Przedsłowie
Ze swojego domu na szczycie kalifornijskiej góry Brianna pisze do mnie, że próbuje stworzyć książkę, która pomoże ludziom przejść przez najbardziej optymistyczne i najbardziej pesymistyczne chwile ich życia. Zaczyna od deklaracji, że podejmowała już takie próby nie raz, odkąd zaczęła pisać wiele lat temu, że ten pomysł towarzyszył jej od zawsze, że od dawna stara się go zrealizować. I dołącza przepiękny, surowy szkic książki zatytułowanej Życie, jakiego pragniesz.
Często to robi: urzeczywistnia nadzieje, nie zdając sobie sprawy, że jest swoją własną inspiracją, opowiada o tym, co pragnie zbudować, o tym, co pragnie wcielić w życie, jakby tańczyła ze słowami, jak gdyby cały ten zewnętrzny szum dla niej się uspokajał, cichł i tworzył jej własną przestrzeń kreatywności, jej własną atmosferę. To coś niezwykłego obserwować narodziny jej geniuszu, nitki myśli, które splatają się w książki zdolne zmieniać świat.
Często doświadczam tej wersji Brianny: przyjaciółki, artystki, głosu czegoś wspanialszego, czegoś cennego, czegoś rzadkiego, co żyje tylko w niej.
Dla reszty świata Brianna jest inną siłą. To autorka dziewięciu książek, które miliony ludzi z czułością trzymały w dłoniach. Ludzie oczekują od niej, że pomoże im odnaleźć sens w ich podróżach mądrze i nieustępliwie, łagodnie, ale i stanowczo przypominając, że często nie zasługujemy na to, co nas spotyka, że mamy obowiązek leczyć swoje rany, rozwijać się, uczulać na samoodbiór i dzięki temu doświadczać możliwego - życia, które czeka na nas za granicą dyskomfortu.
Kiedy o tym czytamy, kiedy pozwalamy, by wywarło to wpływ na nasze dusze, przedarło się przez warstwę ochronną w odmieniający sposób, autorka często jawi nam się jako wszechwiedząca, znająca wszystkie odpowiedzi. Piękno Brianny polega na tym, że ona pierwsza temu zaprzeczy. Jej pisarstwo wypływa z procesu uczenia się, nie wszechwiedzy. Pisze to, co sama chciała usłyszeć, kiedy była młodsza, kiedy borykała się z wątpliwościami, uczyła się odpuszczać, kiedy dzielnie torowała sobie drogę ku własnemu sercu, redefiniowała dla siebie nadzieję, zaufanie i miłość. To tak tworzy książki, które pomagają czytającym je osobom pójść za nią.
Życie, jakiego pragniesz to taka właśnie książka. To nie jest metoda dziesięciu kroków ani szczegółowa lista wyzwań, dzięki którym staniesz się tym, kim chcesz być. Ta książka przeprowadzi cię przez doświadczenia, które cię kształtują. Nawet w te najbardziej ponure, pełne zagubienia dni, kiedy czujesz presję, przypomni ci, że nie jesteś sama/sam. Że ktoś inny kroczył tą samą ścieżką, doświadczał podobnego, przeżył, uleczył się, czuł ten sam lęk. To podziała jak balsam na dręczoną pytaniami duszę. To zestaw szczerych słów, ku którym możesz się zwrócić, kiedy chcesz usłyszeć głos rozsądku, kiedy potrzebujesz miękkiego lądowania. To szczerość, która się przyda, kiedy potrzebujesz uwierzyć, że świat o tobie nie zapomniał, że jest coś więcej, że trzeba mieć wiarę, że czekają cię inne rzeczy, że czeka na ciebie życie, jakiego pragniesz, wyciąga do ciebie rękę nawet w twoje najtrudniejsze dni.
Wiem, że ta książka sprawi, iż odpowiesz tym samym gestem.
Taką mam nadzieję.
Bianca Sparacino
Wstęp
W swojej powieści Ich oczy oglądały Boga Zora Neale Hurston napisała, że są "lata, które zadają pytania, i lata, które przynoszą odpowiedzi". Jeśli to prawda, a sama bardzo w to wierzę, ta książka to odpowiedź na pytania, które zaczęłam sobie zadawać wiele lat temu.
To był mój pierwszy pomysł na książkę, przyszedł do mnie na długo przed tym, zanim okazało się, że ktoś taki jak ja może w ogóle pisać. Miałam dziewiętnaście lat i wyraźnie pamiętam, jak marzyłam o czymś, co mogłoby pełnić funkcję przewodnika po byciu człowiekiem, "encyklopedii uczuć", jak to wtedy nazwałam. Marzyłam, by mieć przewodnik po życiu, który przeprowadziłby mnie przez to, czego nie uczymy się w formalny sposób, a co nas kształtuje i buduje nasze doświadczenie.
Chociaż wprost nie mogę uwierzyć, ile lat zajęło mi dokończenie tej książki, wierzę, że te ramy czasowe niosą coś ważnego. Że ta wersja jest wyposażona w coś, do czego nie miałam wcześniej dostępu. W procesie pisania zaczęłam odkrywać, że słowa wylewają się z tej części mnie, o której istnieniu nie miałam wcześniej pojęcia. Jakbym przeżywała te odpowiedzi przez wiele lat - szukała ich, odnajdowała je i zauważała - aby na koniec ułożyć z nich całość.
Nieważne, na jakim życiowym zakręcie jesteś, mam najszczerszą nadzieję, że w tej książce znajdziesz coś, co będzie dla ciebie jak kotwica, jak Gwiazda Polarna wskazująca drogę ku twojej prawdzie.
Wiem na pewno, że za życiem, które starasz się utrzymać, kryje się to, które budujesz... to, które czeka. Ono cię znajdzie, jeśli rozstaniesz się ze wszystkim, co stoi mu na drodze. Bo przez cały ten czas ci towarzyszyło. Życie, które podtrzymuje się samo, w którym wszystko się udaje i zostaje z tobą. To, które - jak w głębi ducha dobrze wiesz - było ci przeznaczone. Życie, od którego dzieli cię jedna decyzja.
Jeśli jesteś na drodze ku niemu i stracisz azymut, mam nadzieję, że przeczytasz te słowa.
Mam nadzieję, że z lektury weźmiesz to, co ci pomoże, a odłożysz na bok to, co ci nie służy, i pozwolisz, aby to drugie znalazł ktoś inny, może nawet znowu ty, ale na innym etapie drogi. Mam nadzieję, że to, co znajdziesz, zatrzymasz dla siebie i kiedy przyjdzie godzina próby, odkryjesz, że ziarno twojej mądrości już zostało posiane.
Pamiętaj jednak, że nie wiem wszystkiego. Słuchaj tylko, jeśli moja pieśń o domu przypomina ci, gdzie może być twój dom.
Tylko jeśli to, co mówię, odpowiada na pytania, które nieświadomie sobie zadajesz.
Tylko jeśli mój głos brzmi jak ten, który pamiętasz, ale nie potrafisz go odnaleźć.
To nie jest dar, to próba odkurzenia mojego domu.
Jeśli oczyści też twój dom, nie zaciągasz u mnie długu.
Żyj.
Spełniaj marzenia.
A jeśli pewnego dnia los wyrzuci cię na brzegi twojego nowego życia z piosenką na ustach, piosenką, której uczymy się razem...
Przypomnij sobie o mnie.
I opowiedz mi, jak się masz.
Brianna Wiest
