1. Przedimki a/an/the
A) Przedimka nieokreślonego "a/an" używamy, gdy:
mówimy o kimś lub o czymś po raz pierwszy:
There is a car.
chcemy powiedzieć jaki ktoś ma zawód:
He is a journalist.
rzeczownik jest określony przymiotnikiem:
This is an expensive car.
You are a pretty woman.
Przedimka a/an używamy tylko przed rzeczownikami w liczbie pojedynczej.
Przedimka an używamy przed rzeczownikami zaczynającymi się na samogłoskę:
an umbrella
an apple
an ice cream
Nie należy używać a/an przed rzeczownikami niepoliczalnymi, np.: information, water, bread.
I love water.
B) Przedimka określonego "the" używamy:
gdy mówimy o kimś lub o czymś po raz kolejny:
I have got a car, but the car is so old.
gdy nasz rozmówca wie o czym lub o kim mówimy:
Can you turn off the light?
gdy mówimy o osobach, rzeczach, zjawiskach, które są jedyne w swoim rodzaju:
The earth goes round the sun.
The moon goes round the earth.
przed stopniem najwyższym przymiotnika:
He is the best singer.
It’s the coldest day of the week.
przed nazwami instrumentów muzycznych:
Mark plays the piano.
przed nazwami państw i stanów występujących w liczbie mnogiej, nazwami geograficznymi i nazwami organizacji:
the UK
the USA
the Philippines
the Canaries
the Bahamas
the Andes
the Alps
the Baltic Sea
the Pacific
the House of Parliament
the NATO
Przedimek określony the może występować zarówno w liczbie pojedynczej jak i mnogiej.
Nie używamy przedimków, gdy:
mówimy o grupie rzeczy / osób:
Apples are good for you.
mówimy o transporcie, posiłkach:
by car, by train, have lunch, have breakfast
mówimy o dniach i miesiącach:
on Monday, in December
2. Czasownik "to be" i "have got"
A) Czasownik "to be", czyli "być" odmienia się następująco:
I am - ja jestem You are - ty jesteś He is - on jest She is - ona jest It is - ono jest / to jest We are - my jesteśmy You are - wy jesteście They are - oni są / one są
Formy skrócone:
I am = I'm You are = You're He is = He's She is = She's It is = It's We are = We're They are = They're
By utworzyć pytanie należy dokonać inwersji:
Am I? - czy ja jestem? Are you? - czy ty jesteś? Is he? - czy on jest? itd...
By utworzyć przeczenie, dodajemy not:
I am not = I'm not You are not = You're not = You aren't He is not = He's not = He isn't She is not = She's not = She isn't It is not = It's not = It isn't We are not = We're not = We aren't They are not = They're not = They aren't
Formy czasownika TO BE w czasie przeszłym to WAS i WERE:
I was - ja byłem / byłam You were - ty byłeś / byłaś He was - on był She was - ona była It was - ono było / to było We were - my byliśmy / byłyśmy You were - wy byliście / byłyście They were - oni byli / one były
Pytania i przeczenia:
Was I? - czy ja byłem / byłam? Were you? - czy ty byłeś / byłaś? I was not = I wasn't - ja nie byłem / byłam You were not = you weren't - ty nie byłeś / byłaś itd ...
B) Czasownik "have got" oznacza "mieć":
I have got - Ja mam You have got - Ty masz She has got - Ona ma He has got - On ma It has got - Ono maWe have got - My mamy You have got - Wy macie They have got - Oni / one mają
Pytania i przeczenia:
Have I got? - Czy ja mam? Have you got? - Czy ty masz? Has she got? - Czy ona ma? Has he got? - Czy on ma? Has it got? - Czy ono ma? Have we got? - Czy my mamy? Have you got? - Czy wy macie? Have they got? - Czy oni / one mają?
I have not got - Ja nie mam You have not got - Ty nie masz She has not got - Ona nie ma He has not got - On nie ma It has not got - Ono nie ma We have not got - My nie mamy You have not got - Wy nie macie They have not got - Oni / one nie mają
Formy skrócone:
I've got = I haven't got You've got = You haven't got He's got = He hasn't got She's got = She hasn't got It's got = It hasn't got We've got = We haven't got You've got = You haven't got They've got = They haven't got
Skrócone formy stosuje się w sytuacjach nieformalnych, w mowie, w zdaniach potocznych.
Przykłady zastosowania czasowników w zdaniach:
I am 20. Mam 20 lat.
I am interested in music. Interesuję się muzyką.
Are you my friend? Czy jesteś moim przyjacielem?
She is a teacher. Ona jest nauczycielką.
Are they in the garden? Czy oni są w ogrodzie?
It's cold. Jest zimno.
My mother has got long hair. Moja mama ma długie włosy.
I haven't got any brothers. Nie mam braci.
Has she got a garden? Czy ona ma ogród?
They have got many toys. Oni mają dużo zabawek.
3. Liczba pojedyncza i mnoga rzeczownik
Aby utworzyć liczbę mnogą rzeczowników, dodajemy końcówkę -s:
book - books
Jeśli rzeczownik kończy się na -s, -ss, -ch, -sh , -x w liczbie mnogiej rzeczownik ma końcówkę -es:
bus - buses church - churches box - boxes bush - bushes glass - glasses
Rzeczowniki kończące się na o w liczbie mnogiej zazwyczaj mają końcówkę -es:
tomato - tomatoes
Rzeczowniki zakończone literą y z poprzedzającą spółgłoską zmieniają w liczbie mnogiej literę y na -ies:
baby - babies country - countries
Jednak rzeczowniki zakończone na literę y z poprzedzającą samogłoską przybierają w liczbie mnogiej tylko literę -s:
boy - boys day - days key - keys
Rzeczowniki o końcówkach -f i -fe w liczbie mnogiej otrzymują końcówkę -ves:
wolf - wolves wife - wives leaf - leaves knife -knives thief - thieves
Do rzeczowników zakończonych na -o, które są wersją oryginalnego słowa, dodajemy -s:
kilo - kilos photo - photos piano -pianos
Istnieją rzeczowniki, które tworzą liczbę mnogą w sposób nieregularny:
man - men woman - women person - people foot - feet tooth - teeth child - children mouse - mice goose - geese
Niektóre rzeczowniki mają identyczną formę w liczbie pojedynczej i mnogiej:
fish - fish sheep - sheep deer - deer
4. Zaimki wskazujące, osobowe i dzierżawcze
A) Zaimki wskazujące
Liczba pojedyńcza this/that
this - ten, ta, to (wskazuje, że dana rzecz lub osoba znajduje się blisko osoby mwiącej)
This is my book.
that - tamta, tamten, tamto ( wskazuje, że dana rzecz lub osoba znajduje się daleko od osoby mówiącej)
Who's that girl ? - Kim jest tamta dziewczyna?
Liczba mnoga - these/those
these - te, ci (wskazuje, że dane osoby lub rzeczy znajdują się blisko osoby mówiącej)
These are my students.
those - tamte, ci (wskazuje, że dane osoby lub rzeczy znajdują się daleko osoby mówiącej)
Whose are those books? - Czyje są tamte książki?
B) Zaimki osobowe i dzierżawcze
Zaimki osobowe
I - ja You - ty He - on She - ona It - to, ono We - my You - wy They - oni
Zaimki osobowe w formie dopełnienia
Zaimki osobowe w formie dopełnienia najczęściej występują w zdaniach rozkazujących, nakazach, zakazach.
me - mnie, mi, mną you - ciebie, tobą him - jego, jemu, niego, go, nim her - jej, ją, niej it - jego, go, jemu, nim us - nami, nam, nas you - wami, wam, was them - ich, nimi, nich, im
Give it to me! - Daj mi to! I love her! - Kocham ją! Wait for us! - Poczekaj na nas! Dance with them! - Zatańcz z nimi!
Zaimki dzierżawcze
Zaimki dzierżawcze występujące z rzeczownikami (zaimek dzierżawczy stoi przed rzeczownikiem):
my - mój, moja, moje, moi your - twój, twoja, twoje his - jego her - jej its - jego, jej our - nasz, nasza, nasze your - wasz, wasza, wasze their - ich
This is my car. - To jest mój samochód.
His family is really nice. - Jego rodzina jest naprawdę miła.
Zaimki dzierżawcze występujące samodzielnie (zaimek dzierżawczy występuję po rzeczowniku):
mine - mój, moja, moje, moi yours - twój, twoja, twoje his - jego hers - jej its - jego, jej ours - nasz, nasza, nasze yours - wasz, wasza, wasze theirs - ich
Whose pencil is this? - Czyj to jest ołówek?
It's ours. - To jest nasze.
These shoes are yours. - Te buty należą do ciebie.
