkę i sięgać po nią wieczorem, gdy brakuje nam nadziei. To tom wierszy o bardzo prostym, ale ważnym przesłaniu: nawet kiedy świat wydaje się ciężki, a my czujemy się zagubieni, w człowieku wciąż może tlić się iskra dobra i siły. Autorka pisze o smutku, lęku, zmęczeniu codziennością, ale jednocześnie przypomina, że w drobnych gestach życzliwości, w miłości i w uważności na innych można odnaleźć światło. To poezja, która nie udaje, że wszystko jest łatwe — raczej delikatnie prowadzi czytelnika przez mrok, pokazując, że nadzieja czasem bywa dzika, uparta i potrafi przetrwać nawet w najtrudniejszych chwilach. Jakie są te wiersze? Bardzo różne. Każde mają napełnić nas nadzieją, ale nie każde mają taki sam wydźwięk. Jedne są piękne i delikatne, a inne jakby miecz — gorzkie i ostre. Ale i takie są potrzebne. Autorka faktycznie ma piękne pióro, bardzo wrażliwe na emocje, i świetnie potrafi je przekazać czytelnikowi. To książka, którą czyta się długo, powoli — można wręcz losować sobie wiersz na dany dzień i pozwolić mu chwilę w nas popracować. Jeśli lubicie poezję i szukacie czegoś, co choć trochę rozjaśni Wam dni — będzie to idealny wybór.

„Samoregulacja w praktyce” @wydawnictwo_sensus to książka potrzebna w świecie pełnym technologii, ekranów i ogólnego zabiegania. Rozkładając stres na czynniki pierwsze, daje szansę na zastanowienie się, co w ogóle za nim stoi, skąd się bierze i po co przychodzi - by finalnie móc zadbać o spokój swój, i dziecka (bo w teorii książka dedykowana jest rodzicom, chociaż uważam, że każdy znajdzie w niej sporo dobrego dla siebie). Pełna pytań i ćwiczeń, skłania do refleksji i zastanowienia nad tym, jak zadbać o samoregulację w 4 obszarach: ciała, emocji, myśli i relacji. Zachęca do zatrzymania się na chwilę, wzięcia oddechu i przyjrzenia się swoim emocjom.

Powiem wam: nie jest to literatura wysokich lotów i początkowo byłam bardzo sceptyczna, bo stylistycznie i kreacja świata nooo leżą, ale im bardziej zagłębiałam się w fabułę, tym mniej na to zwracałam uwagę. Są książki, które dostarczają jakąś wartość (i zapewne w tej książce również coś by się znalazło) oraz są idealną historią pod każdym względem i są książki, które mają za zadanie jedynie dostarczyć rozrywki. I to jest właśnie taka książka. Jeśli podejdziecie do niej bez żadnych oczekiwań i nastawicie się jedynie na dobrą zabawę i odmóżdżenie to ta książka się wam spodoba. Nie jest to książka idealna, ma wady i luki, ale dostarcza tak Z A J E B I S T E J rozrywki, że siadasz i czytasz ją na jednym posiedzeniu. Gdy po nią sięgałam to spodziewałam się smuta ze znikomą ilością fabuły, ale przeczytałam ją i wiecie co? Tu praktycznie nie ma smuta, a na pewno nie pod takim względem jak myślicie. Myślałam, że relacja między bohaterami będzie ewoluować w zawrotnym tempie, ale tak również się nie stało. Bardzo pozytywnie mnie to zaskoczyło, bo wprowadza to napięcie i podsyca pomiędzy nimi chemię. Moim ulubieńcem zdecydowanie został Cobra 🥵 jakby no ja mam słabość tych najbardziej zamkniętych w sobie, straumatyzowanych, okrutnych i trochę gburowatych bohaterów. A jakby tego było mało to typ zmienia się połowicznie w węża i tworzy je ze swoich cieni 😮💨 Pozostali bohaterowie również są w porządku i myślę, że w późniejszych tomach dynamika ich relacji może być naprawdę ciekawa. Ta historia naprawdę mnie wciągnęła i myśle, że ciężko będzie mi wytrzymać do czadu ukazania się kolejnego tomu, więc chyba zapoznam się z nim w oryginale 👀

Pierwsze wrażenie? Od pierwszych stron czułam ten klimat, który wciąga jak wir. Mrok, tajemnica, postać Victora działająca na zmysły i bohaterka, która nie boi się stanąć w ogniu. Ta książka nie daje o sobie zapomnieć. Autorka buduje napięcie, które smakuje jak dreszczyk na granicy przyjemności i strachu. Historia jest intensywna, nieprzewidywalna i pełna zwrotów, które sprawiają, że kartkujesz z zapartym tchem. Żadnych nudnych momentów - akcja goni akcję, a emocje sięgają zenitu. Victor to ten typ bohatera, o którym mówi się "walking red flag", ale wiesz co? Czerwony to dla niego za mało - on sam tworzy własną paletę barw, gdzie miesza się niebezpieczeństwo, lojalność i… coś, co niebezpiecznie przypomina czułość. Jest władczy, tajemniczy, ma swoje zasady, których nie łamie dla nikogo. Ale właśnie to sprawia, że gdy zaczyna robić wyjątki, robi się naprawdę gorąco. Autorka nie tłumaczy go na siłę - jego działania bywają brutalne, decyzje kontrowersyjne, ale przez cały czas czuć, że kieruje nim wewnętrzny kod, który dopiero z czasem zaczynamy rozumieć. Victor to postać, która wbija w fotel - z jednej strony niebezpieczny, z drugiej skrywający głębię, którą chce się odkryć. Ona (bohaterka). I tu ogromny plus - to nie jest postać, która tylko czeka, żeby ją ratować. Owszem, trafia w wir wydarzeń, na który nie do końca ma wpływ, ale szybko pokazuje, że ma własne zdanie, twardy charakter i nie boi się postawić Victorowi, nawet gdy wszyscy wokół milkną. Jej emocje są autentyczne - waha się, boi, ale też pragnie, kocha i walczy. I to sprawia, że jej decyzje, nawet te ryzykowne, mają sens. Nie jest bierną obserwatorką - czuć jej siłę, strach i ogromne zaangażowanie. Ich relacja iskrzy, a ja łapałam się na tym, że przeżywałam każdą ich rozmowę, każdą decyzję, jakby dotyczyła mnie. To nie jest romans, w którym pada "kocham cię" po trzech rozdziałach. To raczej powolne taniec na krawędzi - nieufność przeplata się z pożądaniem, a lojalność rodzi się tam, gdzie nikt by się jej nie spodziewał. Ich dialogi mają pazur, a momenty napięcia między nimi… cóż, lepiej mieć pod ręką wachlarz 😅 To jedna z tych par, które ogląda się z zapartym tchem, bo nigdy nie wiesz, co zrobią za chwilę - i właśnie w tym tkwi siła tej historii. Czy postacie drugoplanowe też mają znaczenie? Tak i to całkiem spore. Nie są tylko tłem - niektórzy dodają tajemniczości, inni sprawiają, że zaczynasz kwestionować to, co myślałeś o głównych bohaterach. I pojawia się też kilka osób, co do których cały czas zmieniasz zdanie - kochasz ich, nienawidzisz, a potem nagle wszystko wywraca się do góry nogami. Styl autorki jest dynamiczny, a jednocześnie potrafi zatrzymać na chwilę, by oddać emocje. Dialogi są ostre i prawdziwe, narracja wciąga bez zbędnych opisów. To książka, którą czyta się szybko, ale jej smak zostaje na dłużej. 🎯 Dla kogo? Dla fanek mrocznych romansów, które lubią, gdy granica między tym, co dobre a złe, jest cienka jak ostrze. Jeśli lubicie historie, w których bohaterowie skrywają mroczne sekrety, a miłość rodzi się w chaosie - to będzie strzał w dziesiątkę. Sprawdzi się też idealnie, gdy macie ochotę na książkę, która nie pozwoli Wam zasnąć do późnych godzin. Moja ocena: 9/10 🌟 Odjęłam jeden punkt tylko dlatego, że momentami chciałam jeszcze więcej niektórych wątków - ale to tylko dowód na to, jak bardzo wciągnęłam się w tę historię. 

"Miał jedynie zamaskować jej blizny" "Postanowił ją naprawić". "Kawałek po kawałku". Tytuł: Zaborczy tatuażysta Autor: Kamila Wiśniewska Ocena: 7/10 ⭐️ Ta książka to jedna z tych historii, które nie mają za zadanie pocieszać czytelnika, lecz zostawić po sobie wyraźny ślad - bolesny, ale i znaczący. To emocjonalna opowieść o traumie, lęku i powolnym odzyskiwaniu kontroli nad własnym życiem, która najmocniej uderza swoją autentycznością. Główną bohaterką jest Cassandra - kobieta naznaczona brutalną przeszłością, która odcisnęła piętno zarówno na jej ciele, jak i psychice. Jej walka nie jest spektakularna - rozgrywa się w ciszy codzienności, w drobnych krokach, takich jak próba wyjścia z domu czy dopuszczenie do siebie drugiego człowieka. Blizny, które nosi, są nie tylko fizycznym śladem przemocy, ale też symbolem utraconego poczucia bezpieczeństwa. Decyzja o zakryciu ich tatuażem staje się początkiem zmian - nie tylko zewnętrznych, ale przede wszystkim wewnętrznych. Na jej drodze pojawia się Brandon - utalentowany tatuażysta, który specjalizuje się w zamienianiu bolesnych śladów w sztukę. To bohater daleki od ideału: silny, momentami zaborczy, ale jednocześnie opiekuńczy i zaangażowany. Relacja między nim a Cassandrą rozwija się dynamicznie, czasem wręcz zbyt szybko, co może budzić pewne wątpliwości. Zaledwie kilka dni znajomości wystarcza, by pojawiły się intensywne emocje i deklaracje, które dla niektórych czytelników mogą wydać się mało realistyczne. Fabuła skupia się przede wszystkim na procesie odbudowy zaufania, poczucia własnej wartości i prawa do szczęścia. Nie jest to jednak lekki romans. Autorka porusza tu trudne, często kontrowersyjne tematy, takie jak przemoc, trauma czy powrót do normalności po dramatycznych doświadczeniach. Niestety, przy tak dużej liczbie wątków i wydarzeń, można odczuć niedosyt - wiele z nich aż prosi się o głębsze rozwinięcie. Historia momentami pędzi zbyt szybko, przez co brakuje przestrzeni na pełniejsze ukazanie emocji bohaterów i budowanie napięcia. Podobnie jest z samymi postaciami - choć Cassandra jest wyraźnie zarysowana, inni bohaterowie, w tym Brandon, momentami wydają się nieco płascy. Ich relacja, mimo ogromnego potencjału, rozwija się w cieniu licznych dramatycznych wydarzeń, które dominują nad subtelniejszymi aspektami ich więzi. Mimo tych niedociągnięć książka ma w sobie coś przyciągającego. Czyta się ją szybko, momentami wręcz „sama się czyta”, a emocje - od bólu, przez wzruszenie, aż po nadzieję - są intensywne i autentyczne. To słodko-gorzka historia pełna namiętności, dramatów i trudnych wyborów, która może działać jak swoiste guilty pleasure. „Zaborczy tatuażysta” to opowieść o tym, że miłość nie jest magicznym lekarstwem na wszystko, ale może stać się wsparciem w najciemniejszych momentach. Pokazuje, że blizny - zarówno te widoczne, jak i ukryte - nie muszą oznaczać końca, lecz mogą być początkiem czegoś nowego. To książka, która jednocześnie zachwyca i pozostawia niedosyt - intensywna, poruszająca, ale chwilami zbyt pośpieszna. Jeśli jednak lubicie romanse z motywem healing, silnymi emocjami i bohaterami z trudną przeszłością, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Polecam!