ROZDZIAŁ PIERWSZY
- Olivio, jesteś mi potrzebna.
Olivia Ellis starała się opanować uczucia wywołane słowami szejka Aziza al Bakira. Nic niezwykłego, że jej potrzebował, skoro zmieniała pościel, czyściła srebra i utrzymywała jego paryski dom na Ile de la Cité w stałej gotowości.
Po co jednak wezwał ją do królewskiego pałacu w Kadar?
Niecałe osiem godzin wcześniej osoba z otoczenia Aziza wprowadziła ją na pokład królewskiego samolotu zmierzającego do Siyadu, stolicy Kadaru, gdzie Aziz niedawno wstąpił na tron.
Z Paryża wyjeżdżała niechętnie, bo bardzo jej odpowiadało spokojne życie, jakie tu wiodła: poranna kawa z konsjerżką w pobliskiej kafejce, popołudniowe przycinanie róż w ogrodzie. Spokojne bytowanie, pozbawione pasji czy namiętności, za to jej własne. Czuła się na tyle dobrze, by nie chcieć nic zmieniać.
- Czego wasza wysokość ode mnie oczekuje? - zapytała.
Długi lot do Kadaru spędziła, wymyślając niezliczone powody, dla których nie powinna była opuszczać Paryża. Przede wszystkim tamtejsze uporządkowane życie dawało jej poczucie bezpieczeństwa.
- Zważywszy na okoliczności, powinnaś zacząć mówić mi po imieniu. - Aziz uśmiechnął się czarująco, ale Olivia pozostała niewzruszona.
Nie pierwszy raz zauważała emanujący z niego wdzięk i słuchała pochlebnych słów, wcześniej kierowanych do kobiet odwiedzających paryski apartament. Jakże często zbierała porzuconą na schodach bieliznę i parzyła kawę kobietom, które wymykały się z sypialni przed śniadaniem, z potarganymi włosami i wargami obrzmiałymi od pocałunków.
Była przekonana, że jest odporna na uwodzicielski urok swojego gospodarza. Tabloidy nadały mu przydomek Playboya Dżentelmena i chyba rzeczywiście odznaczał się pewną charyzmą. Wyraźniejszą chyba teraz, kiedy otaczały ich pokryte freskami ściany i kosztowne wyposażenie przepysznego pałacu.
- Dobrze. W czym ci mogę pomóc?
Mówiła takim tonem, jakby chodziło o wymianę dachówki czy też listę zaproszonych gości, choć to sam na sam z szejkiem w nowym otoczeniu budziło w niej niepewność.
Aziz był niewątpliwie atrakcyjnym mężczyzną, choć chyba nie w jej typie. Atramentowoczarne włosy spadające w uroczym nieładzie na czoło, srebrzystoszare oczy, zaskakująco pełne wargi, często uwodzicielsko uśmiechnięte. Ciało doskonale smukłe, ale mocne, bez grama zbędnego tłuszczu.
Milczał, podpierając brodę na dłoniach, a Olivia czekała.
- Pracujesz dla mnie już sześć lat - powiedział w końcu.
- Owszem.
- Od początku byłem z twojej pracy bardzo zadowolony.
Przerażona, że chce ją zwolnić, czekała na ciąg dalszy. Czego też mógł od niej tak bardzo potrzebować tutaj, w Kadarze? Nie znosiła niespodzianek. Przez sześć lat budowała sobie bezpieczny, mały świat, i teraz nagle zawisła nad nią groźba jego utraty.
- W Paryżu wykonywałaś świetną pracę, utrzymując porządek w moim domu - powiedział. - Tutaj mam dla ciebie zupełnie inne zadanie, nie potrwa to jednak długo i wierzę, że znakomicie sobie poradzisz.
Nie domyślała się, o czym mówi, ale skoro chodziło o niedługi czas, mogła mieć nadzieję, że szybko się z tym uwinie.
- Wciąż nie rozumiem, dlaczego mnie tu wezwałeś.
- Wszystko swoim czasie.
W odpowiedzi tylko się uśmiechnął i podszedł do orzechowego biurka. Wcisnął jakiś guzik i po zaledwie sekundach zapukano do drzwi. Do pokoju wszedł ten sam mężczyzna, który ją tu wcześniej przyprowadził.
- Wasza wysokość?
- Jak myślisz, Malik? Da radę?
Mężczyzna uważnie przyjrzał się Olivii.
- Włosy...
- Z tym sobie poradzimy.
- Oczy?
- Nieistotne.
Malik pokiwał głową.
- Wzrost pasuje.
- Owszem.
- Dyskrecja?
Mężczyźni spotkali się wzrokiem.
- Absolutna - zapewnił Aziz.
- W takim razie jest szansa.
- To coś więcej niż szansa. To konieczność. Za godzinę mam konferencję prasową.
Malik pokręcił głową.
- Godzina to za mało.
- Musi wystarczyć. Nie mogę ryzykować dalszej destabilizacji.
Jego twarz przybrała twardy wyraz, zmieniając go w kogoś zupełnie innego niż znany jej, roześmiany, pogodny i beztroski playboy.
- W tym momencie wystarczy iskra, by wywołać pożar.
- To prawda, wasza wysokość. Przygotuję co trzeba.
- Dziękuję ci.
- Możesz mi wyjaśnić, o co chodzi? - spytała Olivia.
- Przepraszam cię za tę rozmowę. Rozumiem, że mogła być dla ciebie nieprzyjemna.
Rzeczywiście, nie podobał jej się sposób, w jaki o niej rozmawiali. Zupełnie jakby była przedmiotem.
- Uspokój się - poprosił, unosząc w górę obie dłonie. - Nasza dalsza rozmowa nie miałaby sensu, gdyby Malik cię nie zaaprobował.
- Zaaprobował?
- Uznał za odpowiednią.
- Odpowiednią? Do czego?
Westchnął ciężko.
- Rozumiem - rzekł, wzdychając - że nie znasz warunków postawionych w testamencie mojego ojca?
- Oczywiście, że nie. Przecież wiesz, że nie mam dostępu do takich informacji.
- Zawsze może się zdarzyć jakiś wyciek. No i sporo spekulowano na ten temat.
- Z zasady nie słucham plotek.
Nie miała o niczym pojęcia, zresztą nie czytywała plotkarskich magazynów ani tabloidów.
- Ale wiesz, że jestem zaręczony z królową Eleną z Tallii?
- Wiem.
Zaręczyny pary ogłoszono publicznie w poprzednim tygodniu, ślub miał się odbyć za kilka dni w Kadarze.
- Mogła cię zaskoczyć szybkość tych zaręczyn - zauważył i czekał na jej reakcję.
Olivia wzruszyła ramionami. Jej pracodawca był przede wszystkim playboyem. Świadczyła o tym choćby liczba kobiet sprowadzanych do paryskiego domu. Standardowym prezentem pożegnalnym była brylantowa bransoletka i bukiet lilii.
- Przypuszczam, że skoro masz zostać szejkiem, będziesz chciał się ożenić - powiedziała.
W odpowiedzi parsknął urywanym śmiechem i przez chwilę milczał, jakby ważąc następne słowa.
- Mój ojciec nigdy nie akceptował moich wyborów - powiedział w końcu. - Mnie zresztą też nie. Sformułował testament tak, żeby zatrzymać mnie w Kadarze i skrępować dawną tradycją. - Wyruszył ramionami. - Może chciał mnie ukarać? To też bardzo prawdopodobne. - Mówił lekkim tonem, ale w jego oczach dostrzegła chłód i chyba ból.
Zaciekawiła się przelotnie, ale zaraz nakazała sobie obojętność. Nie potrzebowała znać szczegółów jego relacji z ojcem czy kimkolwiek innym. Nie była ciekawa, jakie skrywał uczucia, jeżeli w ogóle jakieś.
- Jakie to warunki? - spytała beznamiętnie.
- Żeby zostać szejkiem, muszę się ożenić w ciągu sześciu tygodni od jego śmierci. - Cyniczny grymas i twardy wyraz oczu nadały mu zgorzkniały wygląd.
- Miesiąc już minął.
- Właściwie pięć tygodni i cztery dni. A mój ślub z królową Eleną powinien się odbyć pojutrze.
- W takim razie ożenisz się dokładnie w wymaganym czasie.
- Niestety jest pewien problem. - Jego głos był niebezpiecznie jedwabisty. - I to poważny, bo Elena znikła.
- Znikła?
- Dwa dni temu została porwana przez buntownika.
- Nie miałam pojęcia, że takie rzeczy wciąż się zdarzają w cywilizowanym świecie.
- Zdziwiłabyś się, do czego może dojść, gdy w grę wchodzi władza. Jakie tajemnice ludzie skrywają i jakie kłamstwa opowiadają.
Odwrócił się od niej i przez moment miała wrażenie, że on też coś przed nią ukrywa. Może prawdziwego siebie?
Przez sześć lat wydawał się dokładnie tym, kim był na pierwszy rzut oka: czarującym, beztroskim playboyem. Teraz jednak zaczęła się domyślać jakiegoś mrocznego sekretu.
Znała to z własnego doświadczenia.
- Wiesz, gdzie przetrzymują królową Elenę? - spytała.
- Prawdopodobnie gdzieś na pustyni.
- Szukasz jej?
- Robię, co mogę. Ale nie byłem w Kadarze od pięciu lat, a wcześniej starałem się spędzać tu jak najmniej czasu. Ludzie mnie nie znają. W takiej sytuacji trudno oczekiwać od nich lojalności. Przynajmniej dopóki sobie na nią nie zasłużę.
- Chcesz powiedzieć... - zaczęła, ale przerwał jej niemal od razu.
- Niełatwo będzie znaleźć królową Elenę na pustyni. Jej porywacz ma wsparcie Beduinów, którzy ukryją ich oboje. Dopóki jej nie znajdę lub nie dojdę z nim do porozumienia, muszę się postarać o rozwiązanie alternatywne.
Milczała, porażona nagłym przypuszczeniem. Czyżby chciał ją w to zaangażować?
- Nikt nie wie, że Elena została porwana. Gdyby wiedziano, sytuacja stałaby się jeszcze bardziej niestabilna.
- Niestabilna? Pod jakim względem?
- Niektóre pustynne plemiona wspierają buntowników. Na przykład Khalila.
Mówił pozornie bez emocji, ale wyczuwała coś kipiącego pod powierzchnią. Kim mógł być Khalil?
- Co to za Khalil? Przecież to ty jesteś legalnym dziedzicem.
- Doceniam twoje zaufanie, niestety jednak to wszystko jest dużo bardziej skomplikowane.
Znów przybrał lekki ton, ale nie dała się oszukać.
- Jak bardzo? I co ja mam z tym wszystkim wspólnego?
- Nie mogę przyznać publicznie, że porwano mi narzeczoną - powiedział, nie odrywając od niej wzroku. - Potrzebuję więc kogoś, kto ją zastąpi.
Miała wrażenie, że lodowata dłoń ścisnęła ją za gardło. Na chwilę zabrakło jej tchu. Otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
- Kogoś, kogo przedstawię jako moją narzeczoną - wyjaśnił dobitniej.
- Ale...
- I właśnie to jest zadanie dla ciebie - kontynuował, nie pozwalając jej dojść do słowa.
W jego oczach lśniły iskry rozbawienia. Wpatrywała się w niego, obezwładniona niedowierzaniem.
- Chcę, żebyś została moją narzeczoną.
