Danielle Steel

Dziedzictwo

Przekład
BARBARA GRABSKA-SIWEK

Saga

Dziedzictwo

Tłumaczenie Barbara Grabska-Siwek

Tytuł oryginału Legacy

Język oryginału angielski

Copyright © 2010 by Danielle Steel.

All rights reserved including the rights of reproduction in whole or in part in any form.

Translation copyright © 2010 by Barbara Grabska-Siwek.

Cover image: Midjourney

Cover design: Lisa Bygdén

Copyright © 2010, 2025 Danielle Steel i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727231167

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów z których pochodzi.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Moim ukochanym dzieciom:

Beatrix, Trevorowi, Toddowi, Nickowi,

Sam, Victorii, Vanessie, Maxxowi i Zarze;

niech drogi, którymi podążacie,

pozwolą wam spełnić marzenia i rozwinąć odwagę,

prowadząc do wolności i spokoju.

Obyście odnaleźli bratnią duszę,

taką jak Wachiwi, która was zainspiruje.

Z całym sercem i miłością,
Mama D.S.

Rozdział 1

Brigitte

Brigitte Nicholson siedziała przy swoim biurku w dziale rekrutacji Uniwersytetu Bostońskiego. Przeglądała podania, od czasu do czasu zerkając na gęsto sypiący śnieg za oknem. Inni pracownicy już je sprawdzali, ale ona zawsze lubiła jeszcze raz rzucić okiem, by mieć pewność, że wszystko w porządku. Dokonywali właśnie klasyfikacji i za sześć tygodni należało rozesłać kandydatom na studia zaświadczenie o przyjęciu na uczelnię lub odmowie. Z pewnością więc jedni będą uszczęśliwieni, więcej będzie załamanych. Świadomość, że decyduje się o życiu i przyszłości ambitnych młodych ludzi, była przytłaczająca. Ostatecznego wyboru dokonywała komisja, ale do obowiązków Brigitte, oprócz weryfikacji podań, należało przeprowadzenie indywidualnej rozmowy na prośbę kandydata. W takich wypadkach uzupełniała dokumenty swoimi uwagami. Na ostateczny rezultat miały wpływ oceny, wyniki testów, opinie nauczycieli oraz działalność dodatkowa i osiągnięcia sportowe. Kandydat miał szansę na przyjęcie, jeśli dobrze rokował, to mógł stać się atutem uczelni. Zawsze czuła ciężar decyzji na swoich barkach. Dlatego niezwykle starannie przeglądała dokumenty. Musiała mieć na uwadze dobro uniwersytetu, a nie przyszłych studentów. Przywykła, że jej telefon dzwoni bez przerwy, że przychodzi mnóstwo e-maili od zaniepokojonych psychologów ze szkół średnich, gotowych na wszystko, byle pomóc swoim kandydatom. Brigitte była dumna, że związała się z Uniwersytetem Bostońskim. Aż sama dziwiła się, że pracuje tu już dziesięć lat. Minęły jak z bicza strzelił. Nie zmieniła dotąd stanowiska, odrzucała propozycje awansu. Zaspokajało jej ambicje, że jest „trzecia po Bogu”, zresztą nigdy nie miała parcia na karierę.

W wieku dwudziestu ośmiu lat Brigitte, absolwentka college’u, wstąpiła na Uniwersytet Bostoński, żeby uzyskać magisterium z antropologii. Po ukończeniu wcześniejszych studiów trochę pracowała dorywczo, potem dwa lata w schronisku dla kobiet w Peru i w Gwatemali, przez rok podróżowała po Indiach i Europie. Miała już licencjat z antropologii na Uniwersytecie Columbia i zaliczone seminarium: Feminizm a społeczno-kulturowa tożsamość płci. Trudna sytuacja kobiet w krajach słabo rozwiniętych zawsze ją interesowała. Brigitte zamierzała pracować w biurze rekrutacji do czasu uzyskania dyplomu, potem wyjechać na rok do Afganistanu. Zmieniła zdanie, została podobnie jak wielu absolwentów, którzy, studiując, pracowali na uniwersytecie. Było to dogodne i niekłopotliwe; polubiła miłą, bezpieczną atmosferę tego miejsca, przystani dla naukowców i ludzi młodych. Gdy tylko zdobyła stopień magistra, pomyślała o doktoracie. Środowisko akademickie z jego intelektualnymi wyzwaniami ją wciągnęło. Naprawdę lubiła swoją pracę. Angażowała się emocjonalnie i czuła potrzebna.

Mieli ponad szesnaście tysięcy studentów, a co roku ponad trzydzieści tysięcy podań o przyjęcie. Brigitte sumiennie przestrzegała procedur wyboru. Zresztą była bardzo skrupulatna we wszystkim, co robiła. Przygotowywała się do obrony pracy doktorskiej, chodząc na zajęcia w każdym semestrze. W wieku trzydziestu ośmiu lat czuła się spełniona. Przez ostatnie siedem lat pracowała nad książką. Dotyczyła praw kobiet na całym świecie, w tym uprawnień wyborczych. Brigitte także o tym pisała, przygotowując się do magisterium.

Uważała, że możliwość głosowania jest sprawą kluczową w prawach kobiet. Znajomi, którzy czytali publikacje, byli pod wrażeniem elokwencji Brigitte. Jedyny zarzut to to, że czasem za bardzo zagłębia się w szczegóły badanego zagadnienia, bo wtedy traci szerszą perspektywę.

Była życzliwa i uprzejma, godna zaufania i odpowiedzialna. Niezwykle pracowita i dokładna we wszystkim. Najlepsza przyjaciółka, Amy Lewis, wytykała Brigitte, że brakuje jej pasji i namiętności. Podchodzi do wszystkiego zbyt racjonalnie, kieruje się bardziej rozumem niż sercem. Brigitte uważała pasję w rozumieniu Amy za wadę, a nie zaletę, za coś wręcz niebezpiecznego. Coś, co powoduje utratę perspektywy i kierunku. A ona wolała trzymać się wytyczonego kursu i konsekwentnie zmierzać do celu.

Nie znosiła zamieszania w czymkolwiek ani ryzyka. To nie w jej stylu. Przyznawała, że podejmuje decyzje powoli, rozważając wszystkie za i przeciw.

Doszła do wniosku, że jeśli skończy książkę i uzyska tytuł doktora w wieku czterdziestu trzech lat, będzie całkiem zadowolona. Jej zrównoważony, zawsze przemyślany sposób postępowania doprowadzał Amy do szału. Uważała, że Brigitte powinna żyć pełniej, że brak jej spontaniczności w tym, co robi. Amy była pracownikiem opieki społecznej i dyplomowanym psychologiem rodzinnym, zajmowała się problemami małżeńskimi. Prowadziła poradnię uniwersytecką; chętnie udzielała Brigitte rad i dzieliła się z nią swoimi opiniami. Stanowiły zupełne przeciwieństwo, a mimo to bardzo się przyjaźniły. Amy, śmiała i otwarta, radziła sobie ze wszystkim – na poziomie emocjonalnym, intelektualnym i zawodowym.

Brigitte była wysoka, szczupła, niemal koścista, miała kruczoczarne włosy, ciemne oczy, mocno zaznaczone kości policzkowe i oliwkową cerę. Przypominała Włoszkę lub kobietę z Bliskiego Wschodu, ale jej korzenie wywodziły się z Irlandii i Francji. Kolor włosów odziedziczyła po ojcu, Irlandczyku. Amy była niewysoką pulchną blondynką ze skłonnością do tycia, jeśli nie ćwiczyła, i pełnym pasji podejściu do życia. Brigitte zarzucała jej, że jest nadpobudliwa, a skupienie uwagi ma takie jak pchła, co zresztą nie odpowiadało prawdzie. Amy wciąż angażowała się w jakieś nowe projekty. Podczas gdy Brigitte zmagała się z pisaniem jednej wielkiej księgi, ona opublikowała już trzy rozprawy na temat wychowania dzieci. Miała ich dwoje, choć nie była zamężna. Po latach nieudanych romansów z młodszymi od niej słuchaczami kursów podyplomowych i żonatymi profesorami w swoje czterdzieste urodziny zgłosiła się do banku spermy. I teraz, gdy miała czterdzieści cztery lata, synkowie, w wieku roku i trzech lat, wprowadzali ją w stan obłędnej szczęśliwości. Wciąż namawiała przyjaciółkę, by zdecydowała się wreszcie na dziecko. Przecież w wieku trzydziestu ośmiu lat nie ma już czasu do stracenia, „jajeczka starzeją się z każdą minutą”. Brigitte w ogóle się tym nie przejmowała. Współczesna nauka umożliwiała poczęcie dziecka w starszym wieku niż w czasach młodości jej matki, dlatego nie zaprzątała sobie tym głowy.

Wiedziała, że pewnego dnia będzie miała dzieci i najprawdopodobniej poślubi Teda, choć nigdy o tym nie rozmawiali. W bezpiecznej atmosferze środowiska akademickiego było coś takiego, co wprawiało w przekonanie, w każdym razie Brigitte, że młodość nigdy nie minie. Amy sprowadzała przyjaciółkę na ziemię, powtarzając, że są w średnim wieku. Trudno było w to uwierzyć, patrząc na nie obie. Żadna nie wyglądała na swój wiek ani nie czuła się jak dojrzała kobieta, a Ted Weiss, chłopak Brigitte od sześciu lat, był młodszy od niej o trzy lata. Trzydziestopięciolatek wyglądał, czuł się i zachowywał jak dzieciak. Studiował wcześniej archeologię w Harvardzie, zrobił doktorat na Uniwersytecie Bostońskim i od sześciu lat pracował na Wydziale Archeologii. Jego konikiem były wykopaliska. Uniwersytet Bostoński prowadził je w różnych częściach świata, w Egipcie, Turcji, Pakistanie, Chinach, Grecji, Hiszpanii i Gwatemali. Ted odwiedził każde co najmniej raz. Brigitte nigdy z nim nie pojechała. Kiedy go nie było, więcej czasu poświęcała na gromadzenie dokumentacji do książki. Teraz podróże interesowały ją dużo mniej niż po ukończeniu college’u.

Ich związek był udany, czuła się szczęśliwa. Mieszkali niedaleko siebie, każde w swoim apartamencie, i spędzali razem weekendy, zazwyczaj w jego mieszkaniu, bo było większe. Ted gotował, nie Brigitte. Często spotykali się z jego studentami z kursów podyplomowych, którzy robili doktorat tak jak Brigitte. Odwiedzali też innych wykładowców na ich wydziałach. Uwielbiali życie akademickie, mimo że praca Brigitte w biurze rekrutacji nie była czysto naukowa. Na uniwersytecie panowała atmosfera absolutnego oddania się nauce i oboje przyznawali, że wciąż czują się jak studenci. Byli spragnieni wiedzy i uwielbiali środowisko intelektualistów. Tak jak na wszystkich uniwersytetach zdarzały się tu skandale, romanse i akty małostkowej zazdrości, ale czerpali radość z życia, jakie wiedli.

Wyobrażała sobie, że kiedyś wyjdzie za Teda, choć nie miała pojęcia kiedy. Pewnego dnia na pewno poprosi ją o rękę. Nie mieli powodu, żeby brać ślub teraz. Pełna rodzina owszem, ale jeszcze nie teraz. Oboje czuli się zbyt młodzi, aby żyć inaczej, niż żyli. Matce Brigitte, podobnie jak Amy, to się nie podobało i przypominała córce, że młodość przemija. Brigitte śmiała się z nich i mówiła, że nie musi przygważdżać Teda do podłogi, gdyż on nigdzie się nie wybiera, na co Amy zawsze odpowiadała sceptycznie: „Nigdy nic nie wiadomo”. Na taką opinię miały wpływ jej doświadczenia z mężczyznami. Przekonała się, że lepiej nie ufać facetom, choć nawet ona przyznała, że Ted to naprawdę miły chłopak i nie ma w nim nic z łajdaka.

Brigitte otwarcie mówiła, że go kocha, ale nie rozmawiali o tym dużo, podobnie jak o przyszłości. Żyli teraźniejszością. Byli zadowoleni z samotnego życia w dniach poświęcanych pracy, a wspólnie spędzane weekendy były zawsze relaksujące i udane. Nigdy się nie kłócili; nie zgadzali się ze sobą tylko w paru sprawach. Całkiem wygodny układ. Wszystko w życiu Brigitte wydawało się stabilne – praca, związek z Tedem oraz powolne, lecz równomierne tempo pracy nad książką, którą miało opublikować wydawnictwo akademickie.

Zdaniem Amy życie Brigitte nie było ekscytujące, ale jej odpowiadało. Właśnie takie bez podniet emocjonalnych i zawirowań. Patrząc daleko w przód, wiedziała, dokąd zmierza. Przypominało podróż. Nie spieszyła się, by dotrzeć do miejsca przeznaczenia, nie musiała zmieniać planów ani decyzji. Mimo sceptycyzmu matki i Amy, nawet nie pomyślała: a nuż mają rację.

– No więc czyje życie dziś rujnujesz? – spytała Amy z szelmowskim uśmiechem, gdy wpadła do biura przyjaciółki.

– Och, to straszne! – odparła Brigitte, udając poważną. – Przeciwnie, sprawdzam wszystko, żeby upewnić się, że kandydaci przysłali kompletne dokumenty.

– Żebyś mogła potem ich odrzucić. Biedne dzieciaki. Wciąż pamiętam te okropne listy: „Mimo że twoje postępy na ostatnim roku zrobiły na nas wielkie wrażenie, to nie mamy pojęcia co, u diabła, robiłaś przez cały pierwszy rok. Byłaś pijana, odurzona narkotykami czy też niewiarygodnie leniwa? Życzymy ci szczęścia w twoich dążeniach, ale nie w naszej uczelni”. Cholera, płakałam za każdym razem, kiedy dostawałam coś takiego, i matka też. Myślała, że skończę w McDonaldzie. To nie taka zła praca, ale ona chciała, żebym została lekarką. Dopiero po latach mi wybaczyła, że jestem „tylko” pracownikiem socjalnym.

Brigitte wiedziała, że oceny Amy na pierwszym roku nie mogły być takie złe, skoro dostała się na Uniwersytet Browna i zdobyła tytuł magistra nauk ścisłych na Uniwersytecie Stanfordzkim, zanim skończyła studia z opieki socjalnej na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku.

Na bostońskiej uczelni wszyscy byli snobami. W środowisku akademickim naprawdę liczyło się to, gdzie ktoś zdobył stopnie naukowe, tak jak później miało znaczenie, jak często publikuje się swoje prace. Gdyby Brigitte uczyła na Uniwersytecie Bostońskim, nie mogłaby zajmować się pisaniem książki przez siedem lat, tylko musiałaby wydać ją wcześniej. Żyłaby pod większą presją i właśnie dlatego była zadowolona, pracując w dziale rekrutacji. Nie odczuwała ducha rywalizacji, jaki jest potrzebny do utrzymania się na stanowisku wykładowcy. Amy prowadziła zajęcia z psychologii dla studentów oraz poradnię i w obu miejscach dobrze sobie radziła. Na czas pracy zostawiała dzieci w ośrodku opieki dziennej w kampusie. Uwielbiała młodych ludzi. Założyła na uniwersytecie pierwszy telefon zaufania dla osób nieradzących sobie z rzeczywistością, załamanych, po tym jak w pierwszych latach udzielania porad psychologicznych straciła w tragicznych okolicznościach paru studentów. Przypadki samobójstw zdarzały się często na wszystkich wyższych uczelniach; to zjawisko wszystkich niepokoiło. Brigitte nie lubiła uwag sugerujących, że rujnuje życie osobom, których podanie odrzuca. Nie znosiła takiego myślenia. Amy jak zwykle nie owijała w bawełnę i mówiła wprost, co myśli.

– A więc co robisz dziś wieczorem? – spytała znacząco, rozsiadając się na krześle po drugiej stronie biurka Brigitte.

– Dziś wieczorem? Czemu pytasz? To jakiś szczególny dzień?

Amy tylko przewróciła oczami.

– Powinien być szczególny, jeśli spotykasz się z facetem od sześciu lat. Jesteś beznadziejna. Walentynki, na miłość boską! No wiesz, czerwone serca, kwiaty, czekoladki, pierścionki zaręczynowe, oświadczyny, wspaniały seks, łagodna muzyka, kolacja przy świecach, te rzeczy. Nie wybierasz się nigdzie z Tedem? – Spojrzała na Brigitte zawiedziona. Mimo swoich nieudanych związków Amy uwielbiała wszystko, co romantyczne, i choć Brigitte i Ted byli cudowni, zawsze uważała, że brakuje im romantyzmu. Martwiła się o przyjaciółkę, obawiając się, że omijają ją rzeczy, które są w życiu ważne.

– Chyba oboje o tym zapomnieliśmy. – Brigitte była zakłopotana. – Ted pracuje nad artykułem, a ja ugrzęzłam w podaniach. Zostało nam tylko sześć tygodni, żeby je przejrzeć. I mam dwie prace do napisania na swoje zajęcia. Poza tym pada śnieg i jest zbyt paskudny wieczór, żeby gdzieś wychodzić.

– To zostańcie w domu i świętujcie w łóżku. Może Ted ci się dziś oświadczy? – Amy była naprawdę podekscytowana, a Brigitte się roześmiała.

– Tak, na pewno, przecież ma artykuł do napisania na piątek. Może zadzwoni do mnie później i coś wymyślimy. Chińskie dania na wynos albo sushi. To nie jest jakaś wielka sprawa.

– A powinna być. Chyba nie chcesz zostać starą panną jak ja.

– Nie jesteś, ja też nie. O takich jak my mówią „kobiety niezamężne”. W dzisiejszych czasach stanowią ważną kategorię. To kwestia wyboru, a nie jakieś nieszczęście; starsi od nas wciąż mogą się żenić i mieć dzieci.

– Tak, może Sara z Biblii. Ile miała lat? Chyba dziewięćdziesiąt siedem, kiedy urodziła dziecko. Wtedy też takie przypadki nie zdarzały się zbyt często. Poza tym była mężatką. – Popatrzyła znacząco na przyjaciółkę, a Brigitte znów parsknęła śmiechem.

– Masz obsesję, w każdym razie jeśli chodzi o mnie. Sama jakoś nie starasz się szczególne złapać męża. Dlaczego ja mam to robić? Zresztą, jesteśmy z Tedem zadowoleni z naszego układu. Teraz już nikt nie spieszy się ze ślubem. Po co robić z tego problem? – Brigitte pozostała niewzruszona.

– Po sześciu latach trudno to nazwać pośpiechem. Małżeństwo byłoby czymś zupełnie normalnym. Niedługo skończysz czterdzieści pięć lat, potem pięćdziesiątkę i po herbacie. Twoje jajeczka staną się prehistoryczne, Ted będzie mógł napisać rozprawę archeologiczną na ich temat. – Amy mimo żartobliwego tonu naprawdę tak myślała. – Może to ty powinnaś mu się oświadczyć?

– Nie wygłupiaj się. Mamy mnóstwo czasu, żeby o tym wszystkim pomyśleć. Chcę najpierw skończyć książkę i studia doktoranckie. Wolę mieć tytuł doktora, zanim wyjdę za mąż.

– To się pośpiesz. Jesteście najpowolniejszymi ludźmi na tej planecie. Wydaje ci się, że zawsze będziesz młoda. No cóż, mam dla ciebie złe wieści. Ciało wie lepiej. Powinnaś to wziąć pod uwagę.

– Pomyślę, za parę lat. A tak przy okazji, co robisz dziś wieczorem? – Brigitte wiedziała, że Amy nie była na randce od czasu, gdy zaszła w ciążę i urodziła pierwsze dziecko. Prawie nie miała życia towarzyskiego. Była zbyt zajęta pracą i domem. Chciała, żeby Brigitte też zasmakowała tego szczęścia. A Ted świetnie nadawał się na ojca; obie się co do tego zgadzały. Studenci go uwielbiali. Był ciepły, dobry i inteligentny. Miał wszystko, czego kobieta może chcieć od mężczyzny, i dlatego Brigitte go kochała. Był naprawdę miłym facetem.

– Mam namiętną randkę z synami. Idziemy na pizzę, a o siódmej wieczorem będą już spać jak zabici, więc pooglądam sobie telewizję i pójdę do łóżka o dziesiątej. – Uśmiechnęła się, wstając. Miała spotkanie w swojej poradni ze studentem, którego skierował do niej opiekun pierwszego roku. Chłopak, cudzoziemiec, pierwszy raz przebywał z dala od domu i był w głębokiej depresji. Amy przypuszczała, że trzeba będzie skierować go do przychodni medycznej po leki. Najpierw jednak chciała z nim porozmawiać.

– Ciekawy plan – skomentowała Brigitte. – Wymyślę coś później z Tedem i przypomnę mu, gdyby zapomniał. Może po prostu uznał, że zjemy razem kolację. – Czasami tak robił, a właściwie oboje podobnie się zachowywali. Ich związek funkcjonował bez potrzeby określania go w jakiś sposób. Po sześciu latach Brigitte uznała, że zawsze będą razem. Nie mieli powodów, aby działo się inaczej. Nie trzeba było mówić o czymś ani wyryć w kamieniu tego, co wydawało się oczywiste. To im odpowiadało. Słowem określającym ich związek było „wygoda”, nawet jeśli Amy uważała, że przydałoby się im więcej romantyzmu lub namiętności. Brigitte tak nie myślała ani Ted. Byli niefrasobliwi, nie musieli mieć ustalonych planów na przyszłość ani też potrzeby wyjaśniania wszystkiego.

Ted zadzwonił do Brigitte dziesięć minut po wyjściu Amy z biura i wyglądało to na zbieg okoliczności. Lekko zdyszany, sprawiał wrażenie, jakby się spieszył, co było do niego niepodobne. Rzadko dawał się ponosić emocjom.

– Wszystko w porządku? – Brigitte się zaniepokoiła. – Stało się coś złego?

– Nie, tylko małe zawirowanie. Dużo się tu dziś dzieje. Zobaczymy się na kolacji? – Kiedy mówił w ten sposób, znaczyło, że ma na myśli spotkanie w domu. Chciał wpaść do niej po pracy. Brigitte znała skrótowe określenia, których używali w rozmowach ze sobą, i wiedziała, o co mu chodzi.

– Oczywiście. – Uśmiechnęła się. A jednak pamiętał. – Amy właśnie mi przypomniała, że dziś walentynki. Zupełnie zapomniałam.

– O cholera, ja też. Przepraszam, Brig. Chcesz, żebyśmy gdzieś wyszli?

– Jak ci pasuje. Mogę zostać w domu, zwłaszcza w taką pogodę.

Opady śniegu nasiliły się i na ziemi leżała trzydziestocentymetrowa warstwa białego puchu. Jazda samochodem nie byłaby łatwa.

– Jest coś, co chciałbym dziś uczcić razem z tobą. Co myślisz o wczesnej kolacji u Luigiego? Możesz zostać potem u mnie na noc, jeśli chcesz. – Rzadko sypiali ze sobą w ciągu tygodnia; oboje lubili zaczynać dzień w swoich domach. Zwykle spędzali razem tylko weekendowe noce.

– Co takiego świętujemy? – Brigitte była zaskoczona. Wyczuwała podekscytowanie w jego głosie, choć starał się mówić spokojnie, ale i tak wiedziała, że jest czymś poruszony.

– Nie chcę zepsuć niespodzianki. Powiem ci, kiedy się spotkamy. Pogadamy przy kolacji.

– Dostałeś awans? – Musiała wiedzieć, co jest grane, tym bardziej że Ted roześmiał się, jakby miał jakiś sekret albo plan. Wszystko to było bardzo dla niego nietypowe i sprawiło, że Brigitte się zdenerwowała. A jeśli Amy miała rację i Ted wybrał walentynki, żeby się oświadczyć? Nagle serce Brigitte zaczęło bić szybciej, zakręciło się jej w głowie; wystraszyła się.

– To coś dużo ważniejszego. Nie masz nic przeciwko temu, żeby wziąć taksówkę? Spotkamy się u Luigiego. Wiem, że to niezbyt romantyczny sposób na rozpoczęcie walentynkowego wieczoru, ale muszę zostać w biurze do wieczora – powiedział przepraszająco.

– W porządku. Spotkamy się tam – odparła z drżeniem w głosie.

– Kocham cię, Brig – wydyszał do słuchawki, zanim się rozłączył. Była oszołomiona. Rzadko to mówił, chyba że w łóżku, i nagle Brigitte zaczęła zastanawiać się, czy przypadkiem Amy nie miała racji, wspominając o oświadczynach. Zupełnie nie wiedziała, czy jest gotowa na przyjęcie oświadczyn. A właściwie była pewna, że wcale nie jest, ale wydawało się jej to całkiem możliwe. Pół godziny później zjawiła się w gabinecie Amy. Spiorunowała przyjaciółkę wzrokiem. Spotkanie Amy z depresyjnym studentem właśnie się skończyło i odesłała go do psychiatry po leki.

– Chyba przyniosłaś mi pecha. – Brigitte z udręczoną miną usiadła na krześle.

– Co się stało? – Amy zrobiła wielkie oczy.

– Właśnie zadzwonił Ted i zaprosił mnie na kolację. Powiedział, że ma jakąś niespodziankę, nie chodziło o awans, to coś więcej, i wydawał się tak zdenerwowany, jak ja teraz. O Boże, chyba chce mi się oświadczyć. Mam wrażenie, że się rozchoruję.

– Hura, nareszcie! Przynajmniej jedno nabrało rozumu. Posłuchaj, sześć lat życia razem to naprawdę aż za dużo. Dogadujecie się ze sobą lepiej niż jakiekolwiek małżeństwo, które znam. Będzie wspaniale!

– Nie żyjemy razem. Spędzamy tylko wspólnie weekendy.

– I jak długo jeszcze zamierzacie? Kolejnych sześć lat? Albo dziesięć? Jeśli Ted chce ci się oświadczyć, to dobry pomysł. Czas ucieka. Nie możecie żyć ciągle w zawieszeniu.

– Dlaczego? To nam pasuje.

– A może wcale nie. Wygląda, że on pragnie czegoś więcej, stabilizacji. Ty też powinnaś.

– Ależ chcę. Tylko nie wiem, czy akurat teraz. Po co wprowadzać zamieszanie? Jeśli coś działa, po co to naprawiać? Nasz układ wydaje się dobry taki, jaki jest teraz.

– Byłby jeszcze lepszy, gdybyście zalegalizowali wasz związek. Stworzyli coś razem, rodzinę, życie. Nie możecie wiecznie zgrywać studentów. Środowisko akademickie ma swoją specyfikę. Łudzimy się, że jesteśmy dzieciakami, a to nieprawda. Pewnego dnia obudzisz się i uświadomisz sobie, że jesteś stara, a życie przeszło obok ciebie. Nie pozwól, żeby tak się stało. Zasługujecie na coś lepszego. Teraz może nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale będzie wspaniale. Uwierz mi. Musisz zrobić kolejny krok. – Amy uważała, że Brigitte powinna zadbać o swoją karierę. Mogłaby zostać szefową działu rekrutacji, ale nie chciała. Była po prostu sumienną, zwykłą urzędniczką i twierdziła, że dzięki temu ma więcej czasu na pracę nad książką i doktoratem.

Brigitte nigdy nie miała potrzeby przewodzenia grupie. Zawsze była zadowolona, mogąc zajmować jakieś spokojne miejsce, nie czuła potrzeby walczyć o pozycję lidera. Nigdy nie lubiła podejmować ryzyka. Amy uważała, że to ma związek z dzieciństwem Brigitte. Jej ojciec był ryzykantem. Grał na giełdzie, gdzie zainwestował całe rodzinne oszczędności, stracił wszystko i popełnił samobójstwo. Matka potem męczyła się przez lata i ciężko pracowała, żeby utrzymać siebie i córkę. To tłumaczyło, dlaczego Brigitte nie znosiła ryzyka. Gdy było jej dobrze, nie próbowała nic zmieniać. A Ted wydawał się zadowolony z takiego stanu rzeczy. Ale w pewnym momencie Brigitte musiała ruszyć do przodu, mimo że to ją przerażało. Nie mogła tkwić wiecznie w jednym miejscu. Bez ryzyka nie ma postępu. Amy miała wielką nadzieję, że Ted oświadczy się przyjaciółce tego wieczoru.

– Nie martw się. Jesteście w sobie zakochani, znacie się nie od dziś. Wszystko się uda.

– A co będzie, jeśli wyjdę za niego i on umrze? – Brigitte pomyślała o swoim ojcu, w oczach miała łzy.

– Kiedyś jedno z was umrze wcześniej od drugiego, jeśli zostaniecie ze sobą do starości – powiedziała Amy łagodnie. – Wydaje mi się, że jeszcze długo możesz się tym nie martwić.

– Po prostu czasami nachodzą mnie takie myśli. Wiem, co przeszła moja matka, kiedy tato zmarł. – Brigitte miała wtedy jedenaście lat i pamiętała, że matka często płakała, wychodziła ze skóry, by znaleźć jakąś posadę i zapewnić im utrzymanie. Została redaktorką w wydawnictwie, gdzie pracowała parę lat, i dopiero przed rokiem odeszła na emeryturę. Teraz mogła robić to, co zawsze chciała, a nigdy nie starczało jej czasu: spotykała się z przyjaciółmi, grała w brydża i w golfa, gimnastykowała się i chodziła na kurs gotowania. Zajmowała się też historią swojej rodziny i jej genealogią, którą uważała za fascynującą, podczas gdy jej córka była przeciwnego zdania. Ale Brigitte nie chciała nigdy być wdową z małym dzieckiem, jak jej matka. Wolałaby już na zawsze zostać singielką.

Brigitte uporała się jakoś z następstwami samobójstwa ojca, chodziła na terapię. Wybaczyła mu, ale nigdy nie pokonała lęku przed zmianami i podejmowaniem ryzyka. Dlatego była przerażona perspektywą oświadczyn tego wieczoru. Tak bardzo, że zanim wyszła na kolację, zadzwoniła do matki. Bez żadnych wyjaśnień zaczęła mówić o ojcu. Rzadko poruszała ten temat i matka była zdziwiona.

– Mamo, czy żałowałaś kiedykolwiek, że za niego wyszłaś? – Nigdy wcześniej o to nie pytała, choć często zastanawiała się nad tym. Zaskoczyła matkę.

– Oczywiście, że nie. Przecież miałam ciebie.

– A tak w ogóle? Czy wasze małżeństwo było warte tego wszystkiego, co przeszłaś?

Matka rozważała przez chwilę odpowiedź. Zawsze była z córką szczera, miały dobre relacje. Przeżyły tragedię, co jeszcze bardziej zbliżyło je do siebie. Łączyła je szczególna więź.

– Tak, było warte. Nigdy nie żałowałam, że za niego wyszłam, nawet po tym, co się stało. Bardzo go kochałam. Wyobrażałam sobie, że będzie pięknie. To, co zdarza się później, to los na loterii. Masz nadzieję, że wyciągniesz dobry, ale musisz podjąć ryzyko. I naprawdę tak myślę, jak mówiłam wcześniej: byłaś moją nagrodą w trudnych czasach. Moje życie bez ciebie nie miałoby sensu.

– Dzięki, mamo – odparła Brigitte ze łzami w oczach.

To właśnie miała nadzieję usłyszeć. Nie wiedziała, czy jest w tym momencie gotowa na małżeństwo, może nigdy nie będzie, ale jeśli Ted poprosi ją o rękę, zostanie jego żoną. I kto wie, czy pewnego dnia nie będzie taka pewna jak teraz jej matka. Może też kiedyś będzie mieć córkę. Była skłonna uwierzyć, że może Amy i matka mają jednak rację, że czas pomyśleć o przyszłości. Jadąc taksówką do restauracji na spotkanie z Tedem, poczuła się bardzo odważna.

Kiedy o nim myślała, przerażenie ustępowało radosnemu oczekiwaniu. Kochała go i może ślub z nim okaże się dobrym pomysłem. Mogłoby nawet być wspaniale, przekonywała siebie. Nie przypominał jej ojca. Był rozsądny. Uśmiechała się, podchodząc do stolika, gdzie na nią czekał. Wstał, odstawił jej krzesło i pocałował ją na powitanie. Nigdy nie widziała go tak szczęśliwego i podekscytowanego. Jego nastrój udzielił się też Brigitte, poczuła uniesienie, jakiego nie doznała od dawna. Nadeszła ważna chwila. Zamówił szampana, patrząc na nią z uśmiechem. Stuknęli się kieliszkami i upili po łyku. Było inaczej niż zazwyczaj, gdy jedli kolację w restauracji. Miło, uroczyście, odświętnie.

Brigitte czekała grzecznie, o nic nie pytała, ale serce biło jej szybciej. Nie miała już wątpliwości, że Ted się oświadczy; spoglądał na nią czule, obsypywał ją komplementami. Amy miała rację. Wszystko wskazywało, że tego wieczoru wydarzy się coś ważnego. Kiedy podano deser – czekoladowe ciasto w kształcie serca, prezent od firmy – Ted spojrzał na Brigitte i uśmiechnął się czarująco. Tym uśmiechem rozproszył jej wcześniejsze obawy. Wszystko wydawało się w porządku. Amy mówiła, że potrzeba im w życiu więcej romantyzmu. Brigitte uświadomiła sobie teraz, że to prawda, choć żadne z nich nie było zbyt namiętne ani przesadnie uczuciowe. Kochali się jednak od sześciu lat. Ich związek był wspaniały. Mieli te same zainteresowania, uwielbiali akademickie życie. Ted studiował wcześniej antropologię jako przedmiot dodatkowy i wspierał Brigitte w jej karierze oraz pracy naukowej. Mogła na nim polegać. Był dobrym człowiekiem i pomyślała sobie, że z kimś takim można spędzić całe życie. Czekała cierpliwie, kiedy Ted krążył przez parę minut wokół tematu. Mówił, jaka jest dla niego dobra, jak bardzo ją szanuje i podziwia, i że to, o czym chce jej powiedzieć, jest spełnieniem jego marzeń. Dużo było w tym romantyzmu, Brigitte zapamięta tę chwilę na zawsze. Od szampana trochę zaszumiało jej w głowie. Już wiedziała, co będzie dalej. Zawsze wierzyła, że kiedyś to nastąpi, w jakiejś odległej przyszłości. I nagle ta przyszłość stała się teraźniejszością, szybciej niż Brigitte przypuszczała. Musiał tylko zadać jej pytanie, a ona odpowiedziałaby „tak”. Uznała, że Ted też to wie, tak jak ona odgadła, że zamierza dziś poprosić ją o rękę. Stabilność ich życia dawała poczucie bezpieczeństwa.

– Nic bardziej ekscytującego nigdy w życiu nie przeżyłem, Brig – mówił głęboko poruszony – i wiem, że nie będzie łatwo, ale mam nadzieję, że też się ucieszysz. – Wydawał się bardziej zdenerwowany, czym ujął Brigitte.

– Oczywiście, że tak. – Czekała, aż zada to najważniejsze pytanie.

– Wiem, że się ucieszysz, bo jesteś dobra i wspaniałomyślna, i zawsze wspierałaś mnie w pracy.

– Ty mnie też. Taka była umowa.

– Myślę, że właśnie dlatego nasz związek jest taki udany. Wiem, jak ważne są dla ciebie twoja praca i książka. – To nie było dla niej tak istotne, jak archeologia dla niego, ale doceniała jego troskę. Chętnie czytał i chwalił jej artykuły. Zgadzał się z nią na temat praw kobiet i bardzo szanował płeć piękną. – Zawsze będę ci wdzięczny – powiedział cicho, patrząc jej w oczy. To była ważna chwila dla nich obojga. – Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje – głos mu drżał. – Czekałem cały wieczór, żeby ci o tym powiedzieć. – Tryl werbli rozsadzał jej głowę, gdy usłyszała: – Mam prowadzić wykopaliska. Dowiedziałem się o tym dziś. Moje własne. W Egipcie. Wiem, że to będzie dla ciebie trudne. Wyjeżdżam za trzy tygodnie – wyrzucił jednym tchem i rozparł się na krześle, uśmiechając do Brigitte. Poczuła się tak, jakby ktoś uderzył ją kijem w pierś. Dopiero po dobrej minucie była w stanie przemówić. Nie to miała usłyszeć dzisiejszego wieczoru.

– Wykopaliska? W Egipcie? Wyjeżdżasz za trzy tygodnie? – Była totalnie oszołomiona.

– Wiedziałaś, że ubiegałem się o to co roku. Już traciłem nadzieję, że mi przydzielą, ale zawsze mówili, że to kwestia czasu. No i dostałem. Mam odkopać nowo odkrytą grotę. Niewiarygodne. Moje marzenia się spełniły.

Jeszcze chwilę temu myślała, że on marzył o niej, o życiu razem na zawsze.

Wpatrywała się w nietknięte czekoladowe ciasto, zanim spojrzała na Teda. Starała się zachować spokój, ale wszystko w niej krzyczało, ból szarpał serce, miała mętlik w głowie. Po tylu latach chciała przyjąć jego oświadczyny. Tyle że ich nie złożył.

– A my? Pomyślałeś o nas?

Co z tego wynikało, było oczywiste, ale chciała to usłyszeć od niego. Nie miała ochoty znowu czegoś się domyślać ani też niczego zakładać. Jak Ted widzi teraz ich związek? Co planuje, jeśli w ogóle miał jakiś plan?

– Chyba zawsze wiedzieliśmy, że wcześniej czy później tak się stanie. Nie mogę zabrać cię ze sobą. Nie ma dla ciebie pracy przy wykopaliskach i nie wiem, czy dostałabyś wizę jako osoba towarzysząca. Zresztą, co byś tam robiła, Brig? Twoja praca tu jest dla ciebie ważna. Myślę, że stało się to, co nieuniknione. Mieliśmy dobrą passę przez sześć lat. Kocham cię. Przeżyliśmy wspaniałe chwile. Pojadę do Egiptu na trzy lata, może pięć lat lub dłużej, a jeśli dobrze pójdzie, przydzielą mi inne wykopaliska; nie wymagam, żebyś na mnie czekała. Każdy musi podążać swoją drogą. Ja tam, ty tu. Jesteśmy rozsądni i wiedzieliśmy, że pewnego dnia tak się stanie. – Mówił zupełnie spokojnie. Wyjeżdża za trzy tygodnie. Koniec. Żegnaj, dzięki za miłych sześć lat.

– Nie wiedziałam, że tak będzie. – Wciąż nie mogła wyjść z szoku. – Sądziłam, że wreszcie zamieszkamy razem. – Łzy napłynęły jej do oczu; nie potrafiła ich powstrzymać. Po prostu wystawił ją do wiatru.

– Nigdy o tym nie mówiliśmy, Brig. Nie snuliśmy planów. Wiesz o tym. Może pomyślelibyśmy o przyszłości, gdyby jeszcze przez jakiś czas nie przydzielono mi wykopalisk. Ale szczerze mówiąc, w ostatnim roku albo i wcześniej uświadomiłem sobie, że nie jestem typem faceta, który potrafi się zaangażować. W każdym razie nie w tradycyjnym sensie. Podobał mi się nasz układ, ale nie potrzebowałem ani też nie chciałem niczego więcej. I nigdy nie sądziłem, że tobie na tym zależy. Nie jesteś z tych kobiet, które rozpaczliwie chcą wyjść za mąż i mieć dzieci, i dlatego było nam dobrze.

– Myślałam, że tak jest, bo się kochamy. Nie dążyłam rozpaczliwie do tego, żeby wyjść za mąż i mieć dzieci, ale sądziłam, że to naturalna kolej rzeczy. – Dlatego teraz czuła się strasznie głupio. Jasne, Ted nie mógł doczekać się, kiedy wyjedzie. Bez niej. Jak widać, nie miał ochoty zabrać jej ze sobą.

– Możesz nadal wyjść za mąż i mieć dzieci – pocieszył ją cicho. Była teraz wolną kobietą. – Tyle że nie ze mną. Długo mnie nie będzie. A jeśli stanowiska archeologiczne w Egipcie okażą się bogate, mogę zostać tam nawet dziesięć lat albo dłużej. Czekałem na coś takiego przez całe życie. Nie spieszy mi się z powrotem i nie chcę mieć tu żadnych zobowiązań, które komplikowałyby mi życie. – Teraz Brigitte stała się problemem. To zupełnie ją dobiło. – Myślałem, że rozumiemy i akceptujemy warunki naszego układu, Brig. Był dobry na teraz, bez żadnych planów na przyszłość.

– Taki jest właśnie problem z milczącymi umowami: każdy interpretuje je, jak chce. Sądziłam, że oboje jesteśmy zaangażowani w ten związek. – Czuła i złość, i żal.

– Angażowałem się przede wszystkim w pracę. Wiedziałaś o tym – wytknął jej łagodnie. Nie chciał wzbudzać w sobie poczucia winy. Matka zawsze to robiła, czego nie znosił. Brigitte natomiast nigdy tak się nie zachowywała. Chciał uczcić swój sukces zawodowy, a nie czuć się jak łajdak z powodu wyjazdu; to wydawało się jednak zbytnim uproszczeniem, bo kończyło ich romans. Taką cenę był gotów zapłacić, a Brigitte nigdy się tego nie spodziewała. Teraz zdała sobie sprawę, że była zaślepiona. A Ted nie widział nic poza swoimi wykopaliskami. – Przepraszam, Brig. Wypadło niespodziewanie, to dla mnie też trudne, ale sprawa jest całkiem jasna. Nawet razem nie mieszkamy. Właściwie miałem spytać, czy nie chciałabyś jakichś moich rzeczy. Resztę oddam. Nie mam porządnych mebli z wyjątkiem sofy. – Kupili ją razem rok wcześniej i teraz też chciał się jej pozbyć, łatwo i szybko, jak Brigitte. Nie czuła się tak wstrząśnięta i opuszczona od czasu śmierci ojca. Bezradnie patrzyła na Teda.

– A co z moimi jajeczkami? – Łzy płynęły jej po policzkach. Nie panowała nad emocjami, ogarniał ją lęk. Nie takie walentynki planowała, nie tego życzyła jej Amy.

– Jakimi znowu jajeczkami? – Zrobił wielkie oczy.

– Moimi. Dziećmi, których nigdy nie będziemy mieć i których może już nigdy nie urodzę. Jesteśmy razem od sześciu lat, niedługo skończę trzydzieści osiem. Co mam robić? Dać ogłoszenie na tablicy informacyjnej, że szukam faceta, który się ze mną ożeni i będzie miał ze mną dzieci?

– Tylko do tego byłem ci potrzebny? – spytał z urazą.

– Nie. Kochałam cię i kocham. To wydawało się po prostu zbyt oczywiste, żeby pytać. Myślałam, że nie muszę. Dlaczego nie mogę z tobą jechać? – Poczuł się nieswojo.

– Nie mogę sobie pozwolić na założenie rodziny, ze względu na charakter pracy. Nie chcę mieć zobowiązań ani niczego, co by mnie rozpraszało. Poza tym nie potrzebuję tego rodzaju zobowiązań. Jak mówiłem, pora, żeby każde z nas poszło w swoją stronę i zobaczyło, co życie mu przyniesie. – Brigitte zakłuło w sercu. – Nie wiem nawet, czy w ogóle chcę się żenić, w każdym razie nie szybko.

A więc dla niej było już za późno; Amy się nie myliła. Plany Brigitte związane z dziećmi nie obchodziły Teda i nigdy go nie interesowały. A ona, głupia gęś, za dużo zakładała, za mało rozumiała. Nigdy nie przyszło jej do głowy, że musi go zapytać. Wszystko szło dobrze, po prostu płynęła z prądem rzeki, aż Ted wyrzucił ją z łódki i wiosłował sam. Dał do zrozumienia, że nie chce Brigitte w Egipcie. Nie mogła nawet go winić; tak samo jak on była odpowiedzialna za to nieporozumienie. Nie wprowadził jej w błąd. Żyli sobie wygodnie z dnia na dzień, od weekendu do weekendu przez sześć lat. A teraz ona miała trzydzieści osiem lat i Ted odchodził, żeby spełnić swoje marzenia bez niej. Poczuła się samotna jak nigdy dotąd.

– Jak chcesz tym pokierować, zanim wyjadę? – Zrobiło mu się żal Brigitte, była załamana. Nie dzieliła z nim radości z sukcesu, na co liczył, i uświadomił sobie, że miał nierealistyczne oczekiwania. Nie zdawał sobie sprawy, jak daleko sięgały jej nadzieje. Nie dzieliła się nimi. A teraz wszystkie jej niespełnione marzenia i plany się rozpadały. Wyglądała jak potrącona przez ciężarówkę.

– Co masz na myśli? – Wydmuchała nos w chusteczkę; nie mogła przestać płakać.

– Nie chcę, żeby to było dla ciebie trudniejsze, niż jest. Zostaniesz ze mną do czasu wyjazdu czy wolisz już mnie nie oglądać?

– Jeśli dobrze rozumiem, uważasz nasz związek za skończony.

Pokiwał głową.

– Nie mogę być związany tu z tobą i mieszkać w Egipcie. A nie ma sensu, żebyś ze mną jechała. Wydaje mi się, że wcześniej czy później musielibyśmy się rozstać.

To była dla niej nowość. Ale nie miała siły spierać się z nim. Cios był zbyt silny.

– W takim razie lepiej, jeśli nie będziemy tego przeciągać – odparła z godnością. – Nie będziemy się już spotykać, Ted. To tylko pogorszyłoby sprawę. Wszystko się skończyło między nami wraz z decyzją o wyjeździe.

A może nawet wcześniej, skoro nie brał pod uwagę żadnych zobowiązań.

– To nie ma nic wspólnego z tobą, Brig. Takie po prostu jest życie, czasem układa się inaczej, niżbyśmy chcieli.

Teda obchodziło tylko jego życie, nie ona. Do tej pory nie zdawała sobie sprawy, jaki jest samolubny.

– Tak, rozumiem. – Włożyła płaszcz i wstała. – Gratulacje, Ted. Jest mi przykro z powodu nas i mnie samej, ale cieszę się, że tobie się udało. – Dzielnie siliła się na uprzejmość i ujęło to Teda, chociaż czuł się zawiedziony, że nie okazała większego entuzjazmu i zrozumienia, gdy chodziło o jego sukces zawodowy. Zdawał sobie jednak sprawę, że wiadomość o wyjeździe była dla niej ciosem. Przez jakiś czas nosił się z myślą, żeby powiedzieć wcześniej, ale nie miał śmiałości. Teraz, kiedy szykował się już do podróży, wydawało się, że pora jest najbardziej odpowiednia. Dla niego.

– Dziękuję ci, Brig. Odwiozę cię do domu.

Płacząc, pokręciła głową.

– Nie… Wezmę taksówkę. Dzięki za kolację. Dobranoc.

Wyszła pospiesznie z restauracji, mając nadzieję, że nikt nie zauważył łez. Dzięki za kolację i za sześć wspólnych lat. Powodzenia w życiu. Po drodze myślała o tym, co zrobiła źle przez ostatnie lata. Jak mogła być taka głupia! Powiedział: „Nie jestem typem faceta, który potrafi się zaangażować”. Nie wiedział, czy chce mieć żonę i dzieci, teraz czy w ogóle. Było im wygodnie. To wydawało się właściwym określeniem i mieściło w sobie wszystko, czego Brigitte dotąd w życiu pragnęła; i do czego ją to doprowadziło? Mężczyzna, z którym żyło się jej „wygodnie” przez sześć lat, porzucił ją. Pożegnał się z nią w taki sposób jak ze studentką lub asystentką, a nie ze swoją kobietą. Uświadomiła sobie, że Ted wcale nie był w niej zakochany. Może ona w nim też nie. Zadowoliła się tym, co łatwe i wygodne, ba, nawet praktyczne. Zdawałoby się dobry, bezpieczny związek, z odpowiedzialnym partnerem, tyle że bez prawdziwej namiętności. Teraz obwiniała siebie, że to jej wystarczało, że delektowała się tym poczuciem spokoju i pewności. W taksówce płakała przez całą drogę do domu. Aż nie mogła uwierzyć, że nigdy już nie zobaczy Teda i że wszystko skończone. A myślała, że tego wieczoru poprosi ją o rękę. Głupia, głupia, powtarzała sobie przez łzy. Gdy weszła do mieszkania, zadzwoniła komórka. Zerknęła na wyświetlacz: Ted. Nie odebrała. Po co? Przecież i tak nie zamierzał zmienić zdania. To koniec. Zostały tylko smutek i żal, zamiast radości z miłosnego wyznania w dniu zakochanych.

Rozdział 2

Ś nieg padał przez całą noc i żywioł sparaliżował komunikację. Oficjalnie ogłoszono stan klęski, Brigitte miała więc dobry powód, żeby nie iść do pracy. Leżała w łóżku, płacząc, nie miała siły, żeby wstać i się ubrać. Nie wyobrażała sobie, jak ma dalej żyć, kiedy jej świat runął. Myślała o tym wszystkim z sercem ściśniętym żalem. A na dodatek czuła się jak idiotka. Wiedziała, że Ted chce prowadzić wykopaliska, ale nie zdawała sobie sprawy, że tak bardzo tego pragnie i karierę zawodową stawia ponad wszystko inne. Myślała, że znaczy dla niego więcej, ale się pomyliła. Była zapchajdziurą, osobą, z którą Ted chwilowo spędzał czas do momentu, gdy sprawy ułożą się po jego myśli.

Brigitte nic nie zrobiła, by zadbać o swoją karierę i od siedmiu lat guzdrała się z książką. Czuła się okropnie, kiedy przeczytała wiadomość od Teda: „Przepraszam”, tylko tyle. Pewnie rzeczywiście było mu przykro. Nie wydawał się złym człowiekiem, ale miał własne cele, a w jego planach nie mieściła się Brigitte, dlatego łatwo mu przyszło zerwanie. Ona nie zrobiłaby mu czegoś takiego; Ted nie miał skrupułów, bo nic dla niego nie znaczyła. Płakała jeszcze bardziej rozżalona, gdy sobie to uświadomiła.

Około dziesiątej dostała następną wiadomość. Amy napisała: „Gdzie jesteś? Świętujesz w łóżku? I co, zaręczyłaś się? Koniecznie daj znać!” Nie wiedziała, co odpowiedzieć, ale doszła do wniosku, że jednak chce się jej zwierzyć. Odpisała: „Nie było zaręczyn. Porzucił mnie. Skończone. Za trzy tygodnie wyjeżdża do Egiptu na wykopaliska. Rozstaliśmy się wczoraj wieczorem. Wzięłam sobie wolny dzień”. Zdumiewające, że wielkie życiowe wydarzenia, a nawet tragedie można sprowadzić do treści krótkiego esemesa. Nauczyła się tego od studentów, którzy komunikowali się we wszystkich ważnych sprawach w ten sposób

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.