Recenzje

Książka Mateusza Grzesiaka skłania do refleksji nad wyobrażeniem szczęścia. Uświadamia nam, że nic nie dzieje się bez przyczyny, że pełniąc różne role szukamy przepisu na życie. Prezentując codzienne sytuacje zachęca do bycia sobą, unikania I nieśmiałości, pozerstwa i bezpośredniego wyrażania naszych odczuć...

Kto z nas nie chciałby w rozmowie z szefami czy współpracownikami widzieć w ich oczach aprobaty dla swoich propozycji... Forsowanie własnego stanowiska może stać się o wiele łatwiejsze po lekturze jeszcze gorącej propozycji (nie do odrzucenia!) Wydawnictwa Onepress "Perswazja nie do odrzucenia. Sekretny sposób na to, by za każdym razem słyszeć TAK". Geoff Burch uczy zbierania istotnych informacji, które mogą się przydać w najmniej spodziewanym momencie, zadawania celnych pytań, metod negocjowania i sztuki realizowania wszystkich planów. Wiedza-dynamit!, z pomocą której potrafimy utorować sobie drogę do najśmielszych celów.

Kolejna, wydana przez Wydawnictwo Helion.pt pozycja autorstwa Scotta Kelby′ego o tym, bez czego nie byłoby fotografii - świetle i jego kształtowaniu. Scott Kelby jest (wymawiam to za jednym tchem): redaktorem naczelnym, założycielem, dyrektorem, fotografem, wydawcę, projektantem, w końcu autorem bestsellerów oraz fotograficznych pozycji poradnikowych wszech czasów. Uff, ma co robić. Najważniejsze jest przy tym, że wie jak to robić. Przede wszystkim nie wydaje opasłych tomów, przez które trzeba przedzierać się dniami, kodować nowe i trudne nierzadko informacje, wyobrażając sobie przy tym, jak wygląda cały back-stage opisywanych sesji zdjęciowych. A przecież to ostatnie początkującego i średnio zaawansowanego fotografa interesuje najbardziej. Kelby do cieniutkiej i przejrzystej książeczki, będącej obrazowym zapisem filmowych scen, dołącza płytę (a może odwrotnie), na której jest nagranych szesnaście rozdziałów, trwających średnio osiem i pół minuty, o zastosowaniu światła w różnych tematach fotografii. Znajdują się tu między innymi rozdziały o sesji w plenerze, zdjęciach panoramicznych, fotografii kwiatów i jedzenia, portrecie w naturalnym świetle i oświetleniu typu "muszla". Scott nie zapomina także o trikach i gadżetach używanych w fotografii: lusterkach, zasłonach, najnowszych nadajnikach do lamp, specjalnych statywach. Takie pokazywanie ruchomych obrazków o tworzeniu statycznych ujęć jest dziś bardziej efektywną metodą docierania do odbiorcy niż, dajmy na to, opisywanie przez 13956 stron jak skutecznie składać blendę. Pomimo, że Kelby jest fotografem o widzeniu świata dość przeciętnym, ujmuje słowną szybkostrzelnością wprowadzającą w lekcje dynamizm, który nie pozwala wyjść do sklepu w innym mieście i wróciwszy niczego nie stracić. Nie tylko akcja każdego rozdziału jest tu wyjątkowa. Kelby nade wszystko jest świetnym edukatorem. Potrafi doskonale przekazywać bardzo przydatną i rozwojową wiedzę w nieprzerwany i uporządkowany sposób, ciągnąc widza od progu drzwi studia, przy których ten się znajduje. Sprawia, że ten włączając pierwszą lekcję "wchodzi" aż do epicentrum wydarzeń każdej z nich. Na dodatek tak blisko, że można poczuć chłód soczewki jego obiektywu na nosie i zapachy perfum modeli. Polecamy!

Brudne manipulacyjne gierki Co dzień spotykamy się z różnymi ludźmi - rodziną, przyjaciółmi, znajomymi i osobami kompletnie nam obcymi. Skąd mamy wiedzieć, że nami nie manipulują? Jak się przed tym ustrzec? Powstało wiele tytułów na temat manipulacji, o tym jak się przed nią wystrzegać. Różnego rodzaju prasowe szkółki od lat towarzyszą społeczeństwu, ucząc w domowym zaciszu prewencyjnych technika psychologicznych. Książka dr Simona skierowana jest do nas wszystkich. Z pewnością osoby związane zawodowo z psychologia i jej pochodnymi, jak i zwykli zjadacze chleba znajdą tutaj coś dla siebie. Książka zaczyna się od naukowego wstępu, kto i dlaczego nami manipuluje. Dokładnie opisuje charaktery osobowości skryto agresywnych, które, by przetrwać każdy następny dzień, odwołują się do manipulacji. Dalej jesteśmy zapoznawani z elementami charakterystycznymi dla manipulacji. Oznaki, specyficzne zwroty i odpowiedzi, intencje i motywacje manipulanta. Poprzez zgrabne opisy dochodzimy do scenek obyczajowych, gdzie autor pokazuje wykorzystanie technik manipulacyjnych - teoria staje się żywa. Trudno czytając tych kilka przytoczonych scenek, nie odnieść wrażenia, że na przestrzeni całego naszego życia choć raz się z nimi spotkaliśmy. Może tylko kilka zdań, ale każdy z nas jest w stanie dopasować odpowiednie fragmenty do wypowiedzi osób nam znanych. Niestety, uświadamiamy sobie wtedy, że i my zetknęliśmy się z manipulacją twarzą w twarz. Ostatnim elementem dzieła, jest fragment gdzie dr Simon radzi, jak wystrzegać się przed manipulacją i jak ją skutecznie rozpoznawać. Poprzez wcześniejsze rozłożenie przytoczonych historii na czynniki pierwsze dowiadujemy się, jak manipulant dobiera słowa, kłamie i kreuje wypowiedź tak, byśmy zostali wyprowadzeni w maliny. W końcu dochodzimy do etapu, gdzie z bezbronnej ofiary stajemy się równym przeciwnikiem, który nie tylko stawia ciągły opór, ale skutecznie przeciwstawia się osobowości agresywnej, doprowadzając do własnego zwycięstwa lub, w najgorszym przypadku, do obopólnego kompromisu. Reasumując, trudno w przypadku tej książki mówić o prasowym kursie, jak sobie radzić z osobą, która poddaje nas manipulacji. „Wilk w owczej skórze” to droga do poznania przeciwnika, pokazanie pewnych metod rozwiązywania problemu a przede wszystkim droga do poznania samego siebie. Dzieło staje się nieodzownym narzędziem we wzmacnianiu własnego ducha, własnych racji i spektrum postrzegania otaczającego na świata. Książka fachowa i bardzo konkretna, zdecydowanie warta polecenia.

Jak się dogadać i stworzyć doskonałe relacje prywatne i zawodowe. Z pewnymi osobami bardzo szybko nawiązujemy kontakt, z innymi zaś trudno nam się porozumieć. Zdaniem Michala J. Losiera nawiązanie kontaktu uzależnione jest od trzech czynników: więzi, kalibracji i stylu komunikacyjnego. Więź to coś, co łączy ze sobą ludzi. Kalibracja oznacza dostrzeżenie sygnałów oraz reakcję wobec zachowań innych osób. Dzięki kalibracji wchodząc do biblioteki momentalnie ściszamy głos, a gdy rozmawiamy z osobą smutną, tłumimy w sobie oznaki wesołości. Im więcej sygnałów zauważymy, tym lepszą więź będziemy mogli stworzyć. Do tego trzeba jeszcze wziąć pod uwagę style komunikacyjne. Z pewnością łatwiej dogadać się dwóm wzrokowcom niż słuchowcowi i wzrokowcowi. Autor wyróżnia także styl kinestetyczny („czuciowcy”) i cyfrowy (analityczny). Książka „Prawo więzi” pomaga nauczyć się większej elastyczności w komunikacji i dzięki temu stworzyć trwałe relacje również z tymi osobami, które dotychczas wydawały nam się trudne do zniesienia.