Uzdrawianie dźwiękiem w tradycji tybetańskiej - Tenzin Wangyal Rinpoche

PRZEDMOWA

Uro­dzi­łem się w Indiach, w bar­dzo tra­dy­cyj­nej tybe­tań­skiej rodzi­nie. Moi rodzice ucie­kli z Tybetu, a cały ich doby­tek sta­no­wiło jedy­nie ubra­nie, które mieli na sobie. Jako młody chło­pak wstą­pi­łem do klasz­toru, gdzie prze­sze­dłem inten­sywny tre­ning według bud­dyj­skiej tra­dy­cji bon. Bon to naj­star­sza duchowa tra­dy­cja Tybetu. Zawiera nauki i prak­tyki, które można odnieść do wszyst­kich sfer życia. Mówią one o tym, jak utrzy­my­wać dobry zwią­zek z prze­ja­wami żywio­łów w przy­ro­dzie, jak zacho­wy­wać się w spo­sób etyczny i moralny, jak roz­wi­jać miłość, współ­czu­cie, radość i bez­stron­ność, naj­wyż­szą nauką bon zaś jest dzog­czen, czyli "wiel­kie ukoń­cze­nie". Zgod­nie z tym, co na temat swo­ich źró­deł mówi sama tra­dy­cja bon, wiele tysięcy lat przed naro­dzi­nami Buddy Śakja­mu­niego w Indiach Budda Tenpa Shen­rab Miwo­che przy­był na ten świat i sze­rzył swoje nauki. Wyznawcy reli­gii bon otrzy­mują ustne nauki i prze­kazy od nauczy­cieli w linii, która trwa nie­prze­rwa­nie od cza­sów sta­ro­żyt­nych.

Mój klasz­torny tre­ning obej­mo­wał jede­na­sto­let­nie tra­dy­cyjne stu­dia w Szkole dia­lek­tyki bon, czego uko­ro­no­wa­niem był sto­pień gesze, który można by z grub­sza porów­nać do dok­to­ratu w dzie­dzi­nie filo­zo­fii reli­gii na Zacho­dzie. Pod­czas pobytu w klasz­to­rze żyłem bli­sko swo­ich nauczy­cieli. Jeden z moich rdzen­nych lamów, Lopon San­gye Ten­zin, roz­po­znał mnie jako tulku, czyli inkar­na­cję słyn­nego mistrza medy­ta­cji Khy­ung­tula Rin­po­cze.

Bud­dyj­ska tra­dy­cja bon obfi­tuje w metody pro­wa­dzące wszyst­kie istoty na ścieżce do wyzwo­le­nia. Mam oka­zję udo­stęp­niać te dro­go­cenne nauki ludziom Zachodu dzięki nie­stru­dzo­nemu zaan­ga­żo­wa­niu i pracy moich nauczy­cieli, któ­rzy je utrzy­mali, jak też dzięki ich głę­bo­kiej mądro­ści i miłu­ją­cej dobroci.

Ucząc na Zacho­dzie, sam wiele się nauczy­łem. Tybe­tań­czycy nie zwy­kli zada­wać tylu pytań! Wielu uczniów pomo­gło mi, wypy­tu­jąc o dharmę, nauki o ścieżce do wyzwo­le­nia z cier­pie­nia. Zwa­żyw­szy na to, że tybe­tań­ska bud­dyj­ska dharma bon sta­nęła przed ogrom­nym wyzwa­niem - miała być oto spro­wa­dzona na grunt zachod­niego świata - wszyst­kie te pyta­nia były tym bar­dziej cenne. W klasz­to­rze doświad­czy­łem jed­nego spo­sobu naucza­nia - jak się oka­zało, udzie­la­nie nauk na Zacho­dzie miało prze­bie­gać w zgoła inny spo­sób. Teraz pra­gnę ofia­ro­wać prak­tykę Pię­ciu Wojow­ni­czych Sylab w for­mie, która sta­nowi rezul­tat mojej pracy, prak­tyki, kon­tak­tów z uczniami i zna­jo­mo­ści kul­tury Zachodu. Styl naucza­nia, jaki wykształ­ci­łem, zro­dził się na sku­tek wie­lo­let­niego kon­taktu z kul­turą Zachodu i wła­snej reflek­sji.

Dharma nie zyskuje takiej popu­lar­no­ści na Zacho­dzie, jakby mogła, co napawa mnie smut­kiem. Ludzie w naj­dziw­niej­szy spo­sób potra­fią wypa­czyć bud­dyj­skie idee i filo­zo­fię. Innych z kolei bud­dyzm tak inspi­ruje inte­lek­tu­al­nie, że przez całe lata dys­ku­tują o jego naukach. Ale co to daje? Czy dzięki temu zmie­nia się ich zacho­wa­nie? Ucznio­wie anga­żują się w podobne dys­ku­sje o dhar­mie naj­pierw z jed­nym nauczy­cie­lem, potem z dru­gim, roz­ma­wiają z innymi uczniami, rów­nież pod­czas odosob­nień medy­ta­cyj­nych. Potem się oka­zuje, że wielu docho­dzi do dokład­nie tego samego punktu, z któ­rego roz­po­częło swoją duchową podróż dzie­sięć, pięt­na­ście czy dwa­dzie­ścia lat temu. Tak naprawdę więc dharma nie wywarła na nich głę­bo­kiego wpływu i nie zako­rze­niła się w ich życiu we wła­ściwy spo­sób.

Nie­rzadko można zaob­ser­wo­wać pewien roz­dź­więk pomię­dzy rze­czy­wi­stymi, życio­wymi pro­ble­mami, z jakimi bory­kamy się na co dzień, a duchową ścieżką, którą pra­gniemy kro­czyć. Te dwa obszary czę­sto wcale nie mają punk­tów stycz­nych. Na przy­kład pod­czas ducho­wej prak­tyki modlimy się o roz­wi­nię­cie współ­czu­cia, powta­rza­jąc słowa: "Oby wszyst­kie czu­jące istoty były wolne od cier­pie­nia i jego przy­czyn". Ale jak prze­ja­wia się owo współ­czu­cie w naszym życiu? W jakim stop­niu ta aspi­ra­cja stała się jego czę­ścią? Jeżeli przyj­rzymy się, jak naprawdę żyjemy, możemy doznać ogrom­nego roz­cza­ro­wa­nia, ponie­waż w rze­czy­wi­sto­ści nie odczu­wamy współ­czu­cia dla iry­tu­ją­cego sąsiada czy sta­rze­ją­cych się rodzi­ców. Sły­sząc, jak w kółko recy­tu­jemy: "Oby wszyst­kie czu­jące istoty uwol­niły się od cier­pie­nia i jego przy­czyn", ktoś, kto nas dobrze zna, mógłby spy­tać: "Kiedy mówisz "wszyst­kie czu­jące istoty", naprawdę masz na myśli te pięć osób, a szcze­gól­nie tę jedną?".

Prak­tyka Pię­ciu Wojow­ni­czych Sylab, którą przed­sta­wiam w tej książce, może zmie­nić twoje życie. Ale sta­nie się tak pod warun­kiem, że zasto­su­jesz ją do sytu­acji i trud­no­ści, jakim musisz sta­wić czoło w real­nym życiu. Jeżeli bowiem nie potra­fimy wpro­wa­dzić zmian w odnie­sie­niu do zwy­czaj­nych, codzien­nych pro­ble­mów, na pewno nie uda się nam prze­kształ­cić owych roz­le­głych obsza­rów, w któ­rych pra­gniemy przy­no­sić poży­tek wszyst­kim isto­tom. Jeżeli nie umiemy darzyć miło­ścią osoby, z którą miesz­kamy, czy oka­zy­wać dobroci naszym rodzi­com, przy­ja­cio­łom i współ­pra­cow­ni­kom, nie będziemy w sta­nie kochać obcych ludzi, a już z pew­no­ścią nie tych, któ­rych nie darzymy sym­pa­tią. Od kogo więc zacząć? Od sie­bie. Jeżeli nie dostrze­gasz w życiu zmian, któ­rych byś sobie życzył, posłu­chaj wska­zó­wek doty­czą­cych tej prak­tyki medy­ta­cyj­nej i zasto­suj je bez­po­śred­nio w swoim życiu.

Z całego serca pra­gnę, aby ta pro­sta, a zara­zem nie­zwy­kle wyra­fi­no­wana prak­tyka Pię­ciu Wojow­ni­czych Sylab, oparta na naj­wyż­szych naukach tybe­tań­skiej bud­dyj­skiej tra­dy­cji bon, któ­rej jestem dzier­żawcą, przy­nio­sła poży­tek ludziom Zachodu. Prze­ka­zuję ją w wasze ręce ze swoim bło­go­sła­wień­stwem, pro­szę, zasto­suj­cie ją w życiu. Niech inspi­ruje was ona do tego, byście stali się dobrymi, sil­nymi i czy­stymi ludźmi - niech pomoże wam się prze­bu­dzić.

Ten­zin Wan­gyal Rin­po­cze

Char­lot­te­sville, Wir­gi­nia

marzec 2006

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki