Rozdział 2
Gdy Jacek zszedł rano na śniadanie w jadalni nie było żywego ducha.
- Ciekawe, czy oprócz mnie ktoś jeszcze gości w pensjonacie - zastanawiał się - zważywszy na ciszę, jaka tutaj panuje.
Choć z drugiej strony, właśnie, dlatego zdecydował się na to miejsce skuszony spokojem, pięknem okolicy i samym pensjonatem.
No i właścicielka. Na wspomnienie Marceliny poczuł dziwną tęsknotę. I jednocześnie zawstydzenie spowodowane swoim wczorajszym zachowaniem. Jacek doszedł do wniosku, że musi jakoś naprawić swoje faux pas, nie wiedział jeszcze, jak, ale zrobi to na pewno.
Swobodnym krokiem wyszedł na taras pensjonatu i zapatrzył się przed siebie.
To był zachwycający widok. Poranne promienie słońca delikatnie odbijały się w przejrzystej tafli jeziora, ptaki śpiewały w zagajniku nieopodal dworku, zieleń drzew i zapach kwiatów dopełniały ten idylliczny obraz.
- Cisza, spokój, piękne widoki. Tak, tutaj można odpocząć. - Odetchnął głęboko, po czym ruszył w stronę jeziora.
"Spacer przed śniadaniem podsyci mój apetyt" - pomyślał.
Szedł spokojnym krokiem, jezioro z każdą chwilą przybliżało się. W powietrzu unosił się jego niepowtarzalny zapach. Wszystkie napięcia z ostatnich tygodni powoli opadały.
Jacek przystanął i rozejrzał się po okolicy. Dostrzegł kilka żaglówek poruszających się na falach porannego szkwału. Ten piękny obrazek zasługiwał na uwiecznienie. Mężczyzna pożałował, że nie zabrał ze sobą aparatu. Mógłby zrobić kilka zdjęć i oglądałby je potem w deszczowe, jesienne wieczory. Postanowił, że po śniadaniu wybierze się na spacer po okolicy i zabierze aparat.
Spojrzał na zegarek, dochodziła ósma. Wrócił, więc do pensjonatu i rozejrzał się za właścicielką.
Niestety, nigdzie jej nie było. Natomiast na stole pojawiło się śniadanie. Kawa w dzbanku, talerzyk z masłem, świeżym pieczywem, pomidory, kozi ser z tymiankiem, wędlina.
Zasiadł więc do stołu i sięgnął po znajdujące się na nim smakołyki.
Był w trakcie śniadania, gdy do jadalni weszła Marcelina. Ubrana była w luźną białą sukienkę w słoneczniki. Włosy związała w warkocz. Wyglądała młodo i świeżo.
- Dzień dobry, panie Jacku. Jak się panu spało na nowym miejscu? - Zagaiła, ale w jej głosie nie było wczorajszej serdeczności, a uśmiech, który pojawił się na chwilę był jakby wymuszony.
"To wszystko moja wina" - zganił się w duchu. "Zraniłem ją swoją nieprzemyślaną uwagą. Muszę ją przeprosić i to jak najszybciej."
- Dziękuję, bardzo dobrze. Spałem jak niemowlę. - Uśmiechnął się lekko, próbując rozładować panujące w jadalni napięcie, po czym podniósł się z krzesła. - Pani Marcelino chciałbym przeprosić za moje wczorajsze zachowanie. Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Nie powinienem był tego mówić - dodał poważnym tonem. - Nie chciałem pani zranić.
- Skąd mógł pan wiedzieć... - Machnęła ręką. - Ja też niepotrzebnie zareagowałam tak emocjonalnie. Zapomnijmy o tym, co się stało - odrzekła, wzruszając ramionami.
- Bardzo pani wspaniałomyślna. Dziękuję. Postaram się na przyszłość unikać zbędnych komentarzy. Raz jeszcze przepraszam - odparł z wyraźną ulgą.
Kobieta uśmiechnęła się słysząc jego słowa. I tym razem był to radosny uśmiech. Błękitne oczy rozbłysły.
Jacek patrzył w nie jak urzeczony. Trwało to o wiele za długo. Potrząsnął głową, żeby wyrwać się z zauroczenia, i zapytał:
- Jak pani sobie radzi sama z tym wszystkim? - Ogarnął wzrokiem całe pomieszczenie. - Musi być pani bardzo zorganizowaną kobietą. Szczerze podziwiam, nie wiem czy ja umiałbym poradzić sobie z tyloma obowiązkami - starał się by zabrzmiało to jak podziw, bo naprawdę zaczął coraz bardziej podziwiać Marcelinę.
- Na początku, gdy mąż zginął, było mi bardzo ciężko. Zostałam sama z wielkim pensjonatem, przez chwilę zastanawiałam się, czy go nie sprzedać. Ale rodzina i przyjaciele zaoferowali pomoc i jakoś to ruszyło dalej. Po pewnym czasie zdałam sobie sprawę, że zapominam o bólu, gdy zajmuję się pracą.
- To prawda, że praca i obowiązki odwracają naszą uwagę od trosk i zmartwień - przyznał jej rację. - Trzeba tylko pamiętać, że nie samą pracą człowiek żyje i znaleźć czas na odpoczynek i drobne przyjemności.
- A jakie ja mogę mieć przyjemności? - spytała, przy czym nie udało jej się ukryć goryczy w głosie. Marcelina była realistką. Życie pozbawiło ją złudzeń. W jednej chwili straciła wiele. Męża i poczucie bezpieczeństwa. Niełatwo jej było stanąć na nogi. Gdyby nie wsparcie rodziców i przyjaciół, nie poradziłaby sobie.
- Wie pan, jak to jest, człowiek z czasem przyzwyczaja się do samotności. - Popatrzyła gdzieś w przestrzeń przed siebie nostalgicznym spojrzeniem.
- Przecież przed panią jeszcze całe życie. Jak to mówią coś się kończy, żeby zrobić miejsce czemuś nowemu. Lepszemu - stwierdził, patrząc na nią uważnie.
- Filozof z pana. - Uśmiechnęła się delikatnie. - Może i ma pan trochę racji, ale ja myślę, że życie jest niesprawiedliwe. Najpierw nam coś daje, a później to odbiera. - W jej głosie pojawiła się kolejna nuta goryczy i żalu.
Jacek bardzo pragnął ją jakoś pocieszyć, dodać otuchy, ale z drugiej strony nie chciał też znowu popełnić jakiejś gafy. A przy Marcelinie zdarzało mu się to zadziwiająco często. Domyślał się tylko, ile bólu i łez kobieta musiała wylać po stracie męża.
Nie zdążył nic powiedzieć, bo nagle Marcelina jakby zreflektowała się i szybko wyrzuciła z siebie:
- Muszę wracać do swoich obowiązków. Przepraszam, że zawracam panu głowę swoimi problemami. Jest pan na urlopie i przyjechał wypocząć, a nie słuchać moich smędzeń. - Po czym nie czekając na jego odpowiedź, wybiegła z jadalni.
Zaskoczony jej reakcją, siedział dłuższą chwilę bez ruchu.
"Już ja poruszę niebo i ziemię byleby te piękne, błękitne oczy nie patrzyły na świat z takim smutkiem, jaki przed chwilą w nich zobaczyłem" - zdecydował.
?
Jacek szedł żwawym krokiem w stronę jeziora. W plecaku niósł kanapki, wodę mineralną, książkę, koc i aparat fotograficzny. Wiedział, że długi spacer na świeżym powietrzu dobrze mu zrobi. A pogoda do pieszych wędrówek była idealna.
Słońce świeciło wysoko na niebie, błękit nieba zasnuwały tylko pojedyncze białe obłoki, lekki wietrzyk przynosił ze sobą zapach kwiatów i ziół z łąki nad zagajnikiem. Jezioro, które znajdowało się jakieś pół kilometra na prawo, też wyglądało tak, że zapierało dech. Liczne kajaki i żaglówki poruszały się po jego przejrzystej tafli. Na małej plaży nad jeziorem rozłożyli się zwabieni słońcem i piaskiem plażowicze.
Jacek chłonął całym sobą wszystko to, co znajdowało się w zasięgu jego wzroku. Ani przez chwilę nie żałował, że tutaj przyjechał.
Przystanął i obejrzał się na dworek Marceliny. Pensjonat wyglądał pięknie i swojsko. Był prześliczny z tymi drewnianymi kolumienkami przy wejściu na taras i bladoniebieskimi okiennicami. Na parapetach rosły kolorowe pelargonie. Dworek z jednej strony okalał park, a z drugiej przestronny ogród, w którym rosło zatrzęsienie krzewów owocowych i warzyw, a przede wszystkim kwiaty. Od nagietków, stokrotek i fiołków po tulipany i maciejkę.
Jacek, niewiele się zastanawiając, wyciągnął z plecaka aparat i zrobił kilka zdjęć dworku.
- Ten widok wart był uwiecznienia - uznał, gdy przeglądał zrobione przez siebie zdjęcia.
Parę ujęć jeziora, zagajnik, łąka pełna kwiatów. Było tyle pięknych miejsc, które musiały być sfotografowane.
Po kilku godzinach wędrówki po okolicy zdecydował, że czas na odpoczynek. Usiadł w cieniu, pod wierzbą rosnącą w niewielkim oddaleniu od drogi prowadzącej na plażę, wyciągnął z plecaka kanapki i wodę, i zaczął niespiesznie jeść.
Gdy skończył, zdecydował, że poleży chwilę w cieniu, nim wybierze się nad jezioro. Miał jeszcze w planie z bliska poobserwować żaglówki i zrobić im kilka zdjęć. Wyjął książkę z plecaka i zaczął czytać. Nie upłynęło jednak dziesięć minut, jak książka wypadła mu z rąk, a on sam zapadł w drzemkę.
Rozdział 3
W tym samym czasie Marcelina przygotowywała obiad dla gości pensjonatu, wśród których znajdował się sześćdziesięcioletni profesor psychologii Ksawery Płosiński pracujący nad poradnikiem dla osób zmagających się z depresją, seniorka rodu, Antonina Koniecpolska odpoczywająca po chorobie, której towarzyszyła wnuczka Gabrysia - trzynastolatka rozmiłowana w poezji. I ostatni gość, Jacek Andrut, mężczyzna, który zrobił największe wrażenie na Marcelinie.
Kobieta nie pamiętała, aby ktokolwiek dotąd działał na nią aż tak silnie. Nawet zmarły mąż. A przecież bardzo go kochała. Gdy Tadek umarł zawalił jej się świat. Nie widziała sensu życia. Ale z czasem powrócił spokój, blizny zagoiły się. Pomogła jej praca w pensjonacie, życzliwi ludzie.
A teraz, gdy wszystko wróciło do normy, gdy poukładała sobie cały świat pojawił się ON. Przystojny, opanowany, tajemniczy. Jacek miał w sobie coś takiego, że serce Marceli drgnęło na jego widok. Przestraszyła się swojej reakcji.
Lecz później doszła do wniosku, że nikt dawno nie powiedział jej żadnego komplementu, to stąd tak nerwowo zareagowała na słowa Andruta. Na szczęście wszystko sobie wyjaśnili. Od tamtej pory Marcela postanowiła trzymać się na dystans, a swoje emocje na wodzy.
Choć nie było to łatwe. Zdała sobie sprawę, że Jacek obudził w niej dawno uśpione tęsknoty. Jednak nie zamierzała wdawać się w żadne romanse.
"Życie w pojedynkę jest samotne, to prawda, ale przynajmniej człowiek nie jest narażony na cierpienie i złamane serce. Raz już kochała i co jej z tego przyszło?" - wspominała.
Los zakpił sobie z jej uczuć odbierając ukochanego męża. Od wypadku Marcelina stała się inną osobą. Spokojną, cichą, melancholijną. Kiedyś była kobietą energiczną, pełną pasji, ciekawości życia. Pełną namiętności.
A teraz stała się cieniem dawnej siebie. Przyjazd Jacka uświadomił jej, że tamtej Marceliny już nie ma, ale jej serce, mimo że rozum pozostawał chłodny i opanowany, nakazywało otworzyć się i ponownie zaufać. To brązowe, spokojne, ale uważne spojrzenie sprawiało, że krew krążyła jej szybciej w żyłach, serce waliło jak oszalałe, a ręce drżały. Zachowywała się jak zakochana nastolatka. A przecież miała już trzydzieści siedem lat.
"To wiek, kiedy trzeba myśleć i działać racjonalne, a nie głupieć na widok przystojnego faceta" - myślała.
Dlatego postanowiła, że dopóki Jacek będzie w pensjonacie zachowa dystans. Z tej znajomości i tak nic by nie wyszło, bo on za kilkanaście dni wyjedzie.
"Tak będzie najlepiej. Nikogo nie zranię, ani nikt nie zrani mnie. Nie chcę znowu cierpieć. Co to to nie! Będę miła i uprzejma, ale nic ponadto."
Zajęta myślami na temat Jacka nawet nie zauważyła, jak nadeszła pora obiadu. W jadalni pojawiły się już Antonina Koniecpolska z wnuczką.
Marcela w pośpiechu podała zupę krem z brokułów, życząc gościom smacznego i wróciła do części kuchennej, która oddzielona była od jadalni przestronną wyspą.
Po chwili na schodach słychać było kroki profesora i jego głos życzący paniom smacznego.
Brakowało tylko Andruta, który nie pojawił się na obiedzie, co trochę zaniepokoiło Marcelinę, ale ta myśl umknęła jej równie szybko, jak się pojawiła.
Wniosła drugie danie schab ze śliwkami i purée ziemniaczane i postawiła parujące półmiski na stole.
Goście zajęci rozmową niemal jej nie zauważali, skinęli tylko głowami w geście podziękowania.
Profesor zapamiętale opowiadał o swojej pracy nad poradnikiem z dziedziny psychologii. Był to szczupły, siwowłosy mężczyzna, ubrany w koszulę i jasne spodnie.
- Nawet pani nie wie, Antonino, ilu ludzi w tym kraju cierpi na depresję, a ilu popełnia samobójstwo nie mogąc sobie poradzić z wszechogarniającym smutkiem - perorował z twarzą rozognioną i błyszczącymi oczami, skrytymi za okularami w złotej oprawce. - Mój poradnik będzie dla nich drogowskazem jak przetrwać trudne chwile, jak radzić sobie ze smutkiem i czego unikać. To będzie sukces, droga pani!
- Zapewne profesorze - odrzekła chłodnym głosem kobieta ocierając usta serwetką. - Czytałam, że depresja to plaga XXI wieku. Nie każdy wie jak sobie z nią radzić - mówiąc to, zerknęła przelotnie na wnuczkę.
Gabrysia miała delikatne rysy twarzy, duże błękitne oczy i jasne włosy. Sylwetkę tak szczupłą, że niemal kościstą, czego nie udało się ukryć pod bawełnianą sukienką w kolorze oliwkowym. Nie wyglądała najlepiej, co bardzo martwiło jej babkę, która podejrzewała, że jej wnuczka cierpi na anemię.
"Prawie nic nie je, tylko przesiaduje w pokoju z nosem w książce" - ubolewała Antonina.
Kobieta miała nadzieję, że dzięki temu wyjazdowi uda jej się zbliżyć do wnuczki i wybadać, co jej dolega. Od dłuższego czasu martwiła się o nią, widząc, w jakim stanie jest dziewczyna. Tylko by czytała i spała. To nie jest normalne w jej wieku. I ta jej chudość.
"Nikt zdrowy przecież tak nie wygląda!" - powtarzała sobie.
Co więcej rozmowa z profesorem uświadomiła jej, że Gabi może cierpieć na depresję. Postanowiła, zatem działać, czym prędzej. Najpierw musiała wybadać grunt, a okazja sama pchała się jej w ręce.
- Profesorze, po czym rozpoznać pierwsze symptomy depresji u nastolatków? - spytała ściszając głos, przy czym zerknęła dyskretnie na wnuczkę.
Profesor podchwycił to spojrzenie i pokiwał ze zrozumieniem głową.
"Tak, to mogła być depresja. Trzeba pomóc temu dziecku nim będzie za późno" - pomyślał.
Gabrysia niczego nieświadoma niemrawo gmerała widelcem w swoim talerzu. Wyglądała na nieobecną.
- Trafne pytanie - powiedział profesor, przerywając na chwilę jedzenie i skupiając wzrok na siedzącej naprzeciwko kobiecie. - Z badań, które przeprowadziłem wynika, że aż dziesięć do piętnastu procent młodzieży cierpi na to zaburzenie. Zwykle jego przyczyną jest negatywny wpływ otoczenia. Ale nie zawsze. Może również towarzyszyć innym schorzeniom psychicznym takim jak anoreksja czy bulimia. Objawy depresji u dzieci i młodzieży są bardzo różne. Może się ona objawiać zaburzeniami łaknienia i snu. Zwykle osoba, u której rozpoznaje się depresję jest wyobcowana, unika kontaktu z otoczeniem, zamyka się w sobie, jest apatyczna, wszystko jest jej obojętne, nic ją nie cieszy. Podstawą leczenia depresji jest psychoterapia. Dziecko z objawami depresji wymaga szczególnej opieki i wsparcia rodziców. Jeśli psychoterapia zawiedzie zostaje leczenie farmakologiczne, w tym przypadku są to leki przeciwdepresyjne, które jak wiadomo niosą ze sobą ryzyko działań niepożądanych. To tyle w skrócie hrabino, jeśli jest pani zainteresowana tym tematem proszę przyjść po kolacji do salonu, tam w spokoju porozmawiamy przy kawie i ciasteczkach - zaproponował. - Jak zdążyłem zauważyć w pensjonacie oprócz nas gości jeszcze tylko jedna osoba, więc nikt specjalnie nie powinien nam przeszkadzać.
Koniecpolska lekko skinęła głową na znak zgody, cały czas miała w głowie słowa profesora, po czym sięgnęła po półmisek z drugim daniem.
Gabrysia nadal niczego nieświadoma pogrążona była we własnych myślach. Niemrawo jadła obiad, choć było widać, że wyraźnie nie ma apetytu i na siłę próbuje przełknąć tych kilka kęsów.
Starsza pani zadowolona ze swojej spostrzegawczości, ani przez chwilę nie brała pod uwagę tego, że może nie mieć racji.
Profesor przerwawszy swój psychologiczny wywód także się zamyślił, ale nie przeszkodziło mu to w pałaszowaniu całkiem sporej porcji schabu ze śliwkami.
I tylko Jacek Andrut nadal pozostawał nieobecny, co wzbudzało dodatkowy niepokój Marceli kończącej przygotowywanie obiadu.
Jednak na krótką chwilę kobieta zapomniała o swoich obawach względem Andruta i zajęła się krojeniem szarlotki, jeszcze ciepłej po wyjęciu z piekarnika i posypywaniem jej cukrem pudrem. Z zamrażalnika wyjęła lody waniliowe i ułożyła na każdej porcji ciasta sporą gałkę chłodnego przysmaku. Deser wyglądał przepysznie i jeszcze lepiej pachniał. W powietrzu unosił się aromat pieczonych jabłek i cynamonu zmieszany z nutą melancholii, która towarzyszyła Marcelinie za każdym razem, gdy spojrzała na zegar.
"Za pół godziny zakończy się pora wydawania obiadu a po Jacku ani śladu. Co mogło go tak zaabsorbować, że zapomniał o posiłku?" - zastanawiała się.
- Czas wracać do obowiązków - pogoniła samą siebie.
Jednak uczucie dziwnej, niczym nieokreślonej tęsknoty nie chciało jej opuścić.
"Trudno, jakoś to w sobie stłumię" - postanowiła, niosąc gościom deser. - "Za parę dni Andrut wyjedzie, a ja odetchnę z ulgą".
Rozdział 4
Zbliżała się siedemnasta, gdy Jacek znalazł się wreszcie na przystani, by pooglądać upragnione żaglówki.
Od dawna marzył, żeby zobaczyć je z bliska. Będąc małym chłopcem razem z tatą często chodzili nad pobliski zalew. I tam obserwowali smukłe łodzie, motorówki, a raz nawet udało im się przepłynąć starą omegą. Do tej pory pamiętał tę radość, wiatr na twarzy, słony smak kropelek wody, to uczucie wolności i jakąś nieokreśloną tęsknotę za czymś nieuchwytnym.
Teraz nadarzała się idealna okazja, by z bliska zobaczyć żaglówki i jachty przycumowane przy brzegu i Jacek nie zamierzał jej zmarnować.
Przyszedłby szybciej na przystań nad jeziorem, ale zmęczony długim spacerem przysnął w cieniu pod wierzbą na skraju zagajnika, a gdy się obudził na zegarku była już czwarta po południu.
"Widocznie mazurskie powietrze tak wpływa na organizm, że człowiek staje się rozleniwiony i senny" - pomyślał i uśmiechnął się.
Nie żałował swojej decyzji o wyjeździe na Mazury. W mieście wdychałby kurz i spaliny, a tutaj tylko czyste, świeże powietrze. Wziął głęboki oddech i poczuł, jak ogarnia go spokój.
Już nie mógł się doczekać tych wszystkich atrakcji, o których wspominała Marcelina. Zastanawiał się czy uda się mu ją namówić na małą przejażdżkę rowerem po okolicy. Wiedział, że kobieta ma dużo obowiązków w pensjonacie, ale doszedł do wniosku, że i jej przyda się chwila odpoczynku.
"Nie samą pracą przecież człowiek żyje" - stwierdził.
Z tymi myślami wszedł na przystań. Jachty przycumowane jeden przy drugim wyglądały na smukłe i wdzięczne. Lekko kołysały się poruszane podmuchami wiatru wiejącego od strony jeziora.
Trzy najbliżej stojące miały złożone żagle i wykonane zostały z jasnego jesionowego drewna. Na każdej burcie namalowano nazwę - Nereida, Nimfa i Fleur. Imiona były kobiece i Jacek zastanawiał się, jaki mężczyzna mógłby je tak nazwać. Oczarowany ich widokiem wyciągnął aparat i zrobił kilka zdjęć.
Już miał go schować do plecaka, gdy z jednej z żaglówek, nazwanej Nereida, usłyszał rumor, a później jakieś zgrzyty i piski, jakby ktoś coś z trudem przesuwał.
Zaniepokojony i zaciekawiony jednocześnie poczuł, że musi to sprawdzić.
Jednym zwinnym susem, o który sam by siebie nie podejrzewał, znalazł się przy łodzi. W następnej chwili na jej pokładzie pokazała się rumiana, wąsata twarz starszego, siwowłosego mężczyzny, ubranego w biały bawełniany podkoszulek i podniszczone spodnie bojówki z wypchanymi kieszeniami.
Mężczyzna trzymał w ręku jutowy worek, dosyć sporych rozmiarów, wypchany czymś do połowy.
Na widok Jacka znieruchomiał, a jego spojrzenie stało się czujne i podejrzliwe. Obrzucił niechętnym spojrzeniem trzymany w dłoni Jacka aparat.
"Chyba nie przepada za wczasowiczami" - przebiegło Jackowi przez myśl.
Nie chcąc być niegrzecznym postanowił zrobić cokolwiek, byleby tylko starszy mężczyzna poczuł, że nie należy się go obawiać.
Przywołał na twarz uprzejmy uśmiech i zapytał:
- Może panu pomogę? Widać, że ten wór musi być strasznie ciężki.
Na twarzy nieznajomego odmalowało się zaskoczenie tak wielkie, że aż otworzył usta.
Opanował się jednak i chropawym, nieprzyjaznym głosem odparł:
- Czy ja wyglądam na kogoś, kto potrzebuje pomocy? Nie zawracaj mi pan głowy. Spieszę się. - I szybko wyminął Jacka, wyraźnie unikając jego wzroku, po czym odszedł pomostem ciągnąc za sobą swój worek.
Jacek spoglądał chwilę za oddalającym się mężczyzną. Dostrzegł, że kieruje się on w stronę drugiego krańca przystani, na którym przycupnęły trzy kolorowe rybackie domki.
Trochę zaniepokoiło go dziwne zachowanie żeglarza.
"O ile to był żeglarz" - zastanawiał się. "W dodatku strasznie gburowaty" - uznał, wzruszając ramionami. "Ludzie są dziwni, ale przez to tak interesujący".
Mężczyzna spojrzał na zegarek.
"Trzeba wracać, bo robi się późno" - zdecydował i czym prędzej zapakował aparat do plecaka.
Najszybciej jak mógł zbiegł ze schodków przystani na piaszczystą ścieżkę prowadzącą do pensjonatu Marceliny. Za pół godziny zacznie się wydawanie kolacji, a on nie chciał się spóźnić ani iść spać z pustym żołądkiem.
Na myśl o smakołykach, jakie przygotowała właścicielka jeszcze przyspieszył, dzięki czemu po niecałych dwudziestu minutach znalazł się na miejscu.
?
W całej kuchni roznosił się wspaniały aromat pieczonych jabłek i cynamonu. Marcelina dopiero co wyjęła z piekarnika parującą blachę z ciastem. Obok niej stało już pięć innych, w tym dwie z domowym chlebem na zakwasie.
Jedną z pasji Marceli, oprócz miłości do literatury, stanowiło właśnie pieczenie i kobieta oddawała się ulubionemu zajęciu, gdy tylko mogła.
Jej spiżarnia pękała w szwach od nadmiaru jedzenia, a mimo to ona nadal nie przestawała piec. Goście mogli wybierać między sernikami, ciastem drożdżowym, plackiem ze śliwkami, szarlotką a muffinkami z owocami sezonowymi i czekoladą.
Zwłaszcza profesor Płosiński przepadał za słodkimi wypiekami Marceli, chwaląc jej talent pod niebiosa.
- Z pani zdolnościami powinna pani zgłosić się do jakiegoś Master Chefa! - mawiał. - Aż szkoda, żeby taki talent się marnował na tej mazurskiej wsi. Niechby świat usłyszał o pani wypiekach, a ludzie waliliby tabunami do pensjonatu, byleby tylko móc skosztować tych pyszności.
Marcela zwykle ze spokojem i uprzejmym uśmiechem słuchała tych wszystkich pochwał i pochlebstw profesora.
W skrytości ducha marzyła o tym, że może kiedyś uda się jej spełnić to marzenie, ale wiedziała, że poświęcając się pracy w pensjonacie należało zrezygnować z wielu innych rzeczy.
Zwłaszcza po nagłej śmierci męża, gdy została sama.
- Gdzie mi tam się pchać do tych wszystkich programów kulinarnych w telewizji - myślała. - Tylko bym się skompromitowała i ze stresu zamiast cukru dodała soli do kremu. Dopiero byłoby używanie!
Choć gdyby nadarzyła się okazja, Marcelina stwierdziła, że zaryzykowałaby i wzięła udział w jakimś konkursie kulinarnym. Może nie od razu program w telewizji, ale jakiś lokalny konkurs. Upiekłaby wtedy swoją ulubioną tartę z malinami.
Nie przyznałaby tego jednak głośno.
"Póki co musi mi wystarczyć pieczenie dla gości - zdecydowała. - Może kiedyś...".
Nagle jej rozmyślania przerwały podniesione głosy dobiegające z tarasu.
- Co tam się dzieje? - pomyślała, nim wybiegła z kuchni.
Rozdział 8
Jeśli na nasze życie ma wpływ jakaś strata to bez wątpienia jest nią utrata najbliższej osoby. Od tego momentu nasze życie zmienia się nieodwracalnie. Tęsknota, ból, smutek czy żal do losu, sprawiają, że podejmujemy decyzje, jakich dotąd nie bylibyśmy w stanie podjąć.
Tak właśnie było w przypadku profesora Ksawerego Płosińskiego. Śmierć żony otworzyła w nim ranę, której nic nie było w stanie zagoić przed długi czas.
Choroba Janki, jej depresja, a później nagłe odejście sprawiły, że ten życzliwy, pogodny, niezwykle sympatyczny mężczyzna stał się zgorzkniały i mrukliwy. Zamknięty w czterech ścianach gabinetu godzinami potrafił analizować każde nawet, najmniej znaczące słowo, każdy gest swojej żony.
"Czyżbym przeoczył jakiś sygnał?" - zastanawiał się, strapiony i pełen poczucia winy.
On - taki dociekliwy i wnikliwy obserwator - miałby zignorować nieme wołanie żony o pomoc?
"Nie, to niemożliwe" - stwierdził.
A przecież już było lepiej. Janina zaczęła wychodzić na spacery, nawet spotkała się z przyjaciółką, wrócił jej apetyt i uśmiech częściej gościł na jej twarzy.
A jednak dwa tygodnie później Ksawery znalazł żonę leżącą bezwładnie na łóżku, a na stoliku nocnym szklankę wody i puste opakowanie po środkach nasennych. Janka była blada, wyglądała jakby zasnęła, ale gdy dotknął jej dłoni, ta okazała się być zimna.
Kolejne dni po śmierci i po pogrzebie Janki, Ksawery spędził jakby w letargu.
Codziennie chodził na cmentarz, by przez długie godziny siedzieć na ławce i w milczeniu wpatrywać się w zdjęcie na nagrobku żony. W jej ciemne, pełne smutku oczy. Niezdolny na uronienie ani jednej łzy, czuł się jak pozbawiony emocji robot. Wciąż się obwiniał o to, że niczego nie zauważył, może byłby w stanie w porę zareagować. A tak, było już za późno.
Długie godziny rozmów z Janką okazały się bezskuteczne.
On - jeden z najlepszych specjalistów w dziedzinie psychologii klinicznej - nie potrafił pomóc własnej żonie!
Wciąż miał do siebie żal o to, że nie dostrzegł w porę niebezpieczeństwa. Rozgoryczenie i gniew na samego siebie sprawiły, że odciął się od ludzi, zrezygnował z pracy na uczelni oraz z przyjęć pacjentów w przychodni.
W tym roku mijało pięć lat od śmierci Janki. To dlatego zdecydował, że musi coś zrobić ze swoim życiem.
I właśnie, całkiem niedawno wpadł na pomysł napisania poradnika dla osób zmagających się z depresją. Wkrótce okazało się, że jest to dla niego nie tylko terapia, ale i sposób na pozbycie się dręczącego poczucia winy.
Z doświadczenia wiedział, że osoba w głębokiej depresji inaczej postrzega świat. Jednak miłość do żony odebrała mu racjonalne myślenie, nie mówiąc już o racjonalnym działaniu.
Z początku pisanie szło mu świetnie, zapisywał kolejne strony drobnym, lekko pochyłym pismem, aż nagle po dwóch tygodniach, nadszedł pierwszy kryzys twórczy.
Kiedy mijały kolejne dni, a w poradniku nie pojawiał się nowy rozdział Ksawery zdecydował, że musi zmienić otoczenie.
"Może krótki wyjazd okaże się zbawienny dla mojego umysłu?" - zastanawiał się, nim podjął decyzję.
Zorganizowanie wyjazdu i miejsca pobytu zajęło mu trzy dni. Kolega, z którym kiedyś pracował na uczelni polecił mu cichy, spokojny pensjonat nad jeziorem Jagodne. I tak Ksawery znalazł się na Mazurach w "Pensjonacie pod Gruszą" Marceliny Zasielskiej.
Po kilku dniach pobytu w dworku nastrój profesora zaczął się poprawiać. Było to zasługą nie tylko mazurskiego powietrza, które, co prawda miało zbawienny wpływ na jego płuca, ale przede wszystkim znakomita kuchnia właścicielki.
Pełen nowej energii i zapału z zapamiętaniem spisywał kolejne pomysły do notesu, w którym powstawała pierwsza wersja poradnika.
Codzienne spacery nad pobliskie jezioro, do lasu i na łąkę, rozmowy z Marceliną, jej pogoda ducha, sprawiły, że profesor - wcześniej smutny i przygaszony - odżył.
A kiedy pod koniec tygodnia do pensjonatu przyjechała Antonina Koniecpolska z wnuczką, profesor Płosiński postanowił poznać bliżej starszą panią.
I tak się stało. Wspólne spacery i długie rozmowy zbliżyły ich do siebie. Antonina, na pierwszy rzut oka, apodyktyczna, oschła i nieprzystępna, przy bliższym poznaniu okazała się kobietą wrażliwą, troskliwą, o dobrym sercu i ciepłym spojrzeniu.
Tego poranka tuż po śniadaniu wybrali się, jak co dzień, na spacer po okolicy. Wiał przyjemny letni wietrzyk. Ksawery rozejrzał się, na dłuższą chwilę zatrzymując wzrok na znajdującym się po jego lewej stronie jeziorze. Mimo wczesnej godziny wiele osób spacerowało wzdłuż brzegu, dzieci biegały piszcząc i powodując hałas. Na kilku kolorowych kocach rozłożyli się spragnieni słońca plażowicze, wystawiając swoje opalone ciała na dotyk palących promieni. Jezioro mieniło się odbijając ciemnoniebieski kolor nieba. W powietrzu unosił się zapach alg i wodorostów, a każdy mocniejszy podmuch wiatru od strony jeziora pobudzał zmysł węchu.
- Nad czym się tak pan zamyślił, profesorze? - wyrwał go z zamyślenia głos seniorki Koniecpolskiej.
Ksawery spojrzał na nią, jakby nagle przypominając sobie o jej istnieniu. Miała na sobie jasnoróżową suknię, a na ramiona zarzuciła lekki szal w błękitne kwiaty. Jej włosy, popielato blond tego dnia upięte były na karku, kilka kosmyków wymknęło się z uczesania i powiewało na wietrze. Jej błękitne spojrzenie było łagodne, a jednocześnie zaciekawione.
Profesor odchrząknął, próbując zamaskować zmieszanie, po czym uprzejmym tonem odparł:
- Myślę o tym, jaki jestem szczęśliwy, że tutaj przyjechałem. Nie sądziłem, że pobyt w pensjonacie tak wpłynie na moje samopoczucie.
Spojrzała na niego z uśmiechem, lekko skinęła głową.
- Wie pan, że myślę tak samo. Przyznam się panu, że obawiałam się tego wyjazdu, ale teraz czuję się spokojniejsza. Co prawda martwię się o Gabrysię, ale po cichu liczę, że pomoże mi pan jakoś do niej dotrzeć. To dziecko potrzebuje pomocy. Może przy panu się otworzy?
- Może - odparł z wahaniem w głosie. - Wie pani, że to są delikatne sprawy, a nastolatki w tym wieku są bardzo wrażliwe. Ale postaram się pomóc, wiem, że to dla pani ważne.
- Gabrysia jest dla mnie najważniejsza. Zrobię wszystko, żeby dowiedzieć się, co jest przyczyną jej apatii i braku apetytu. Oby to nie była depresja. - Zrobiła zmartwioną minę i załamała ręce. - Tego najbardziej się boję. Gabi jest taka wrażliwa, ale przy tym jednocześnie taka skryta i nieśmiała.
Profesor spojrzał na nią ze zrozumieniem. Wiedział też z doświadczenia, że ludzka psychika jest bardzo skomplikowana.
- Może pani na mnie liczyć, Antonino - zapewnił ją. - A pani, jak sobie radzi z samotnością? Wspominała pani, że mąż zmarł kilka lat temu i od tamtej pory jest pani sama.
