Też tak czasem masz, że zastanawiasz się dlaczego niektóre osoby biorą na siebie tyle obowiązków, że ledwo stoją na nogach, a gdy ktoś oferuje im pomoc, stanowczo odmawiają? Dlaczego nie potrafimy przyjmować pomocy? Czemu tak desperacko potrzebujemy uznania dla naszej pracy ponad siły?

Takie działania to nie są przypadki. To gry relacyjne, w które gramy, by zaspokoić nasze głębokie, często nieuświadomione potrzeby. I właśnie o tym opowiada nowa książka Agnieszki Kozak i Zbigniewa Rećko: „Uwięzieni w grach relacyjnych. Jak wygrać bliskość”.

🔹 Pułapka „Udręczonej”: Czy wiesz, że to jedna z najpopularniejszych gier w naszej kulturze? Osoba w niej uwięziona czuje się niemal jak Syzyf pchający głaz, ale paradoksalnie wcale nie chce go puścić, bo „poczucie męczeństwa” daje jej emocjonalne korzyści i chwilę uwagi, której nie miała w dzieciństwie.

🔹 Dlaczego chorujemy, by nas zauważono? W skrajnej formie wyżej wspomniana gra w „Udręczoną” kończy się chorobą – dopiero gdy wylądujemy w łóżku, czujemy, że świat ma „prawo” zobaczyć nasze poświęcenie.

🔹 „Wystarczający” to nie „idealny”: Często goniąc za perfekcją, zapominamy, że „wystarczający” oznacza moment, w którym można uznać swoją niedoskonałość i po prostu przestać udowadniać swoją wartość kolejnymi czynami.

🔹 Echa z przeszłości: Gry, które prowadzimy jako dorośli, to często strategie przetrwania z dzieciństwa.

Bo bliskość z drugim człowiekiem zaczyna się tam, gdzie kończy się udowadnianie swojej wartości. Autorzy zapraszają Cię w podróż, podczas której odkryjesz, w co grasz i jak możesz przestać to robić, by wreszcie poczuć się „wystarczającym” i po prostu być, zamiast ciągle zabiegać o uznanie innych. Zrzuć z siebie ciężar cudzych oczekiwań!

Jeśli temat wydaje Ci się czymś, co Ciebie bezpośrednio dotyczy, to może warto go zgłębić? Możesz zamówić swój egzemplarz klikając tutaj.

Sprawdź też nasze inne książki w przedsprzedaży: