PROLOG

Sam

Lat 9

PŁACZESZ OSTATNI RAZ W ŻYCIU, MAZGAJU.

Była to moja jedyna myśl, gdy kobieta, która mnie urodziła, pięciokrotnie wcisnęła dzwonek, trzymając mnie za bety, jakby odprowadzała do domu łobuza z sąsiedztwa, który obrzucił jej dom papierem toaletowym.

Drzwi apartamentu wuja Troya otworzyły się na oścież. Wepchnęła mnie za próg.

- Proszę. Wygraliście. Jest cały wasz.

Wpadłem w objęcia ciotki Sparrow, a ona zatoczyła się do tyłu, opiekuńczo mnie obejmując. Sparrow i Troy Brennanowie tak naprawdę nie byli moim wujostwem, ale spędzałem z nimi mnóstwo czasu - a i tak było mi mało.

Cat vel kobieta, która mnie urodziła, wreszcie mnie oddawała. Podjęła decyzję tego samego dnia, mijając mnie w drodze do sypialni.

"Dlaczego jesteś taki mały? Dzieciak Pam jest w twoim wieku, a jest wyrośnięty".

"Bo mnie nie karmisz, do cholery". Rzuciłem joystick na bok, łypiąc na nią okiem.

"Masz jakieś dziesięć czy tam jedenaście lat, Samuelu! Naucz się wreszcie robić kanapki".

Faktycznie byłem niedożywionym dziewięciolatkiem. Miała rację - i zrobiłbym sobie tę kanapkę, gdyby w lodówce nie wiało pustką. Brakowało nawet ketchupu, był tylko sprzęt do dawania sobie w żyłę i dość alkoholu, żeby wypełnić po brzegi Charles River.

Nie żeby ją to obchodziło. Wściekła się, bo zwinąłem jej kokę i sprzedałem typkom z naszej ulicy, a za zarobione w ten sposób pieniądze kupiłem cztery happy meale i pistolet-zabawkę.

Cały ciężar mojego wychowania spadł na babcię Marię, która z nami mieszkała i pracowała na dwa etaty, żeby nas utrzymać. Catalina była w naszym domu jak mebel. Zajmowała przestrzeń, ale jakby jej nie było. Wyprowadzała się do swoich chłopaków, gdy tylko wzięła ich pod pantofel. Była stałym gościem ośrodków odwykowych, spotykała się z żonatymi mężczyznami i umiała skombinować kasę na drogie buty i torebki. Dzieciaki ze szkoły powtarzały za swoimi ojcami, że Cat zna każde zagłębienie materaca w miejscowym motelu, i choć nie wiedziałem wtedy, co to znaczy, przeczuwałem, że nic dobrego.

Kiedyś podsłuchałem, jak wuj Troy ją beszta. "To nie cholerne Hamptons, Cat. Nie możesz odwiedzać go raz na jakiś czas w ładną pogodę".

Catalina kazała mu zamknąć jadaczkę. To był największy błąd, jaki kiedykolwiek popełniła na haju. Tamtego dnia wyrzucili mnie ze szkoły. Stłukłem na miazgę Neila DeMarca, bo powiedział, że jego rodzice rozwodzą się przez moją mamę.

"Twoja matka to wywłoka i teraz muszę się przeprowadzić do mniejszego domu! Nienawidzę cię!"

Gdy z nim skończyłem, miał kolejny powód do nienawiści, bo na dobre poprawiłem mu facjatę.

Kiedy Cat po mnie przyjechała, zaczęła wrzeszczeć, że z moją zrobiłaby to samo, ale nie chce niszczyć sobie nowych paznokci. Słyszałem ją jak przez mgłę. W głowie mi szumiało od adrenaliny i wszystkiego, co o niej usłyszałem.

Ale wiedziałem, że jest za skąpa, żeby w razie czego zawieźć mnie na pogotowie, więc trzymałem język za zębami.

- Cały nasz? - Ciotka Sparrow zmrużyła swoje zielone oczy. - O czym ty mówisz? Dziś nie jest nasz dzień odwiedzin.

Ciotka miała rude włosy, piegi i ciało jak strach na wróble - sama skóra i kości. Nie była tak ładna jak Catalina, ale i tak ją bardziej kochałem.

Cat przewróciła oczami i tak mocno kopnęła torbę z moimi rzeczami, że ta zatrzymała się dopiero na goleniach wuja Troya.

- Nie udawaj, że od początku do tego nie dążyliście. Zabieracie go na rodzinne wakacje, ma u was pokój i chodzicie na wszystkie jego mecze. Karmiłabyś go piersią, ale niestety jesteś płaska jak deska. - Obrzuciła ciotkę pogardliwym spojrzeniem. - Od początku chcieliście go zagarnąć. Żeby uzupełnił waszą nudną trzyosobową rodzinkę. Cóż, właśnie uśmiechnęło się do was szczęście, oficjalnie jest wasz.

Przełknąłem z trudem ślinę, nie odrywając wzroku od płaskiego telewizora za plecami Sparrow. W salonie panował bałagan, ale z gatunku tych miłych dla oka. Wszędzie walały się zabawki i różowe puchate kocyki, a w kącie stała błyszcząca fioletowa hulajnoga. Na ekranie migały sceny z Walecznego serca, ulubionego filmu Sailor. Pewnie już spała.

Ona miała porę drzemki. Normalny plan dnia. Zasady.

Sailor była dwuletnią córką Troya i Sparrow. Kochałem ją jak siostrę. Kiedy bała się potwora pod łóżkiem, a ja akurat u nich byłem, przychodziła do mojego pokoju i wślizgiwała się pod koł­drę, i przytulała do mnie z całych sił, jakbym był pluszakiem.

"Nie daj mi zrobić krzywdy, Sammy".

"Przenigdy, Sail".

- Nie przy dziecku. - Troy stanął między mną a Cat. Zaburczało mi w brzuchu i przypomniałem sobie, że poza tymi happy mealami nic nie jadłem.

- Sam, dasz nam chwilkę? - Sparrow przeczesała palcami moją zakurzoną czuprynę. - Kupiłam ci tę grę wideo, o którą prosiłeś. Weź sobie jakąś przekąskę i pograj, a my dokończymy rozmowę.

Postawiłem na suszoną wołowinę - wuj Troy powiedział, że dzięki białku urosnę - i wyszedłem na korytarz, ale nie skręciłem do swojego pokoju. Od pierwszej klasy podstawówki miałem tu własny kąt. Babcia Maria powiedziała, że to dlatego, że Brennanowie mieszkają w pobliżu dobrych szkół i potrzebowaliśmy ich kodu pocztowego, żeby zapisać się do jednej z nich, ale nawet po wyrzuceniu z pierwszej często ich odwiedzałem.

Mój "prawdziwy" dom był w gorszej dzielnicy, w której na każdej linii energetycznej wisiały tenisówki i nawet jeśli nie wszczynało się bójek, trzeba było walczyć na pięści o przetrwanie.

Stanąłem tuż za ścianą, wytężając słuch.

- Co do cholery? - warknął wuj Troy. Podobało mi się, jak rzucił tą "cholerą". Aż dostałem gęsiej skórki. - Od śmierci Marii nie minęły jeszcze trzy tygodnie, a ty już odwalasz numery.

Babcia Maria umarła we śnie przed niespełna miesiącem. To ja ją znalazłem. Cat wyszła na całą noc do "pracy". Obejmując babcię, płakałem, dopóki nie zasnąłem ze zmęczenia. Gdy Cat wreszcie wróciła, z rozmazanym makijażem i alkoho­lowym chuchem, powiedziała, że to wszystko moja wina.

Że babcia miała mnie dość i postanowiła się zawinąć.

"Nie winię jej, że kopnęła w kalendarz, młody. Gdybym tylko mogła, zrobiłabym to samo!"

Tego samego ranka spakowałem swoją torbę i schowałem ją pod łóżkiem.

Wiedziałem, że Cat mnie odda.

- Po pierwsze, wyrażaj się. Nadal jestem w żałobie. W końcu straciłam matkę - obruszyła się Catalina.

- No popatrz, a Sam nigdy jej nie miał. - Nawet spokojny głos Troya wstrząsał ścianami.

- To mały dzikus. Głupi jak but i agresywny jak bezpański pies. Nic na to nie poradzę. To tylko kwestia czasu, jak wyląduje w poprawczaku - warknęła moja matka. - To potwór.

Takim czułym słówkiem mnie określała. "Potwór".

Potwór to, potwór tamto.

- Słuchaj, nie obchodzi mnie, co myślisz ty i twoja idealna żonka. To mnie po prostu przerasta. Wypisuję się. Nie poślę go na żadną terapię, bo nie śpię na pieniądzach. - Catalina tupnęła nogą i usłyszałem, jak szpera w torebce od Chanel, szukając papierosów. Nie znajdzie ich. Kiedy szprycowała się w swojej sypialni, wypaliłem połowę paczki na podwórku. Reszta była w mojej torbie.

- Jeśli problemem są pieniądze... - zaczęła Sparrow.

- Błagam. - Cat z pogardą weszła jej w słowo. - Wypchaj się swoją kasą. I mam nadzieję, że nie jesteś na tyle głupia, by uważać się za lepszą ode mnie. Masz do pomocy męża i armię niań. A Sam to pomiot szatana. Nie poradzę sobie sama.

- Nie jesteś z tym sama - wycedził Troy. - Mamy wspólną opiekę, kretynko.

Zrobiło mi się gorąco. Nie wiedziałem, że Sparrow i Troy są moimi prawnymi opiekunami. Nie bardzo rozumiałem, co to znaczy, ale brzmiało poważnie.

- Bierzecie chłopaka albo oddaję go do sierocińca. - Cat ziewnęła.

W pewnym sensie mi ulżyło. Od zawsze wiedziałem, że kiedy babcia umrze, Catalina się mnie pozbędzie. Przez ostatnie tygodnie bałem się, że spali dom ze mną w środku, żeby dostać pieniądze z ubezpieczenia albo coś. Przynajmniej jeszcze żyłem.

Wiedziałem, że matka mnie nie kocha. Nigdy na mnie nie patrzyła. A gdy już się to zdarzało, mówiła, że przypominam jej jego.

"Te same włosy Edwarda Cullena. Te same martwe szare oczy".

Tym kimś był mój zmarły ojciec, Brock Greystone. Przed śmiercią pracował u Troya Brennana. I był słabą, żałosną gnidą. Kretem. Wszyscy tak mówili: Cat, babcia, Troy.

Najbardziej się bałem, że stanę się taki jak on, i dlatego Catalina tak często wspominała o naszym podobieństwie.

No i był jeszcze wuj Troy. Wiedziałem, że jest złym człowiekiem, ale i honorowym.

Cwaniaczki z naszej ulicy mówiły, że ma krew na rękach.

Że groził, torturował i zabijał ludzi.

Nikt z nim nie zadzierał. Nikt nie wyrzucał go z domu, nie wrzeszczał na niego ani nie nazywał swoim największym błędem. I... i sprawiał wrażenie, jakby był z marmuru. Czasami patrzyłem na jego pierś i dziwiłem się, że faluje.

Tak bardzo chciałem być jak on, że aż bolało.

Jego życie po prostu wydawało się pełniejsze niż innych.

Za każdym razem gdy wychodził wieczorem, wracał cały poobijany, nie dbając, że pachnie prochem i krwią. Przy stole opowiadał kiepskie dowcipy i żeby Sailor się nie bała, zapewniał ją, że widział, jak rodzina potworów z szafy spakowała walizki i się wyniosła.

Kiedyś zakrwawił pączka, a Sailor go zjadła, myśląc, że to polewa. Ciocia Sparrow była bliska wybuchu nuklearnego. Ku naszej uciesze zaczęła gonić wuja ze szczotką po kuchni i nawet udało jej się go trafić. Gdy wreszcie go dopadła (tylko dlatego, że jej na to pozwolił), złapał ją za nadgarstki i ściągnął na podłogę, całując mocno w same usta. I chyba nawet z językiem. Szybko go odepchnęła, chichocząc.

Było nam tak wesoło, że Sailor aż się posiusiała, a to jej się rzadko zdarzało.

Ale potem ścisnęło mnie w piersi, bo wiedziałem, że po południu odeślą mnie do Cat. To mi przypomniało, że tak naprawdę nie należę do ich rodziny.

To było moje jedyne dobre wspomnienie. Leżąc w łóżku i słysząc skrzypienie materaca w sypialni Cat, bez końca odtwarzałem je w głowie.

- Weźmiemy go - oznajmiła chłodno Sparrow. - Wynoś się. Dokumenty do podpisania prześlemy, gdy tylko nasz prawnik je przygotuje.

I wtedy w mojej piersi rozlało się jakieś nieznajome ciepło. Błogie i niepohamowane. Nadzieja? Szansa? Nie potrafiłem go nazwać.

- Ruda. - Troy wyszeptał przydomek żony.

I ot tak znów zrobiło mi się zimno w środku. Nie chciał mnie adoptować. Bo niby czemu miałby chcieć? Mieli już idealną córkę. Sailor była słodka, zabawna i normalna. Nie wdawała się w bójki, nie wyrzucono jej z trzech szkół, a już na pewno nie złamała sobie sześciu kości, robiąc niebezpieczne rzeczy, bo ból przypominał jej, że żyje.

Nie byłem głupi. Wiedziałem, że w końcu trafię na ulicę. Dzieciaków takich jak ja nikt nie adoptował. Zamiast tego pakowały się w kłopoty.

- Nie - warknęła Sparrow. - Podjęłam decyzję.

Przez chwilę nikt się nie odzywał. Przestraszyłem się nie na żarty. Miałem ochotę potrząsnąć Cat i powiedzieć, jak bardzo jej nienawidzę. I że to ona powinna była umrzeć, nie babcia. Że na to zasługiwała. Po tych wszystkich dragach, chłopach i odwykach.

Nigdy nikomu nie mówiłem o szotach rumu, które wlewała mi do gardła, żebym zasnął. Przy każdej niezapowiedzianej wizycie Troya i Sparrow wcierała mi w dziąsła biały proszek, żeby mnie dobudzić. Przeklinała wtedy pod nosem i groziła, że spali mnie żywcem.

Miałem siedem lat, kiedy zdałem sobie sprawę, że jestem ćpunem.

Jeśli nie dostawałem codziennie białego proszku, oblewał mnie zimny pot, dostawałem trzęsiączki i wyłem w poduszkę, dopóki nie straciłem przytomności ze zmęczenia.

W wieku ośmiu lat wyszedłem z uzależnienia.

Po prostu odmawiałem otwarcia buzi. Wpadałem w szał za każdym razem, gdy zbliżała się do mnie z prochami i rumem. Raz ugryzłem ją w rękę tak mocno, że został mi w ustach kawałek jej skóry, słonawy i metaliczny.

Po tej akcji już nigdy nie próbowała podać mi swoich używek.

- Masz kurewskie szczęście, że moja żona jest uparta jak diabli - syknął Troy. - Weźmiemy Sama, ale pod całą kupą warunków.

- Szok i niedowierzanie - rzuciła z przekąsem Cat. - Zamieniam się w słuch.

- Zrzekniesz się praw rodzicielskich i podpiszesz wszystkie papiery. Żadnych negocjacji i żądania pieniędzy.

- Zgoda. - Cat zarechotała ponuro.

- Wyniesiesz się z Bostonu. Daleko. A przez "daleko" mam na myśli takie miejsce, w którym nigdy się na ciebie nie natknie. Z którego nie dosięgnie go pamięć o beznadziejnej matce. Najlepiej na inną planetę, ale ponieważ nie możemy ryzykować, że przez ciebie kosmici wezmą nas wszystkich za kurwy, dwa stany to absolutne minimum. I jeśli przyjdzie ci kiedyś ochota wrócić i się z nim spotkać, co z całego serca odradzam, to będziesz miała ze mną do czynienia. Jeżeli teraz go zostawisz, automatycznie tracisz wszystkie prawa. A jeżeli przyłapię cię na mąceniu w głowie temu dziecku, mojemu dziecku... - zawiesił głos dla efektu - ...to zafunduję ci powolną, bolesną śmierć, o którą od lat się prosisz, i każę ci ją oglądać w lustrze, ty żałosna namiastko człowieka.

Uwierzyłem mu.

I wiedziałem, że ona też mu wierzy.

- Nigdy więcej mnie nie zobaczycie - powiedziała ochryple, jakby miała w gardle grzechotkę. - Jest zepsuty do szpiku, Troy. I dlatego go kochasz. Widzisz w nim siebie. Przyzywa cię jego mrok.

Gdy to usłyszałem, zamieniłem się w słup soli. A przynajmniej tak się czułem. Bałem się, że jeśli ktoś mnie dotknie, rozpadnę się na milion kawałeczków.

"Mogę być jak Troy".

Miałem w sobie mrok. I przemoc. I wszystko to, co składało się na jego wielkość.

Miałem ten sam głód i pogardę dla świata, i serce, które było tylko mięśniem pompującym krew.

Mogę wyjść na prostą.

Stać się kimś innym.

Stać się kimś, kropka.

Nigdy wcześniej nie brałem tego pod uwagę.

Cat wkrótce wyszła, a Troy i Sparrow jeszcze przez chwilę rozmawiali. Słyszałem, jak wuj nalewa sobie drinka. Gadali o prawnikach i zastanawiali się, co powiedzieć Sailor. Sparrow zaproponowała, żeby wysłać mnie do szkoły Montessori, cokolwiek to znaczyło. Poszedłem na palcach do swojego pokoju, zbyt zmęczony, żeby myśleć o przyszłości. Nagle kolana ugięły się pode mną i poczułem, że tamta wołowina podchodzi mi do gardła. Zrobiłem przystanek w łazience i prawie wyrzygałem żołądek.

"Sierota. Błąd. Potwór".

Nie mam pojęcia, ile czasu minęło, zanim weszli do mojego pokoju.

Udałem, że śpię. Nie miałem ochoty rozmawiać. Chciałem tylko leżeć w tym łóżku z zamkniętymi oczami, bałem się, że zmienili zdanie albo że powiedzą mi coś, czego nie chcę usłyszeć.

Poczułem, jak materac się ugina, gdy Sparrow usiadła na jego brzegu. Miałem pościel w biało-zielonych barwach Boston Celtics, PlayStation, telewizor i koszulkę Billa Russella na ścianie. W moim pomalowanym na zielono pokoju było pełno zdjęć w ramkach z Troyem, Sparrow i Sailor - wycieczka do Disneylandu, wytwórni Universal, na Hawaje.

W moim pokoju u Cat stało tylko łóżko, komoda i kosz na śmieci.

Żadnej farby, zdjęć, niczego.

Nigdy nie zastanawiałem się dlaczego.

Dlaczego Brennanowie mnie przygarnęli.

Dlaczego byłem częścią tego popapranego układu.

- Wiemy, że nie śpisz. - Moje czoło owionął alkoholowy oddech Troya i zakręciło mnie w nosie. - Byłbyś głupi, gdybyś zasnął w tę noc, a mój syn nie jest idiotą.

Uchyliłem powieki. Jego sylwetka zasłaniała większość pokoju. Sparrow pogłaskała mnie po plecach.

Nie rozpadłem się.

Wypuściłem powietrze.

"Jednak nie jestem słupem soli".

- Jesteś moim prawdziwym tatą? - wyrwało mi się, ale nie miałem odwagi spojrzeć mu w oczy. - Zrobiłeś dziecko Cat?

Już dawno trzeba było go o to zapytać. To było jedyne logiczne wytłumaczenie.

- Bo inaczej byś się mną nie interesował. Na pewno nie przyjąłbyś mnie pod swój dach tylko dlatego, że babcia Maria szorowała ci kiedyś kible. Jestem bękartem?

- Nie jesteś bękartem, a ja nie jestem twoim ojcem - powiedział bez ogródek Troy, odwracając się do okna, za którym rozciągała się panorama Bostonu. Jego królestwo. - W każdym razie nie biologicznym.

- Jestem Greystone'em - nie odpuszczałem.

- Nie - syknął. - Jesteś Brennanem. Greystone'owie nie mają genu serca.

Nigdy nie słyszałem o takim genie. No ale prawie codziennie wagarowałem, żeby palić przed barami i opylać to, co akurat udało mi się ukraść, żeby mieć pieniądze na następny posiłek.

- Nie jestem ideałem. - Uniosłem się na łóżku. - Więc jeśli szukacie grzecznych malców, to od razu możecie mnie wyrzucić.

- Nie chcemy, żebyś nim był. - Sparrow pogłaskała mnie mocniej i szybciej. - Chcemy po prostu, żebyś był nasz. Jesteś Samuelem, darem bożym. W Biblii Samuel był darem dla Anny po latach modlitw o dziecko. Myślała, że jest bezpłodna. Wiesz, co znaczy to słowo?

- Bezpłodna kobieta to taka, która nie może mieć dzieci. - Wzruszyłem ramionami. Żeby je mieć, najpierw trzeba je było spłodzić, a ja dokładnie wiedziałem, jak to się odbywa, bo nie raz przyłapałem Catalinę z klientami. Obrzydlistwo.

Sparrow skinęła głową.

- Po narodzinach Sailor lekarze powiedzieli mi, że nie zajdę już w ciążę. Okazuje się, że nie muszę. Mam ciebie. Twoje imię znaczy po hebrajsku "Pan wysłuchał". Szemu-el. Bóg wysłuchał moich modlitw i przerosłeś moje najśmielsze oczekiwania. Jesteś wyjątkowy, Samuelu.

"Wyjątkowy". Ha. Tak można powiedzieć o słynnym obrazie czy coś, nie o dziewięcioletnim byłym narkomanie i trzeźwym alkoholiku, który kopci szlugi i jest dużo mniejszy od swoich rówieśników.

Miałem tak skopane dzieciństwo, że dawno pożegnałem się z niewinnością, więc jeśli sądziła, że mizianie po pleckach i parę domowych posiłków to zmienią, to czeka ją niemiła niespodzianka.

- To dlaczego tu jestem? Zamiast trafić do sierocińca? Jestem już duży i mam prawo wiedzieć - domagałem się odpowiedzi, zaciskając pięści i szczękę. - I nie mówcie mi o Biblii. Bóg może i wysłuchał modlitw Anny, ale na pewno nie moich.

- Jesteś tu, bo cię kochamy - odparła Sparrow.

- Jesteś tu, bo zabiłem twojego ojca - powiedział w tej samej chwili Troy.

W pokoju zapadła grobowa cisza. Sparrow zerwała się z łóżka, wlepiając w męża zszokowane spojrzenie okrągłych oczu i rozdziawiając usta jak ryba.

- Powiedział, że zasługuje, by wiedzieć - ciągnął Troy. - Ma rację, Ruda. Prawda jest taka, Samie, że niedługo przed śmiercią twój ojciec porwał Sparrow z zamiarem zabicia jej. Musiałem ratować żonę i zrobiłem to bez mrugnięcia okiem. Ale chciałem, żebyś miał ojca zastępczego. Kogoś, kto będzie dla ciebie wzorem. Plan był taki, żeby od czasu do czasu zabierać cię na mecz bejsbola. Służyć ci wsparciem, radą i ułatwić start tłustym czekiem na czesne. Nie zamierzałem się do ciebie przywiązywać, ale gdzieś po drodze to się stało. - Spojrzał mi prosto w oczy. - Bardzo szybko uświadomiłem sobie, że nie jesteś projektem, tylko wszedłeś do rodziny.

- Zabiłeś mojego ojca - powtórzyłem.

Wiedziałem, że Brock Greystone nie żyje, ale Catalina i babcia Maria zawsze mówiły, że zginął w wypadku.

- Tak - powiedział po prostu.

- Kto o tym wie?

- Ty. Ja. Cat. Ciocia Sparrow. Bóg.

- Przebaczył ci?

Troy uśmiechnął się półgębkiem.

- Podarował mi ciebie.

Można to było postrzegać jako karę - zależy kogo się zapyta.

Brock nie żył, a Cat się zmyła. Brennanowie byli moją jedyną szansą na przeżycie, czy mi się to podobało, czy nie.

- Gra? - zapytał Troy z zakapiorskim akcentem południowca.

Gapiłem się na niego, nie wiedząc, co myśleć i robić.

- To ja pójdę po pączki. - Schylił się po moją torbę i wyjął fajki Cat. Dochodziła północ. Na pewno wychodził do jednego ze swoich lokali.

- Pączki pomagają na wszystko - orzekła Sparrow, ciągnąc teatrzyk. - Uważaj na siebie, kochanie.

Nachylił się, by pocałować ją w czubek głowy.

- Jak zawsze, Ruda. A co do ciebie... - Zmierzwił mi czuprynę swoją szeroką dłonią. - Koniec z papierochami. To gówno wpędza przedwcześnie do grobu.

Wtedy właśnie postanowiłem, że będę palił, aż płuca mi się zapadną. Nie na złość wujowi Troyowi, tylko dlatego, że przedwczesna śmierć wydawała mi się dobrym pomysłem.

Gdy wyszedł, spojrzałem na Sparrow. Miałem nerwy w strzępach. Bałem się, że puszczę pawia, tym razem na jej kolana. A ja nigdy nie wymiotowałem, nigdy nie płakałem.

- Nie chciał mnie wziąć - powiedziałem.

Przeczesała mi palcami włosy, wygładzając je.

- Nie chciał. Ale tylko dlatego, żeby matka nie odeszła z twojego życia.

- Ale ty o to nie dbałaś. Czemu?

- Bo lepsza żadna matka niż wyrodna i każdego dnia, kiedy z nią byłeś, pękało mi serce.

- Babcia też odeszła.

- Nie odeszła, skarbie. Zmarła. To nie zależało od niej.

- Nie obchodzi mnie to. Nienawidzę ich, nienawidzę kobiet.

- Kiedyś spotkasz kogoś, kto sprawi, że zmienisz zdanie. - Uśmiechnęła się do siebie, jakby wiedziała coś, o czym ja nie miałem pojęcia. Ale się myliła.

Babcia umarła i zostawiła mnie z Cat.

Cat nieraz prawie mnie zabiła.

Na kobietach nie można było polegać. Na facetach też nie, ale ich mogłem chociaż kopnąć w klejnoty i nigdy niczego nie obiecywali. Nie miałem dziadka ani ojca, na których mógłbym się wściekać.

- Nigdy nie zmienię zdania - mruknąłem pod nosem, czując, że zamykają mi się oczy.

W końcu zasnąłem w ramionach Sparrow.

Gdy się obudziłem, było już rano. Na szafce nocnej leżał złoty łańcuszek z medalikiem ze świętym Antonim. Na odwrocie były wygrawerowane moje inicjały.

"S.A.B."

Samuel Austin Brennan.

Wiele lat później miałem się dowiedzieć, że Troy i Sparrow złożyli papiery o zmianę mojego nazwiska z Greystone na Brennan parę godzin po tym, jak wystąpili o wyłączną opiekę.

Wiedziałem, że święty Antoni to patron rzeczy zagubionych.

Byłem zagubiony, a teraz się odnalazłem.

Obok łańcuszka stał papierowy talerzyk z lukrowanym pączkiem i kubek gorącego kakao.

Odtąd byłem Brennanem.

Wszedłem do arystokracji bostońskiego półświatka.

Uprzywilejowanej, szanowanej i nade wszystko budzącej strach.

Żywej legendy.

Postanowiłem za wszelką cenę być godnym swojego nowego nazwiska.

Już nigdy się nie zagubię.

Moi rodzice byli przegrani, ale ja będę zwycięzcą.

Odrodzę się jak feniks z popiołów i poszybuję wysoko.

Po raz pierwszy ją odczuwałem.

Pewność.

Aisling

Lat 17

SERCE TO POTWÓR.

To dlatego jest zamknięte w klatce z żeber.

Wiedziałam to od chwili narodzin, ale tego wieczora to poczułam.

Dwadzieścia minut po wjechaniu na Mass Pike wreszcie musiałam przyznać, że się zgubiłam.

Jechałam z odsuniętym szybami, pozwalając, by wilgotny letni wiatr smagał mi policzki mokre od łez, które nie chciały przestać płynąć.

Czułam w nozdrzach słodki, odurzający zapach wiosennych kwiatów przemieszany z ożywczym nocnym powietrzem.

Ona nigdy więcej nie poczuje zapachu wiosennych kwiatów.

Nie uśmiechnie się półgębkiem, jakby znała tajemnice wszechświata.

Nie przyłoży mi do piersi sukienki, kręcąc z podekscytowania ramionami i wykrzykując "Tr?s w twoim stylu!".

Dlaczego to zrobiłaś, B.?

Nienawidzę cię, nienawidzę, nienawidzę.

W oddali z namiotów w żółto-czerwone paski mrugały neony. Pośrodku rozświetlonego diabelskiego młyna widniał ogromny napis.

"Jarmark Aquila".

Utonąć. Muszę utonąć.

W morzu świateł, zapachów i cudzych nieskomplikowanych żyć.

Skręciłam ostro w prawo.

Zaparkowałam wśród SUV-ów, zdezelowanych aut i sportowych bryk. Wytoczyłam się ze swojego volvo w czarnej bluzie z kapturem, obciętych szortach i trampkach. Szorty były moją robotą: złapałam nożyczki i skróciłam stare dżinsy tak bardzo, że moje krągłe pośladki były widoczne z kosmosu. Zwykle ubierałam się jak Kate Middleton. Skromnie, grzecznie i jak księżniczka. Ale dziś chciałam ją wkurzyć za to, że umarła. Pokazać środkowy palec za to, że się ulotniła.

"Młode Amerykanki pokazują kawałek ciała, jakby faceci nie wiedzieli, co kryje się pod ubraniem. Ale ty, ma chérie, zmusisz mężczyznę, żeby zasłużył sobie na wszystko, co zobaczy, i będziesz się skromnie ubierać, słyszysz?"

Nogi same poniosły mnie w stronę zapachu waty cukrowej, popcornu z masłem i jabłek w polewie, od którego ciekła ślinka.

Nie lubiła, kiedy opychałam się śmieciowym żarciem.

Mawiała, że Amerykanie sami fundują sobie cukrzycę typu B. Miała głowę nabitą teoriami na nasz temat, a wszystkie one były nudne i ksenofobiczne. Często się o to spierałyśmy. Wokół karuzel i rollercoasterów stały namioty ze słodyczami i przekąskami oraz takie, w których odbywały się pokazy na żywo - wraz z minisalonem gier automatycznych wyznaczały granicę jarmarku. Dobiegające ze środka dzyń, dzyń, dzyń zaprawione mechanicznymi odgłosami karuzel i rollercoasterów odbijało się echem w moim pustym żołądku. Wznoszący się w samym środku diabelski młyn migał tysiącem świateł.

Kupiłam sobie różową watę cukrową i dietetyczną colę i wmieszałam się w tłum.

Kłócące się, śmiejące i całujące pary. Grupki głośnych nastolatków. Wrzeszczący rodzice. Biegające dzieci. Byłam na nich wszystkich irracjonalnie wściekła.

Za to, że żyją.

Za to, że nie rozpaczają ze mną.

Za to, że nie doceniają tego cennego daru: życia i zdrowia.

Wyrzuciłam resztkę waty do kosza i rozejrzałam się, rozważając, od której atrakcji zacząć. Kątem oka dostrzegłam wielgaśny szyld.

"Gabinet osobliwości. Nawiedzony dwór".

Nawiedzone dwory były moim placem zabaw. W końcu w jednym się wychowałam - mój dom skrywał tajemnice siedmiu pokoleń Fitzpatricków - a duchy i potwory od zawsze mnie pociągały. Stanęłam w kolejce i przestępując nerwowo z nogi na nogę, sprawdziłam telefon. Mama i bracia oczywiście próbowali się do mnie dobić.

Cillian: Gdzie jesteś, Aisling? Natychmiast oddzwoń.

Hunter: Joł, siostrzyczko. Wszystko gra? Podobno wynikła jakaś nieprzyjemna sprawa. Uściski z Kalifornii.

Mama: Słyszałam, co się stało. To okropne, kochanie. Proszę, wróć do domu, porozmawiamy. Że też musiałaś być tego świadkiem...

Mama: Wiesz, jak bardzo się niepokoję, gdy nie mogę się do Ciebie dodzwonić. Wróć do domu, Ash.

Mama: Co ja mam z tobą zrobić, Aisling? Przed wyjściem nawet nie zaparzyłaś mi mojej herbatki ziołowej. Mnie tu zżerają nerwy!

Cała matka. Egocentryczka do szpiku kości, nawet w chwili, gdy mój świat rozpada się na miliard kawałeczków. Zawsze myśli tylko o sobie.

Wepchnęłam telefon z powrotem do kieszeni, wyciągając szyję, by zerknąć na wagoniki wyjeżdżające z ust złowrogo się uśmiechającego klauna. Ze środka dobiegały stłumione krzyki. Ludzie wysiadali na chwiejnych nogach, zarumienieni z podekscytowania.

W końcu zostałam posadzona w rozklekotanym wagoniku - dwuosobowym, ale byłam sama - pochlapanym czerwoną farbą mającą udawać krew.

Wiedziałam, że nic mi nie grozi.

A mimo to tego wieczoru czułam się zagubiona, bezbronna i niesamowicie samotna. Jakby ktoś jednym ruchem zdarł ze mnie skórę, odsłaniając żyły, mięśnie, całą tę krwawą miazgę.

Właśnie straciłam najlepszą przyjaciółkę. Jedyną, która się liczyła.

Złapałam operatora za rękaw i pociągnęłam.

- Chcę wysiąść.

Otaksował mnie wzrokiem, zatrzymując spojrzenie na moich nagich udach.

- Kotku, z chęcią bym cię stąd zabrał, ale musisz poczekać, aż skończę zmianę, bo potrzebuję kasy - wybełkotał, jakby był upalony.

Ścisnęłam rękaw jego bluzy i czternaście lat nauki etykiety w jednej chwili desperacji poszły w diabły.

- Nie! Chcę tylko wysiąść. Chyba że kogoś mi dokooptujesz? - dodałam z nadzieją.

- Stara, może z tobą jechać każdy, kto ma ponad metr dwadzieścia. - Strząsnął moją rękę, marszcząc brwi. - Przeżyjesz.

- Wiem. Nie boję się, po prostu...

- Posłuchaj... - Uniósł dłoń, przerywając mój słowotok. - Jeżeli co trzy minuty nie będę wciskał tamtego czerwonego guzika, stracę robotę. Wysiadasz czy weźmiesz się w garść?

Już miałam otworzyć usta i zbyć wszystko śmiechem, gdy nagle ktoś wyszedł z kolejki.

- Weźmie się w garść, miłośniku trawki.

Łzy stanęły mi w oczach, ale wiedziałam, że jeśli zamrugam, by je stłumić, wszyscy zobaczą, że płaczę. Było mi tak wstyd, że chciałam umrzeć. Rozmazany operator posłusznie podniósł metalowy drążek, pośpiesznie i ze zwieszoną głową, witając zbliżającego się nieznajomego, a ten usiadł obok mnie i opuścił drążek, rzucając niedopałek na ziemię.

Otarłam oczy w kłębach dymu, rzucając mu bezgłośne "dziękuję". Gdy podniosłam wzrok i nasze oczy się spotkały, ścisnęło mnie w dołku, jakby moje wnętrzności przygniotła supernowa.

On.

Nie znałam go, ale śniłam o nim.

Śniłam o tym człowieku od dziewiątego roku życia.

Odkąd zaczęłam czytać pod kołdrą romanse o rycerzach w lśniącej zbroi i zakochanych w nich księżniczkach.

Pięknych i odważnych, o oczach zaglądających w duszę.

Wyglądał na dwudziestoparolatka, miał płowe, seksownie zmierzwione włosy i oczy jak dwa srebrne księżyce, które zmieniają kolor pod wpływem światła. Jego skóra lśniła, jakby zanurzył się w złocie, i był tak wysoki, że jego kolana wystawały z wagonika. Miał na sobie podarte na kolanach czarne dżinsy i koszulkę w serek opinającą umięśnioną klatę i bicepsy.

Na postrzępionym rzemyku na jego szyi wisiał medalik ze świętym Antonim.

- Je... Jestem Aisling. - Wyciągnęłam rękę. Naszym wagonikiem szarpnęło ze skrzypnięciem, a do kolejnego wskoczyły dwie dziewczyny w moim wieku, plotkując namiętnie o jakiejś Emmabelle, która chodziła z nimi do szkoły i podobno zaliczyła pół drużyny footballowej, a drugiej połowie obciągnęła.

Zignorował moją wyciągniętą rękę. Przełknęłam ślinę, kładąc dłoń na kolanach.

- Kiepski wieczór? - Zatrzymał wzrok na moich podpuchniętych oczach.

- Najgorszy. - Nie byłam nawet w stanie zdobyć się na uśmiech grzeczności.

- Bardzo wątpię.

- Och, mogę się z tobą założyć o cokolwiek, że mam najgorszy wieczór ze wszystkich tu obecnych.

Gdy uniósł z powątpiewaniem brew, przypominał przystojnego diabła, któremu na pewno nie oparłaby się żadna kobieta.

- Nie zakładałbym się ze mną.

- Tak? A to dlaczego?

- Ja zawsze wygrywam.

- Zawsze to musi być ten pierwszy raz - mruknęłam, zaczynając myśleć, że jest trochę zbyt pewny siebie jak na mój gust. - Założę się z tobą o cokolwiek, że mam najgorszy wieczór ze wszystkich ludzi na tym jarmarku.

- Doprawdy? O cokolwiek?

- W granicach rozsądku. - Ściągnęłam łopatki, przywołując się do porządku. Ona zawsze mi przypominała, żeby zachowywać się przyzwoicie. Jeśli jako duch krąży nad moją głową, nie podoba się jej mój strój. Ostatnie, czego bym chciała, to stracić dziewictwo z tym przystojnym nieznajomym przez jakiś durny zakład.

- Zgaduję, że to ty jesteś tą rozsądną. - Przekładał zapalniczkę pomiędzy swoimi długimi palcami, co zaskakująco mnie uspokajało.

- "Tą" rozsądną...?

- Z rodzeństwa.

- A skąd wiesz, że w ogóle mam rodzeństwo? - Moje brwi same się uniosły ze zdumienia.

Spojrzał na mnie zuchwale, a jego oczy mówiły to, czego absolutnie nie powinnam słyszeć od kompletnie nieznajomego. Zupełnie jakby świat należał do niego, a skoro ja po nim chodziłam, rościł sobie prawa i do mnie. Nagle zrozumiałam, że to, co się tu dzieje, jest bardzo dziwne i co najmniej trochę niebezpieczne.

Miałam ochotę się przed nim rozebrać, a nigdy nie chciałam tego zrobić przed jakimkolwiek mężczyzną - a już na pewno nie z przyczyn natury erotycznej - ale to jeszcze nie wszystko.

Chciałam go rozerwać jak piniatę, zatopić w nim szpony i wyrwać z niego wszystkie sekrety. Kim jest? Jaką ma historię? Czemu ze mną rozmawia?

- Myślisz, że nie jesteś kimś wyjątkowym - powiedział cicho.

- Ludzie często się za takich mają?

- Ci, którzy wyjątkowi nie są, owszem.

- A ja zgaduję, że ty jesteś tym łobuzem. - Odgarnęłam niesforny kosmyk za ucho. Uśmiechnął się półgębkiem i poczułam je w kościach: ciepło jego zadowolenia.

- Bingo.

- Jako dziecko pewnie byłeś diabłem wcielonym. - Przekrzywiłam głowę, jakbym pod innym kątem mogła zobaczyć jego dziecięcą buźkę.

- Takim łobuzem, że kiedy miałem dziewięć lat, matka wyrzuciła mnie z domu.

- Och, przykro mi - pisnęłam.

- A mi nie. Uciekłem spod topora.

- A twój ojciec?

- Nie zdołał. - Z podciągniętego rękawa wyciągnął paczkę papierosów jak Jack Nicholson w Locie nad kukułczym gniazdem i zapalił kolejnego śmierdziucha. Zauważyłam, że tamten operator to widzi, ale nie pisnął ani słowa. - Zastrzelili go, jak byłem mały.

- Zasłużył? - wyrwało mi się.

- Z nawiązką. - Przystojny nieznajomy się zaciągnął, a końcówka jego papierosa rozżarzyła się na pomarańczowo jak to coś w mojej klatce piersiowej. - A twoi starzy?

- Żyją i mają się dobrze.

- Ale ktoś ci umarł, bo inaczej byś nie płakała. - Wypuścił w górę wstążkę dymu. Oboje patrzyliśmy, jak szara mgiełka nad naszymi głowami się rozwiewa.

- Straciłam dziś kogoś - przyznałam.

- Kogo?

- Bez urazy, ale nie twoja sprawa.

- Nie obraziłem się, ale tak do twojej wiadomości... - Uniósł moją brodę palcem, w którym trzymał papierosa. - W hrabstwie Suffolk wszystko jest moją cholerną sprawą, słonko, a ty jesteś właśnie na jego terenie, więc przemyśl odpowiedź.

Zalała mnie fala czegoś dziwnego. Strach, pożądanie i pokrewieństwo dusz starły się ze sobą, walcząc o prym. Był bezpośredni i agresywny, rasowy wojownik. Choć zabrzmi to nieprawdopodobnie, wyczuwałam, że oboje mamy skazę w tym samym miejscu, choć powstałą w inny sposób.

Nasz wagonik ruszył i przejechaliśmy przez czarną winylową zasłonę. Z kłębów zielonego dymu wynurzył się wielki plastikowy zombiak, rechocząc mi cicho do ucha.

"Potwór cię dopadnie".

Na trasie spotkaliśmy kręcące się bestie, plujące wodą zombie i całą ich rodzinę przy kolacji. Jakieś niewinne maleństwo spojrzało na nas świecącymi czerwonymi oczami. Kolejka powoli wjechała na górę. Z sąsiednich wagonów dobiegały podekscytowane piski.

- Czujesz się czasem zagubiony? - zapytałam szeptem.

Nieznajomy splótł nasze ręce na odrapanej plastikowej ławeczce między nami. Jego dłoń była ciepła, sucha i szorstka. Moja - zimna, miękka i wilgotna. Nie odsunęłam się, nawet gdy niebezpieczeństwo zaczęło mnie coraz bardziej osaczać, gęstniejąc w powietrzu, wysysając tlen.

"Jeśli bawisz się z potworami, nie zdziw się, gdy oberwiesz".

- Nie. Musiałem się odnaleźć w bardzo młodym wieku.

- Szczęściarz.

- Tak bym się nie określił. - Zachichotał.

- Czyli nie jesteś Irlandczykiem? - Nie mogłam się powstrzymać przed pociągnięciem go za język.

Nie wyglądał na Irlandczyka - był za wysoki, za śniady, za szeroki w barach - ale mówił z akcentem z Southie, jak większość irlandzkich robotników.

- Zależy, z której strony na to spojrzeć - odparł. - Wracając do tematu twojego zagubienia...

- A tak. - Odchrząknęłam, znów myśląc o niej. - Ja chyba nigdy się nie odnajdę. Nie mam wielu przyjaciół. Szczerze mówiąc, miałam tylko jedną prawdziwą przyjaciółkę i dziś ona umarła.

- Nie ma czego odnajdywać. Nie o to w życiu chodzi. Tylko o stworzenie siebie. Jest coś wyzwalającego w znajomości każdej cząstki siebie, swojego potencjału. Duma z samego siebie sprawia, że człowiek jest niezwyciężony. - Jego głos sączył się we mnie, trafiając w najczulszą strunę.

Nasze splecione palce się zacisnęły. Wagonik w ostatniej chwili uciekał przez nadlatującymi potworami, które chciały nas złapać. W kolejce słychać było piski i chichoty.

Nie powiedział, że mu przykro z powodu mojej straty, jak wszyscy inni.

- A ty kim jesteś? - zapytałam szeptem.

- Potworem.

- Ale tak na serio - nie ustępowałam.

- Serio. Mrok to mój żywioł, a moją rolą jest budzić strach. Dla niektórych jestem ich najgorszym koszmarem. I jak każdy potwór zawsze biorę to, czego chcę.

Dotarliśmy na sam szczyt.

- A teraz chcę cię pocałować, Aisling.

Wagonikiem szarpnęło do tyłu, przechylił się i zaczęliśmy spadać, coraz szybciej i szybciej.

Nieznajomy zdławił ustami mój krzyk. Jego wargi były gorące, słone i zaborcze. Wszystkie moje zahamowania, kompleksy i lęki w jednej chwili wyparowały. Miał smak papierosów, gumy miętowej i seksu. Pachniał mężczyzną. Puściłam drążek i wczepiłam się w jego koszulkę, przyciągając go do siebie i zatracając się w upojnej chwili. Potwór pożerał księżniczkę, której nie pospieszył na ratunek żaden rycerz w lśniącej zbroi.

Przekrzywił głowę, jedną ręką przytrzymując mnie za kark, a drugą ujmując mój policzek. Rozwarł językiem moje usta i zaczął dotykać mojego języka, z początku delikatnie, a potem coraz śmielej i śmielej. Gdy nasze języki na dobre splotły się z sobą w tańcu, żołądek podszedł mi do gardła i na dobre wyzbyłam się wszelkich obaw.

Nagle świat stał się większy, jaśniejszy.

Poczułam ciepło między nogami i zaczęłam mimowolnie napierać na niego lędźwiami. Byłam boleśnie pusta. Ale gdy tylko owionął mnie podmuch chłodnego powietrza, ścisnęłam uda.

Koniec przejażdżki.

Wyjechaliśmy z tunelu.

Z przerażająco kamienną twarzą przerwał pocałunek i się odsunął.

Dziewczyny z wagonika za nami szeptały: "o cholera", "ale numer" i "to na bank on".

Czyli kto?

- Twój pierwszy pocałunek, co? - Z błyskiem rozbawienia w zimnych oczach opuszkiem kciuka wytarł mi ślinę z kącika ust. Jakbym była zabawką, którą można w każdej chwili zastąpić nową. - Trochę wprawy i się nauczysz.

Dziewczyny za nami zachichotały. W myślach otwierałam już wyimaginowanego laptopa i wpisywałam w wyszukiwarkę "najlepsze miejsca pochówku dla tych, którzy spalili się ze wstydu".

- Serio nie powiesz mi, jak się nazywasz? - zapytałam chrapliwym głosem. Odchrząknęłam. - A co, gdyby to faktycznie był mój pierwszy pocałunek? Trauma do końca życia. Jak po czymś takim zaufać komuś innemu?

Operator zaczął odblokowywać drążki.

- Koniec przejażdżki. Wysiadać.

Nieznajomy odgarnął mi włosy z twarzy.

- Przeżyjesz - wychrypiał.

- Nie bądź tego taki pewien.

- Nie doceniasz mnie. Wiem cholernie dużo o ludziach. A poza tym już ci zdradziłem swoje imię: Potwór.

- Chyba ksywkę... - zaczęłam.

- Ksywki mówią o człowieku więcej niż imiona.

Z tym akurat się zgodzę. Ojciec nazywał mojego starszego brata, Cilliana, mo ?rga, co znaczy "mój złoty" po gaelicku, a młodszego, Huntera, ceann beag, czyli "mały".

Mnie nie nadał żadnego przydomka.

Moje imię oznaczało wizję, sen. Może tylko tym byłam dla ojca. Czymś nierealnym, nienamacalnym i nieważnym. Miałam być ideą. Ładniutkim naczyniem do pokazywania.

Grzeczną, ułożoną córeczką, na której nie spoczywa ciężar jego oczekiwań. Nie było mi przeznaczone przejąć rodziną firmę czy rodzić męskich potomków rodu. Byłam jego prezentem dla matki, więc grałam swoją rolę, skacząc koło niej, spełniając jej wszystkie zachcianki, towarzysząc w zakupach, chodząc z nią do fryzjera i dotrzymując jej towarzystwa pod jego nieobecność.

Teraz planowałam pójść na medycynę, by po zrobieniu dyplomu móc zająć się również jej zdrowiem. Jane Fitzpatrick od zawsze nie znosiła wizyt lekarskich. Twierdziła, że doktorzy ją oceniają i jej nie rozumieją.

Nie mogłam się doczekać dnia, w którym ich zastąpię i będę mogła odhaczyć kolejny punkt na liście niemal niemożliwych do osiągnięcia celów wyznaczonych mi przez rodziców.

- Nie boję się potworów. - Ściągnęłam łopatki.

Zadowolony z odpowiedzi uniósł moją brodę.

- Może jesteś jedną z nas. Sama przed chwilą stwierdziłaś, że nie wiesz, kim jesteś.

Chciałam pójść z nim. Byłam gotowa schować dumę do kieszeni i deptać mu po piętach, dopytując, co miał na myśli. Ale był szybszy. Zwinnie jak tygrys wyskoczył z wagonika i zniknął w kolorowym tłumie niczym potwór rozpływający się w powietrzu.

Przyszłam tu, by utonąć.

Teraz prawie nie mogłam oddychać.

 

Trzy godziny później adrenalina i ból nadal nie odpuszczały. Spróbowałam wszystkich atrakcji. Przejadłam się słodyczami. Wypiłam piwo korzenne na ławce, obserwując ludzi. Nic nie pomagało. Bez końca odgrywałam w głowie moment, w którym ją znalazłam, jakbym chciała się ukarać... właśnie, za co? Że jej nie powstrzymałam? Nie przyjechałam wcześniej?

Nie mogłam temu nijak zapobiec.

Czyżby? Prosiła cię o pomoc. Ale byłaś głucha.

Przez całą noc szukałam Potwora, chociaż wcale nie zamierzałam. Mimowolnie wypatrywałam go w tłumie, przeczesywałam wzrokiem kolejki.

W końcu zaczęłam się zastanawiać, czy nie był tylko wymysłem mojej rozgorączkowanej wyobraźni. Wszystko w naszym spotkaniu było takie nierealne.

W przenośnej toalecie dostrzegła na drzwiach świeżo wyskrobane słowa, jakby przeznaczone tylko dla mnie.

"Pożądanie przemija, miłość trwa.

Pożądanie jest niecierpliwe, miłość czeka.

Pożądanie spala, miłość ogrzewa.

Pożądanie niszczy, ale miłość? Miłość zabija.

S.A.B."

Z wybiciem północy dałam za wygraną. Nie znajdę go.

Mój telefon pękał w szwach od nieodebranych połączeń i esemesów; wiedziałam, że jeśli szybko nie wrócę do domu, rodzice wyślą ekipę poszukiwawczą.

Zaginięcie siedemnastolatki, która osiem godzin temu wyszła z domu, to jeszcze nie powód do niepokoju.

Ale zaginięcie siedemnastoletniej dziedziczki naftowej, której tatuś należał do najbogatszych ludzi na świecie - to już tragedia. Nie miałam wątpliwości, że moja rodzina podniesie krzyk.

Byłam Fizpatrickiem, a Fitzpatricków zawsze należało chronić.

Zerknęłam w telefon.

Mama: Coraz bardziej się niepokoję. Odpisz cokolwiek, proszę. Rozumiem, że jesteś wstrząśnięta, ale my się tu denerwujemy! Nie mogę zasnąć, a dobrze wiesz, jak potrzebuję snu.

Mama: Twój ojciec za wszystko obwini mnie. Mam nadzieję, że jesteś z siebie zadowolona, Aisling.

Merde, mamo. Skończ już, błagam.

Hunter: Ojciec dostanie zawału, siostrzyczko. Tak tylko mówię. Jeszcze więcej uścisków z Kalifornii.

Cillian: Skończ z tymi dramami. To była tylko pracownica.

Tato: Przykro mi z powodu Twojej straty, Ash. Proszę, wróć do domu.

Liście szeleściły mi pod butami, gdy powlekłam się do volvo XC90 mamy. Już miałam otworzyć drzwi, wsiąść i pojechać z powrotem do Avebury Court Manor, naszej rodzinnej rezydencji, gdy coś usłyszałam. Szelest, który bynajmniej nie dobiegał spod moich stóp. Gwałtownie podniosłam głowę, wpatrując się w ciemność. Jakieś trzy auta dalej na skraju parkingu był zadrzewiony zakątek prowadzący w las, ustronny i tonący w mroku.

- Nie, nie, nie. Błagam. Wiem, że dałem ciała, ale przysięgam, że to się więcej nie powtórzy.

Ktoś zawodził, jakiś mężczyzna.

Zmrużyłam oczy, chowając się między swoim autem a zaparkowanym obok chevroletem impalą, i dostrzegłam dwie sylwetki za gęstym listowiem. Jedna stała, mierząc z broni. Druga klęczała, jakby się modliła do bezlitosnego boga. Może dlatego, że tego wieczoru widziałam już śmierć, strzał adrenaliny nie wywołał u mnie histerii.

- Kłamstwami niczego nie wskórasz - warknął mężczyzna z bronią.

- Skąd przypuszczenie, że...

- Ruszasz ustami. - Czubkiem buta kopnął drugiego mężczyznę w kolano i tamten zawył jak zwierzę. - Ostrzegałem, że trzeciej szansy nie będzie.

- Ale ja...

- Ostatnie życzenie, Mason. - Oprawca fuknął, a mi zmroziło krew w żyłach, bo rozpoznałam ten głos. Wszędzie bym go rozpoznała, uzmysłowiłam sobie, aż po kres moich dni.

To był głos potwora.

Mojego potwora.

Mężczyzny, który podarował mi mój pierwszy pocałunek.

Klęczący trząsł się jak osika, próbując powstrzymać łzy przerażenia. W końcu pokręcił głową.

- Gdyby Nikki pytała, powiedz jej, że to przez dragi - wyrzucił z siebie. - Nie chcę, żeby znała prawdę. Już dość się wycierpiała.

- Słowo. Żegnaj.

I z tymi słowami potwór dwukrotnie pociągnął za spust pistoletu, który trzymał przy skroni klęczącego mężczyzny.

Po głuchym odgłosie poznałam, że pewnie miał tłumik. Zasłoniłam dłonią usta, dławiąc krzyk przerażenia, który wydarł mi się z gardła.

Zabił człowieka. W miejscu publicznym.

Bez mrugnięcia okiem.

Nogi się pode mną ugięły i upadłam na twardy beton. Panicznie szukając po kieszeniach kluczyków, prawie nie czułam pieczenia zdartych kolan.

Wiej, merde, wiej!

Otworzyłam volvo i wślizgnęłam się za kółko, przygryzając wargę, żeby nie krzyknąć, i gorączkowo przecierając załzawione oczy i spoconą twarz.

To się nie dzieje. To tylko wytwór twojej wyobraźni.

Nagle ktoś walnął otwartą dłonią w boczną szybę. Podskoczyłam tak wysoko, że uderzyłam głową w sufit. Obróciłam się i ujrzałam potwora. Musiał mnie zauważyć albo gorzej: usłyszeć mój krzyk. Z zamglonymi oczami i trzęsącymi się palcami przekręciłam kluczyk w stacyjce. W ułamku sekundy wsadził coś w szparę drzwi i odblokował je z przerażającą łatwością, uniemożliwiając mi wrzucenie wstecznego biegu. Wsparł nonszalancko dłonie na dachu, demonstrując muskuły.

- Wieczór pełen wrażeń, co nie, maleńka? - Śmiertelny spokój, z jakim to powiedział, tylko wszystko pogorszył.

- Nic nie widziałam! - zawołałam, odskakując, jakby chciał mnie uderzyć.

Ku mojemu zdumieniu wybuchnął gardłowym śmiechem, który w jego ustach brzmiał dziwnie nienaturalnie, jakby nigdy mu się to nie zdarzało.

- Teraz wierzysz, że jestem potworem? - Nachylił się i zawisł ustami tuż przy moich. Znów zmroziło mi krew w żyłach, ale tym razem nie byłam w stanie się poruszyć. To pewnie szok, pomyślałam. Podręcznikowy przykład mechanizmu walki i ucieczki, z tym że moje zdradzieckie ciało wybrało opcję numer trzy: zamrożenie.

Nie, to nie był tylko strach. W grę wchodziło jeszcze coś. Coś gorącego i zjadliwego, co od siebie odsuwałam.

"Znajomość każdej cząstki siebie".

Ta bestia właśnie posłała komuś dwie kulki, a ja lgnęłam do niego, spragniona jego dotyku.

- Naprawdę pozwolisz mi się teraz pocałować? - Zmarszczył brwi, niemal muskając ustami moje wargi. Byłam jak zahipnotyzowana. Oniemiała. Musiałam się ruszyć.

Rusz się, merde. Rusz się.

Wreszcie zdołałam pokręcić głową.

Złapał zębami moją dolną wargę i delikatnie ją pociągnął, po czym musnął językiem jej wnętrze.

- Jesteś piękną kłamczuchą, Aisling. - Jego niski głos przyprawił mnie o drżenie. - I chyba właśnie się odnalazłaś. Ty też jesteś potworem. - Zanim się ode mnie oderwał, jeszcze raz wpił się w moje usta. - Jeśli piśniesz komuś o tym słówko, to cię znajdę i zabiję. A teraz sugeruję, żebyś uciekała. Jak najdalej. Daję ci dwuminutowe fory i ruszam w pościg.

Z tymi słowy odwrócił się i odszedł niespiesznym krokiem. W świetle latarni wyglądał jak skomplikowany czarny charakter z filmu noir, któremu widzowie sekretnie kibicują.

Opanowany. Powolny. Zabójczy.

Wcisnęłam gaz do dechy, nie oglądając się za siebie.

Prawie zarżnęłam silnik. Ale ostatkiem sił przywiózł mnie do domu.

 

Wkrótce po tamtym pamiętnym jarmarku mój brat Hunter wreszcie wrócił na dobre z Kalifornii.

Złotowłosy i opalony jak nigdy. Zamieszkał w apartamencie w śródmieściu z dziewczyną o imieniu Sailor, która została doń najęta w charakterze niani. Widziałam ją kilka razy, gdy jej matka gotowała dla nas na specjalne okazje.

Tato lubił rządzić w domu żelazną ręką, a Hunter był z nas wszystkich najtrudniejszy do poskromienia.

Parę dni po jego przeprowadzce odwiedziłam go w nowym mieszkaniu. Sailor akurat nie było, a on brał jeden ze swoich długich prysznicy, podczas których, jak podejrzewałam, głównie robił sobie dobrze, zwłaszcza że po powrocie do Bostonu miał zakaz randkowania.

Z nudów zwiedziłam salon, który wyglądał jak żywcem wyjęty z magazynu wnętrzarskiego. Był zbyt wymuskany, zbyt lśniący, zbyt nowoczesny, by można w nim poczuć się przytulnie. Jedyny dowód na to, że ktoś tu mieszka, stanowiły zdjęcia w ramkach na kominku. Nie musiałam się im nawet przyglądać, by wiedzieć, że umieściła je tam Sailor, nie Hunter.

On zawsze uważał, że nie ma prawdziwej rodziny, ale wiedząc, że od szóstego roku życia mieszkał poza domem, nie mogłam go za to winić.

Ciekawość wzięła górę i podeszłam do kominka. Pierwsza fotografia przedstawiała piegowatego rudzielca, w którym rozpoznałam Sailor, w objęciach swojej starszej kopii - Sparrow - i ciemnowłosego mężczyzny w średnim wieku.

Na drugiej Sailor bawiła się na jakiejś imprezie z dwiema koleżankami blondynkami. Wszystkie były roześmiane i miały na nosach zabawne neonowe okulary.

W blondynkach rozpoznałam siostry Penrose, które niedawno pokazała lokalna telewizja, kiedy odśnieżały podwórka seniorów.

A na trzeciej...

Na trzeciej była Sailor i potwór.

Mój potwór.

Chłopak z jarmarku.

Dalsza część książki dostępna w wersjipełnej