Kapłani i politycy -- mafiozi dusz - David Konrad

Wstęp

Temat państwowości i religijności jest mi bliski. Od kilkudziesięciu lat analizuję prace najsłynniejszych myślicieli zajmujących się systemami państwowości, prześledziłem opisywany w Biblii rozwój Izraelitów, przyglądałem i nadal przyglądam się sposobom rządzenia wielu współczesnych państw - by wreszcie, motywowany poniekąd konfliktem na Ukrainie, zdecydować się na opisanie moich przemyśleń w formie książkowej. Istotnym czynnikiem podjęcia się tego opracowania jest również fakt nieistnienia na polskim rynku wydawniczym publikacji przypisywanej Osho, a która nosi dość znamienny tytuł "Priests and Politicians: The Mafia of the Soul". Książką tą postanowiłem w pewien sposób się posłużyć.

Powszechnie wiadomą rzeczą jest, że Osho nie napisał żadnej książki własnoręcznie. Wszystkie publikacje podpisane jego imieniem są kompilacjami wygłoszonych przez niego przemów i zapisami spotkań z wyznawcami. W ciągu wielu lat swojej misji dał setki wykładów i odpowiedział na tysiące pytań swoich wielbicieli. Wiele z tych nauk zostało utrwalonych na taśmach dźwiękowych i filmowych - można się z nimi obecnie zapoznać w serwisie YouTube. Fundacja promująca nauczanie Osho kompiluje jego wypowiedzi, publikując tematyczne opracowania, czego przykładem jest chociażby wcześniej wspomniane "Kapłani i politycy". Oprócz propagowania nauk mistrza, celem Międzynarodowej Fundacji Osho jest jednak zdobywanie środków finansowych - publikowane materiały, choć bazujące na źródłach z domeny publicznej, są zabezpieczone prawami autorskimi i ich kopiowanie, udostępnianie oraz konwertowanie do innej postaci bez zgody wydawcy zostało surowo zabronione. Dotyczy to także przekładu na inne języki.

Zdobycie licencji lub zgody właścicieli praw autorskich na tłumaczenie jest procesem długotrwałym, kłopotliwym i często dość kosztownym, dlatego korzystam z mojego własnego patentu na omijanie prawnych restrykcji - piszę nową kompilację będącą w dużej części komentarzem pracy oryginalnej. Dzięki temu czytelnik zapoznaje się z myślą zawartą w wersji anglojęzycznej - rozwiniętą i uzupełnioną moimi własnymi dygresjami, ale także poznaje moje własne rozumienie filozofii Osho. W ten sposób nie naruszam, mam nadzieję, praw autorskich kompilatorów Fundacji, jednocześnie zachowując w większości treści przez nich prezentowane. Pragnę tutaj zaznaczyć wyjątkowo wyraźnie, że w całej książce jak ognia unikam sytuacji, w których istniałaby możliwość naruszenia czyichkolwiek praw autorskich.

Podobnie do Osho, jestem krytykiem systemów państwowych i religijności w formie, z którą spotykamy się na co dzień. Politykami nie zostają ludzi przypadkowi. Zostają nimi ci, którzy podejmują szeroko zakrojone starania pozwalające im wkroczyć do świata rządzących. Ludzi tych motywuje głód władzy, pragnienie bogactwa i sławy, towarzyszy im determinacja dotarcia do celu choćby po trupach. Świat religii nie jest wcale inny. Tam także dominuje brutalna pogoń za władzą, sławą i luksusami. Przekazywaną w niniejszej publikacji wiedzę czerpię nie tylko z książek i artykułów prasowych. Szósty rok podróżuję po świecie jako wędrowny mnich, odwiedzając różne centra religijne i od kuchni widzę wszelkie patologie tam mające miejsce.

Według socjologów zdecydowana większość populacji nie jest zbyt rozgarnięta intelektualnie. Dominują w niej jednostki słabo wyedukowane i mocno zmanipulowane przekazami medialnymi. System demokratyczny polega na tym, że owo dość tępawe społeczeństwo wybiera spośród siebie swojego przedstawiciela; najlepiej, jeśli nie będzie to osoba odbiegająca poziomem rozwoju intelektualnego od owej większości i reprezentująca podobne wartości oraz mentalność. Kandydat oprócz tego powinien odznaczać się żądzą władzy, bogactwa i sławy - uczestnictwo w wyborach jest wszak dobrowolne i polega na zgłaszaniu się chętnych. Osoba niekonfliktowa, nie szukająca rozgłosu i skromna - nie wystartuje w wyborach, więc już u swoich podstaw system demokracji wyłącza z potencjalnego gabinetu ludzi uczciwych i sprawiedliwych. Nie inaczej jest z systemami teokratycznymi. W nich kapłaństwo przejmuje rolę policji państwowej. Takie reprezentacje mogliśmy obserwować w Tybecie, gdzie buddyjscy mnisi na wymyślne sposoby torturowali poddanych, wymuszając od nich daniny i podatki. Nadużycia seksualne wśród warstwy buddyjskiego kleru były na porządku dziennym aż do czasu aneksji przez Chiny. W obecnym świecie podobna, choć nie na aż taką skalę, sytuacja panuje w Myanmarze i Tajlandii. W państwach tych warstwa duchownych jest wysoce uprzywilejowana i w istotny sposób wpływa na politykę kraju.

W niniejszej publikacji zachowuję tytuł oryginalny i taki sam podział, natomiast sama redakcja jest w większości moją własną interpretacją.

[1] Memetyka (ang. memetics) - nauka badająca zarówno teoretycznie, jak i empirycznie procesy replikacji memów (jednostek kulturowych), ich rozprzestrzenianie się i ewolucję.

[2] Richard Dawkins, Has the world changed? The Guardian, 11 listopada 2001.

[3] J. Budziło, S. Dybowski, Z dziejów postępu. Zarys popularny, Warszawa 1960, str. 192.

[4] Bertrand Arthur William Russell (1872-1970) - brytyjski filozof, logik, matematyk, działacz społeczny i eseista, uważany za współtwórcę filozofii analitycznej i uznawany za jednego z najlepszych logików dwudziestego wieku.

[5] Ks. J. Górski "Spotkanie z religiami" Katowice 2007.

[6] Narada - boski mędrzec występujący w tradycji hinduskiej jako podróżujący muzyk i gawędziarz, który niesie oświecającą mądrość. Imię to odnosi się jednak do wielu różnych osób w legendach hinduizmu, występuje także w buddyjskich Dżatakach oraz w dżinizmie. Greckimi i rzymskimi odpowiednikami Narady są Merkury i Hermes.

[7] Zeloci - ugrupowanie polityczno-religijne w rzymskiej Palestynie, które stawiali za cel walkę z Rzymianami oraz kolaborującymi z okupantem Żydami. Wierzyli, że przez walkę przyspieszą przyjście Mesjasza.

[8] Czekając na Godota - sztuka Samuela Becketta reprezentująca teatr absurdu. Opowiada o dwóch włóczęgach czekających na Gogota, który ma odmienić ich życie.

[9] Dogmat o nieomylności papieża ogłoszony został w 1870 roku na soborze watykańskim I w Konstytucji o Kościele Chrystusowym. Nieomylność papieża należy rozumieć jako bezbłędność w sprawach wiary i moralności.

[10] Pierwotnie w średniowieczu słowa marszałka dworu francuskiego wygłaszane po śmierci króla Francji i od razu ogłaszające nowego monarchę - zapewniające brak kłótni i walk o sukcesję.