Miłość na Instagramie #w_średnim _wieku - Zara

38.00 zł
30.40 zł (30,40 zł najniższa cena z 30 dni)

Bookmark Settings Fullscreen

II

Z ciekawości weszła na Instagram. Lubiła oglądać zamieszczane tam zdjęcia. W końcu świat jest taki wielki i pociągający, i zawsze można coś podpatrzeć. Obserwowała też kilka osób, które ją inspirowały. Czy to w sprawach mody, dodatków, czy łączenia wszystkiego w jedną całość. Można skopiować przecież kilka pomysłów zamiast wyważać otwarte drzwi.

Zauważyła, że ma jedną nieodebraną wiadomość. Właściwie nic nowego, bo im dłużej człowiek gdzieś zabawi, tym więcej zainteresowania budzi. Tak samo w internecie. Jej zdjęcia zawsze przykuwały uwagę mężczyzn. Zresztą kobiet też. Była atrakcyjna, więc często ktoś próbował ją zagadać.

Kliknęła w wiadomość i przeczytała po angielsku:

Cześć, Julia, jak się masz?

Miło mi cię poznać.

Tu Roger z USA.

Nigdy nie przepadała za Ameryką, bo denerwował ją fakt, że Polacy jako jedni z ostatnich w Europie potrzebują do wjazdu wizy. Zawsze to bojkotowała, bo wydawało się jej niedorzeczne. Polacy byli wielkimi sojusznikami w NATO i działaczami na tak wielu polach, ale jeśli chodziło o zwiedzanie nowego kontynentu - musieli prosić o zgodę na wjazd.

Co to, to nie. Ona nigdy nikogo o nic nie prosiła. Typowy zodiakalny lew.

Spojrzała jeszcze raz na profil Rogera. Dość przystojny, uśmiechnięty mężczyzna, budzący sympatię w sumie od pierwszego wejrzenia. Jedno zdjęcie szczególnie przypadło jej do gustu. On stojący gdzieś w otoczeniu natury, z pochyloną głową i delikatnym uśmiechem. Takie ciepłe i zagadkowe. I ten uśmiech, który jakby mówił: "Spójrz, jestem fajnym, delikatnym gościem".

Nie przepadała za taką rozrywką jak czatowanie z nieznajomymi. Po drugiej stronie mógł siedzieć nawet stuletni dziadek, więc zawsze szkoda jej było czasu na rozmowy w internecie. Po co strzępić klawiaturę, żeby finalnie zrobić z siebie wariata? Nie, to chyba nie jest najlepszy pomysł, żeby odpisać. Tym razem też zignorowała rozmówcę. Raz tylko wymieniła kilka zdań z niby-amerykańskim żołnierzem, który szybko okazał się naciągaczem z Nigerii. Och, ta Nigeria...

III

Papiery piętrzyły się na biurku i jakoś wcale ich nie ubywało. Grudzień – najgorszy miesiąc dla księgowych. Po kilku godzinach pracy dla odprężenia włączyła muzykę i weszła na Instagram. Umysł ścisły po zbyt dużym przeciążeniu pracą trzeba nakarmić czymś całkowicie innym. Muzyka zawsze ją rozluźniała. Wolała to niż telewizję czy inne rozrywki.

W radiu leciały same świąteczne utwory, było czuć zbliżające się Boże Narodzenie. Nie była praktykującą katoliczką, więc te dni były przez nią traktowane raczej jako okazja do odprężenia i spotkań z rodziną. Zresztą bliscy gdzieś się porozjeżdżali w tym roku po świecie, więc tych wizyt nie będzie za dużo. Właściwie choinka i wszystkie dodatki świąteczne będą jak zwykle tylko dla jej synów. Dzieci lubiły to całe zamieszanie, zresztą sama je mile wspominała z dzieciństwa. Inaczej by nawet palcem nie ruszyła z jakimikolwiek przygotowaniami. Choć i tak nie miała zamiaru się przemęczać. Ludzie szaleją, sprzątają, pieką, siedzą dniami i nocami w kuchni na przygotowaniach, a potem na święta nie mają już siły. Zawsze ją to bawiło. Ona miała czysto zawsze, to po pierwsze, a po drugie – ten owczy pęd... Zresztą od dwóch lat zatrudniała pomoc domową, żeby mieć więcej czasu dla swoich bliźniaków.

W tle leciała właśnie najnowsza piosenka Eda Sheerana I found love. Ona sama swoją miłość znalazła już tak dawno, bo przeszło dwadzieścia lat temu, że już zapomniała, jak to jest być zakochaną i mieć motyle w brzuchu. Była w dojrzałym, statecznym związku, opartym na przyzwyczajeniu, miłości i szacunku, ale brakowało już w nim namiętności. No i też nie należeli z mężem do ludzi ani wylewnych uczuciowo, ani zbyt romantycznych. Wszystko było praktyczne. Matko, praktycyzm jest taki nudny – pomyślała. W życiu potrzebna jest pasja i adrenalina, a kiedy ich brakuje, to człowiek wymyśla sobie albo coraz dalsze i bardziej niebezpieczne eskapady czy sporty, albo inne hobby, które choć trochę podnosi ciśnienie krwi.

Ogólnie była zadowolona ze swojego życia, wszystko było takie poukładane, dopracowane, ale czy to dawało szczęście? Czy rutyna i stateczność jest tym, o co powinno się zabiegać? A może ludzie wciąż gdzieś gonią, bo tak naprawdę cały czas szukają nowych wrażeń? Bezpieczeństwo tak, rutyna – niekoniecznie. Spokój człowiek osiągnie po śmierci, wcześniej – raczej nie bardzo.

Właśnie Sheeran wył swoje to carry love, to carry children, gdy na ekranie komputera ujrzała jego. Poczuła się dziwnie, jakby coś ją delikatnie przeszyło w całym ciele. Był wyjątkowo w jej typie, jeśli coś takiego w ogóle istniało. Atrakcyjna twarz, wysportowane ciało. Ale to ten uśmiech i tęsknota w oczach najbardziej przyciągnęły jej uwagę. Ten specyficzny wyraz twarzy.

Ostatnio na Instagramie przybywało jej obserwujących, ale on nie był jednym z nich. Znalazła go na profilu innego użytkownika, pewnie jego znajomego. Jak w transie zaczęła przeglądać resztę zdjęć tamtego. Kolega okazał się być młodziutkim Żydem z Tel Awiwu, najwyraźniej wielkim fanem piłki nożnej. Dalej przeglądała jego zdjęcia. Znalazła chyba ze trzy inne z tajemniczym mężczyzną, który przyciągnął jej uwagę. A żeby przyciągnąć jej uwagę, to był naprawdę nie lada wyczyn.

Zadzwonił telefon, który całkowicie oderwał ją od komputera. Tego dnia nie myślała już o zdjęciach i mężczyznach z internetu.

IV

Dwa dni później, przeglądając Instastory, zobaczyła, że tajemniczy mężczyzna, który wywarł na niej tak piorunujące wrażenie, jest wśród obserwujących ją osób. Miał tylko kilka opublikowanych zdjęć, a także równie mało profili i obserwujących, i obserwowanych. Chyba rzadko korzystał z Instagrama. A ją dodał i zaczął obserwować. Poczuła, jak krew uderza jej do głowy. Weszła na jego profil i przerzuciła te kilka zdjęć tam i z powrotem. Wyglądał tak apetycznie jak ciasteczko do schrupania.

Odezwij się do mnie – pomyślała. Właściwie nie wiedziała, dlaczego ta myśl przyszła jej do głowy. Zganiła się za nią, ale chwilę później chyba nawet wypowiedziała to na głos:

- Odezwij się!

Czemu sama nie mogła rozpocząć rozmowy? Wszystko działo się jakby poza nią. Jak gdyby to dotyczyło innej osoby, a ona tylko grała czyjąś rolę.

Żyd z Izraela. Niedawno była tam na wycieczce z rodziną i znajomymi, ale nie widziała żadnego interesującego mężczyzny. Może nie szukała albo się zbytnio nie przyglądała. A tu proszę – pojawia się taki przystojny chłopak już po fakcie. Ha, ha, zawsze to lepiej niż Arab... Bo do arabskiej kultury i wyznaczonego przez nią miejsca kobiety w rodzinie była trochę uprzedzona. Z drugiej strony – ortodoksyjni Żydzi nie byli wcale lepsi. No, ten tutaj nie wyglądał raczej na ortodoksyjnego. Uśmiechnęła się do siebie.

***

Wiadomość przyszła wieczorem. Odezwał się – jej prośby zostały wysłuchane. Nie wiedzieć czemu, poczuła się błogo. Jakby otrzymała wymarzoną przesyłkę lub wypiła ulubioną poranną kawę. On – Joel – napisał:

Joel: Cześć, Julia2017

Taki miała nick na Instagramie.

Odpisała:

Julia: Cześć

Jak się miewasz?

Mówiła płynnie po angielsku, więc nawet skomplikowane rozmowy nie powinny sprawiać jej problemów. W tym języku często prowadziła negocjacje z klientami, bo było wśród nich kilku obcokrajowców.

Joel: Dobrze

Mieszkasz w polsce

Czasem unikał znaków przestankowych i "Polska" napisał małą literą, ale wiele osób pisało wiadomości w ten sposób. To nie był wyraz lekceważenia drugiej osoby, sama też nieraz tak robiła. Ale za to Joel zadał sobie trud, żeby sprawdzić na jej profilu, skąd ona pochodzi. Wow – pomyślała. Przeważnie nikt nie był na tyle bystry, by pobawić się w detektywa i po pięciu minutach znać większość informacji o swoim rozmówcy, bo wynikały one jasno z jego profilu. A tu proszę: on, po pierwsze, zadał sobie ten trud, po drugie nie zaczął rozmowy od zadawania zbędnych pytań. Podobało jej się to coraz bardziej, bo jako księgowa przywiązywała dużą uwagę do szczegółów.

Julia: Tak

I byłam niedawno w Izraelu

Joel: Kiedy?

Julia: 3 miesiące temu

Joel: I nie odwiedziłaś mnie

Dołączył zdjęcie. Pogodna, przystojna twarz spoglądająca na nią z selfie.

Cudowny – pomyślała. Cudowny i zabawny. Też przesłała mu swoje najlepsze zdjęcie z telefonu. Zawsze ją bawiły te przerobione i dopracowane w każdym szczególe zdjęcia większości ludzi na Instagramie. Jak to kiedyś usłyszała: "Nigdy nie wygląda się tak dobrze, jak na zdjęciu profilowym w necie, i tak źle, jak na zdjęciu w paszporcie". On wyglądał całkowicie naturalnie. Ona natomiast trochę oszukiwała, bo telefon robił zdjęcia z filtrem, czyli idealnie wygładzał twarz. Ale właściwie to nie była jej wina, tylko tych nowoczesnych telefonów, które, po pierwsze, przekłamywały kolory, a po drugie – program sam retuszował drobne zmarszczki. A skoro wszyscy byli zadowoleni...

Julia: Nie mogę sobie wybaczyć,

że cię nie odwiedziłam

Joel: Jesteś piękna

Wszyscy wciąż jej pisali na tych portalach, jaką jest piękną kobietą czy nawet - sexy mamuśką. Ale jak to pisze taki przystojniak, to kobieta zapomina o bożym świecie, a już na pewno o pracy.

Joel: Co porabiasz w życiu?

Julia: Jestem księgową z zawodu,

a hobbistycznie nurkuję, a ty?

Joel: Muzyk

Gitarzysta

Nie palę

Kocham sport

Naturę

Mieszkam nad morzem

Wiedziała, gdzie leży Tel Awiw, bo sama kąpała się w tamtejszym morzu całkiem niedawno. Że kocha sport, też było widać, bo muskularne ramiona dość mocno odznaczały się pod jego bluzką. Muzyk – oni byli tacy frywolni. To w ogóle nie pasowało do jej napiętego grafiku oraz uporządkowanego życia i zawodu. Ale on ciekawił ją coraz bardziej, a ciekawość pcha ludzi zawsze dalej i dalej. Tak było i w tym przypadku.

Julia: Wow, morze

Joel: To ja: rajska muzyka i natura

Odwiedź mnie na facebooku

Joel Ellyel

Julia: Ok

Joel: Zdjęcie główne z gitarą

Tam poznasz mnie lepiej

Julia: Z przyjemnością

Mam cię

Muzycy mają dość otwartą naturę

Joel: Zgadza się – to ja

Julia: Lubię wolność

W życiu nie powinniśmy się zanadto ograniczać

A i tak to robimy

Słucham właśnie twojej muzyki

Joel: Dziękuję

I rzeczywiście słuchała. Profil był, tak jak się spodziewała, sympatyczny, dużo obserwujących i przyjaciół. Typowy muzyk. Pewnie miał tuziny fanek. Grał całkiem nieźle. Nigdy nie znała żadnego muzyka i to jej się jeszcze bardziej spodobało. Muzyk, wolność, inny świat od tego, w jakim żyła.

Wielkimi krokami zbliżała się do czterdziestki. Właściwie zbyt wielkimi, bo w głębi duszy czuła się jak nastolatka. Tylko lustro przekłamywało rzeczywistość.

Przeglądała profil Joela. Czterdzieści trzy lata to całkiem dobry wiek jak na mężczyznę. Tylko dlaczego właściwie singiel? W tym wieku to oznaczało, że albo chłopak ściemnia, albo jest rozwodnikiem. No chyba że jakiś nieudacznik...

Złapała się na tym, że zaczęła go klasyfikować zgodnie z normami, których sama próbowała się wystrzegać. Uważała, że człowiek powinien być wolny w duchu i wszystkie odgórne ograniczenia zawsze ją drażniły. To było jak zamykanie ludzi w klatkach. Klatkach własnego umysłu. Robiła tak religia, szkoła, państwo. Aż nadto, aby człowiek jeszcze sam w to brnął dalej.

Stop. Niech sobie będzie singlem. Może to go po prostu dotąd uszczęśliwiało i tyle. Po co dociekać i wchodzić w domniemania.

No i miło, że właśnie on zauważył, że jest piękna. Kobiety są zawsze łase na pochlebstwa. Nawet jak udają, że jest inaczej.

***

Wysłał jej jeszcze kilka swoich zdjęć z plaży.

Matko, jak cudownie! – pomyślała. Plaża, ciepło, zachód słońca. No i ten tajemniczy żydowski muzyk, który wcale nie wyglądał jak Żyd. Raczej jak jakiś Holender. Pociągła twarz i wysoki wzrost mogły na to wskazywać. Z komentarzy wywnioskowała, że korzenie ma rzeczywiście mieszane – chłonęła kolejne zdjęcia.

Uwielbiała morze, zawsze chciała nad nim zamieszkać i wsłuchiwać się w szepty fal. Kochała ciepło, a nie ponure zimowe wieczory i szare dni. Jej pobyt w Izraelu należał do bardzo udanych i, co najlepsze, uwielbiała hummus. Tyle miłych wspomnień z wyjazdu wkradło jej się teraz do głowy. Była tam zaledwie trzy tygodnie, ale był to czas intensywnego zwiedzania. Zresztą po to tysiące ludzi tam jeżdżą. Za tłumem szła tylko wtedy, kiedy chodziło o podróże, a jeszcze częściej – o nurkowanie. W dzieciństwie marzyła, żeby zostać oceanografem. Życie zweryfikowało te marzenia, ale zmieniły się one w wielkie hobby. Co najmniej raz w roku wyjeżdżała na czterotygodniowe wakacje i bez pamięci oddawała się swojej podwodnej pasji. Największe rafy świata, czy to przy Meksyku, czy Australii nie miały przed nią tajemnic. Jak brakowało czasu, to wypady były krótsze i nie tak dalekie – po prostu podróżowała do Egiptu. Rafy całego świata wzywały ją bezustannie.

A teraz zaczął wzywać ją muzyk z internetu. To przecież czysty absurd – pomyślała.

V

Joel: Szczęśliwego weekendu

Moja droga

Jeśli chcesz rozmawiać, porozmawiamy później

Pewnie, że chciała, ale on za bardzo jej się spodobał i za szybko się to wszystko działo, co trochę napawało ją lękiem. Raczej nie należała do osób kochliwych, a w towarzystwie męża nawet nie odwracała się za innymi mężczyznami. Nigdy nie pisała z nikim dłużej niż kilka dni, bo te rozmowy zawsze schodziły na jeden temat, a dotąd nie była nim zainteresowana. Ba, miała w życiu wielu zalotników i adoratorów, ale nigdy nie posunęła się za daleko. A tu takie uderzenie ciepła. Spodobał jej się od razu; to, co pisała i widziała, też jej się podobało. Musiała zająć się pracą, skierować myśli na inny tor. Ale ten magnes... To kosmiczne przyciąganie...

W telefonie zobaczyła charakterystyczną ikonkę - przyszła nowa wiadomość na Instagramie:

Joel: Cześć, piękna

Miałem wczoraj koncert

Graliśmy do późna w Tel Awiwie

Szkoda poranka

Uwielbiam wschody słońca nad morzem

Jest tak majestatycznie

Ona też je uwielbiała. Mogłaby tak się przechadzać po plaży podczas wschodów, zachodów i jeszcze sto razy częściej. Szczególnie nad ciepłym morzem. Przesłał jej kolejne zdjęcie z plaży. Kusił i jakby dokładnie wiedział, czego ona oczekuje i co ją nęci.

Julia: Cześć

Masz w sobie jakąś specjalną energię

Nie umiem jej nazwać

Jak koncert?

Joel: Wypadł świetnie

Co chcesz przez to powiedzieć?

Julia: Przyciągasz...

Joel: To chyba dobrze, bo dobrzy ludzie

z natury przyciągają

Dużo podróżujesz z synami

Jesteś singielką czy rozwódką?

Julia: Jestem matką i żoną...

Joel: Och, myślałem, że skoro na twoich zdjęciach nie ma innego mężczyzny, to jesteś sama

Szkoda...

Znikam, idę do pracy

No i po ptakach. Jak szybko się pojawił, tak błyskawicznie zniknie. Przecież żaden mężczyzna nie będzie brnął w dalszą znajomość z mężatką. Niepotrzebne komplikacje i problemy. Na pewno już się nie odezwie. A taki był słodki... Z jednej strony było jej przykro, a z drugiej zbyt szybko jej się spodobał, zresztą nie chciała komplikować sobie życia.

Miała jeszcze kilka dokumentów do skończenia w starym roku, więc przysiadła do nich i dopiero wieczorem się oderwała. Nie chciała wchodzić dziś na Instagram. Zerknęła tylko na Facebooka, którego traktowała jak kolejny typowy portal polityczny, gdzie znajomi przeklinali obecną władzę. Otworzyła aplikację i wiadomości. A tam, ku jej miłemu zaskoczeniu, spostrzegła, że Joel polubił w międzyczasie kilka jej starych zdjęć na Facebooku. I to tych, na których według niej samej wyglądała nie najlepiej. Polubił te najbardziej naturalne. Ach, ci mężczyźni.

Czyli pomimo tego, że wiedział, iż jest mężatką, dalej się nią interesował. Przystojny muzyk poznawał ją bliżej na Facebooku... Połechtało to trochę jej ego. Nawet trochę bardziej, niż chciałaby przyznać.

VII

WhatsApp:

24.12.2017

Wiadomości oraz połączenia w tym czacie są

teraz zabezpieczone przez pełne szyfrowanie.

Więcej informacji tutaj.