Rozdział 2
Wtedy
Mój starszy brat Will poślubił swoją pierwszą dziewczynę. Kiepska sytuacja, bo uprawiał z siedemnastolatką seks bez zabezpieczenia. Warto też wspomnieć, że jego wybranka... była córką jego szefa.
Will miał dziewiętnaście lat.
Dostał do wyboru dwie możliwości: ślub i stabilną pracę lub bezrobocie i kastrację.
Zatem Will ożenił się z Andi tydzień po ukończeniu szkoły średniej oraz na dwa miesiące przed narodzinami mojej bratanicy. Przeprowadził się do domu rodziców żony i zamieszkał w piwnicy, aby pomagać zmieniać pieluchy. Każdego ranka jeździł do pracy ze swoim szefem i teściem Kennethem Colemanem - właścicielem firmy ogrodniczej Coleman Inc. Zajmowała się wszystkim, od wycinki drzew i mulczowania po kompostowanie i odchwaszczanie. Ken przejął interes po śmierci ojca. Chciał go przekazać synowi, ale urodziła mu się córka, po czym żona musiała przejść pilną histerektomię. Wiele lat później do jego rodziny trafił ciężko pracujący dziewiętnastolatek, który potrafił posługiwać się każdym narzędziem lepiej niż dwukrotnie starsi stażem koledzy, ale nie umiał naciągnąć prezerwatywy, zanim rozdziewiczył córkę szefa.
A kiedy Andi i Will byli małżeństwem z pięcioletnim stażem i dodali do rodziny drugie dziecko, Kenneth Coleman zmarł w wieku pięćdziesięciu pięciu lat z powodu udaru. Will przejął prowadzenie rodzinnego interesu i stał się niezwykle młodym dyrektorem, następnie zaproponował mi pracę. Ponieważ będąc barmanem, nie mogłem nigdzie awansować, a w wieku dwudziestu dwóch lat nadal nie miałem pojęcia, co począć z własnym życiem, pozwoliłem, aby Will uczył mnie koszenia, kopania w ziemi czy wycinania drzew.
Pracowałem w firmie Colemana od jakiegoś pół roku, gdy około dziewiętnastej w niedzielę wieczorem znalazłem się w barze, w którym oglądałem, jak Chiefsi dostają łomot od Packersów. Will mnie olał, ponieważ w ostatniej chwili Andi nie wypuściła go z domu, bo dzieciaki zaczęły gorączkować.
- Cody? - zapytał za moimi plecami kobiecy głos, gdy czekałem na nachosy, w prawej ręce trzymając do połowy wypite piwo korzenne.
Patrzyła na mnie dziewczyna o pofalowanych, ciemnych włosach, z błyszczącymi ustami i zaróżowionymi policzkami. Unosiła pytająco brwi i uśmiechała się ostrożnie. Nie wydawała mi się znajoma, ale wyglądała jak ktoś, kogo chciałbym poznać. Oszałamiająca piękność o delikatnych rysach, wspaniałych długich włosach i drobnej sylwetce.
Jak na ironię... w głośnikach płynęła w tej chwili piosenka Ricka Springfielda Jessie's Girl. Nie miałem pojęcia, kim był Cody, ale zapragnąłem, by nie miał tej dziewczyny.
Te oczy...
To ciało...
- Rude włosy, szara koszula. - Ruchem głowy wskazała na mnie. - Alice powiedziała, że z łatwością cię wypatrzę. - Zdjęła granatowy, wełniany płaszcz i położyła małą, czarną torebkę na barze, następnie usiadła na wysokim stołku koło mnie.
Przez chwilę zerkałem na jej błękitny, chyba kaszmirowy sweter z dekoltem w serek oraz dżinsy idealnie dopasowane do szczupłej talii i zgrabnych nóg. Bez wątpienia spodobała mi się dziewczyna Cody'ego, nawet jeśli nie wiedziałem, kim był, tak samo jak nie miałem pojęcia, kto to jest Alice.
Jednak jeśli ta dziewczyna wzięła mnie za mężczyznę, z którym miała się spotkać, oznaczało to, że go nie znała. Przez głowę przemknęła mi tylko jedna myśl: Żal mi cię, Cody, bo ukradnę ci dziewczynę. Rick Springfield byłby dumny.
- Zamurowało? - Uśmiechnęła się półgębkiem, a jej twarz wydawała się wspaniale niedoskonała.
Pokręciłem głową, włączyłem swój urok osobisty i zacząłem operację "Ukraść dziewczynę Cody'emu".
- Przepraszam. Nie spodziewałem się, że będziesz aż tak piękna. - Wyciągnąłem do niej rękę w dość przebiegłym geście. - Zacznijmy od nowa. Jestem Cody.
Przyjrzała się mojej ręce, zachichotała i podała mi swoją.
- Bardzo dziękuję. Jestem Tatum.
I tak po prostu dowiedziałem się, jak ma na imię. Mógłbym być skutecznym stalkerem lub seryjnym mordercą.
- Tatum. - Wyszczerzyłem zęby w uśmiechu i mocno uścisnąłem jej dłoń, nim ją puściłem. - Bardzo miło mi cię poznać.
Otworzyły się drzwi baru, wszedł facet o rudych włosach i zmrużył oczy, rozglądając się po wnętrzu. Cody miał właśnie otrzymać kilka ważnych życiowych lekcji.
Zasypiasz, przegrywasz.
Znalezione, nie kradzione.
Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje.
I najbardziej podstawową ze wszystkich: należy być punktualnym.
- Co byś pomyślała o tym, żebyśmy przenieśli się do jakiegoś ładniejszego lokalu niż ten bar? - Wyjąłem dwudziestkę z portfela i rzuciłem na kontuar.
- Cóż... Alice mówiła, że w grę wchodzą tylko drinki. A właściwie tylko jeden. Mam słabą głowę, a przyjechałam samochodem. - Zmarszczyła nos i wiedziałem, że nie było mowy, bym dał jej uciec, a nawet myśl o tym lekko mnie przerażała.
Wziąłem swoją szklankę z piwem korzennym i upiłem duży łyk.
- Ja też prowadzę. To... - Ruchem głowy wskazałem na drzwi. - Po drugiej stronie ulicy jest kawiarnia. Podają gorącą czekoladę z bitą śmietaną. To też napój, nie? - Zerknąłem na Cody'ego, który usiadł dwa stołki od kobiety i cały czas rozglądał się po barze.
Tatum potarła wargami o siebie, rozważając moją propozycję.
- Mamy iść tylko na drugą stronę ulicy?
Wstałem, uważnie obserwując ciekawskiego Cody'ego.
- Tak, na drugą.
Wstała, włożyła płaszcz i wzięła torebkę.
- Gorąca czekolada brzmi idealnie.
Tatum była idealna.
Idealnie nie moja.
- Pana nachosy? - zapytał barman, zgarniając dwudziestkę z blatu.
Wyjąłem z portfela kolejną piątkę i mu podałem.
- Proszę dać kolejne piwo i nachosy facetowi na końcu baru - wymamrotałem, stojąc plecami do Tatum.
- W porządku. - Barman skinął głową.
- Gotowa? - Wziąłem kurtkę i poszedłem za kobietą do drzwi. Otworzyłem je przed nią, nim miała szansę sama to zrobić.
- Czym się zajmujesz, Cody? - Szła obok mnie, rozglądając się na boki, gdy mieliśmy przejść przez ulicę.
- Alice ci nie mówiła? - Trochę niewygodnie, że nie znałem Alice.
- Nie. Powiedziała mi tylko, że grasz w softball z Derekiem i jesteś porządnym facetem. Moje standardy są dość niskie, skoro zgodziłam się iść na randkę w ciemno jedynie na podstawie tego jednego zdania. - Roześmiała się i stało się to moim ulubionym dźwiękiem.
Wszystko układało się pomyślnie. Mogłem uprawiać dowolny sport, więc mógł być również softball z Derekiem, kimkolwiek on był. Zakładałem, że to chłopak lub mąż Alice.
- To ciekawe... - Otworzyłem drzwi kawiarni, więc weszła. - Bo ja słyszałem, że jesteś nieco nieśmiała, ponieważ przez ostatnie trzy lata mieszkałaś w obskurnym mieszkaniu jedynie z siedmioma kotami.
Obróciła się, następnie usiadła w boksie na końcu kawiarni.
- O rety! Alice naprawdę to powiedziała? Mam alergię na koty. I nigdy nie ma mnie w domu, więc zasadniczo stanowię przeciwieństwo odludka. Zabiję ją.
Uśmiechnąłem się szeroko. Sytuacja naprawdę świetnie się układała, jak na tę randkę w ciemno, i to dla obu stron. Randkę, której nie wiedziałem, że potrzebowałem. Jakie były szanse na to, że mój wygłup okaże się tak wspaniały?
Usiedliśmy, zamówiliśmy dwie gorące czekolady, następnie zapadła chwila niezręcznej ciszy.
- Zajmuję się tak jakby projektowaniem. Pracuję u Colemana. Wycinamy drzewa, sprzątamy tereny zielone i takie tam. Brat z żoną zarządzają tą firmą.
- Znam ich. Właściwie po śmierci Kennetha sprzedałam ich dom. To była moja pierwsza tak duża transakcja.
- Jesteś pośredniczką nieruchomości?
- Tak. I tańczę taniec towarzyski. Chcesz kupić dom, a może nauczyć się walca?
W tej chwili byłem gotowy kupić wszystko, co zechciałaby mi sprzedać. Jednak nie było mowy, żeby nauczyła mnie tańczyć.
- Zamierzam zignorować twoją miłość do tańca, ponieważ nie jestem w stanie jednocześnie kołysać się na piętach i pstrykać palcami. A jeśli chodzi o dom, na pewno któregoś dnia będę go potrzebował. Czy ty masz własny? Upolowałaś coś okazyjnie? Przyjaciel bankier dał ci namiar na egzekucję komorniczą?
- Nie. - Roześmiała się, a w tej samej chwili kelnerka przyniosła nasze napoje. Tatum wzięła łyżeczkę z koszyka z owiniętymi białą serwetką sztućcami i zanurzyła ją w bitej śmietanie, następnie oblizała.
Niemal umarłem. Takie coś cholernie silnie działa na facetów.
- Mieszkam z dwoma osobami, które właśnie postanowiły być dla siebie kimś więcej niż współlokatorami. Stało się wręcz niezręcznie. Czuję się jak piąte koło u wozu. A ty? Mieszkasz z kimś?
Upiłem łyk gorącej czekolady, oblizałem górną wargę i powoli pokiwałem głową.
- Z trzema osobami.
- Wow. W mieszkaniu? Czy wynajmujecie dom?
Istniał powód, dla którego tacy faceci jak ja byli singlami, i Tatum znajdowała się o krok od odkrycia go.
- Dwie z tych osób to właściciele domu.
- Pobrały się? - naciskała.
Cody prawdopodobnie miał własne mieszkanie. Uwielbiałem grać poza swoją ligą.
- Tak. Są małżeństwem.
- A co z trzecią osobą? To dziewczyna czy chłopak?
- Chłopak - udzielałem chirurgicznie precyzyjnych odpowiedzi.
- Ile ma lat? - Zgarnęła więcej bitej śmietany z kubka.
Hipnotyzowało mnie wszystko, co robiła.
- Eee... jest ode mnie młodszy.
- Studiuje?
Jeśli natychmiast nie zmienię tematu, sprawa szybko się rypnie.
- Nie. Pochodzisz z Redington?
- Z Kansas City. I tam właśnie mieści się biuro nieruchomości, w którym pracuję, ale w Redington czynsze są niższe. I tak większość ofert dostaję z tego regionu.
- Nieźle. Zwłaszcza skoro tu mieszkasz. Ale prawdziwe pytanie brzmi... lubisz sport?
Rozpogodziła się, spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.
- Bardzo. Osoby, z którymi mieszkam, dostają karnety sezonowe od Royalsów, a mnie jest smutno za każdym razem, gdy nie mogę iść na mecz. Mój szef ma bilety na sezon Chiefsów, a ponieważ mnie lubi, dostaję jego wejściówki, gdy sam nie może iść, co ostatnio miało miejsce dość często. I... ma miejsca nad linią pięćdziesięciu jardów.
Okradłem bank. Wyniosłem największy brylant z wystawy. Cody jadł moje nachosy po drugiej stronie ulicy, a ja nie mogłem całej tej sytuacji nazwać zrządzeniem losu czy jakimkolwiek zbiegiem okoliczności, ale na pewno było to coś znaczącego.
- Bilety... w liczbie mnogiej? I ktoś musi chodzić z tobą na te mecze Chiefsów?
Objęła kubek z gorącą czekoladą, zbliżyła go do ust i się uśmiechnęła.
- Za wcześnie odkryłam karty. Teraz nigdy nie dowiem się, czy lubisz mnie dla mojej osobowości czy dla biletów w dobrym miejscu przy boisku.
- Polubiłem cię w chwili, w której cię zobaczyłem, ale poślubię cię dlatego, że masz dostęp do biletów na mecze Chiefsów - odpowiedziałem z subtelnym uśmiechem.
Zachichotała na sekundę przed tym, gdy upiła łyk napoju, w jej brązowych oczach połyskiwało rozbawienie.
- Będziesz musiał dać mi coś więcej niż same oświadczyny. Przyszłam, bo ponoć jesteś porządnym facetem, a na mecze zabieram jedynie tych uroczych i inteligentnych.
Przyglądałem się jej, bębniąc palcami po blacie.
- Wiesz już, że uważam cię za piękną. Mógłbym spróbować cię dziś upić, ale zamiast tego jesteśmy tutaj i podnosimy poziom cukru gorącą czekoladą z bitą śmietaną. To oznaka tego, że jestem czarujący. A jeśli chodzi o moją inteligencję... Co chcesz wiedzieć? Czy to, że światło przemieszcza się osiemnaście milionów razy szybciej niż deszcz? Że Mona Lisa została skradziona z Luwru w tysiąc dziewięćset jedenastym roku, a jednym z podejrzanych był Picasso? Że w Tarsdorfie w Austrii znajduje się wioska o nazwie Fucking, a jej mieszkańcy to Fuckinganie? Że heroinę pierwotnie sprzedawano jako lek na kaszel? A może chcesz się dowiedzieć, że peodeiktofilia to rzadko używane określenie na chęć rozbierania się w miejscach publicznych, aby wywołać szok? Nie cierpię na tę chorobę, ale chyba spotkałem kilka osób, które to mają.
Zanim skończyłem zasypywać ją imponującymi, choć raczej przypadkowymi faktami, Tatum patrzyła na mnie, szeroko otwierając usta.
- Czy to dlatego, że powiedziałem tę brzydko kojarzącą się nazwę miejscowości?
Parsknęła śmiechem, przechylając głowę na bok.
- Nie wyglądasz na kujona - skomentowała wesoło.
To prawda. Nie wyglądałem jak typowy mózgowiec. Bardziej przypominałem futbolistę czy hokeistę. Miałem sto dziewięćdziesiąt trzy centymetry wzrostu i lubiłem podnosić sztangę, więc definitywnie nie wyglądałem jak mól książkowy.
- Wygląd może mylić. - Wzruszyłem ramionami.
- W rzeczy samej, Cody. W rzeczy samej.
Cody.
- Czy to wystarczy? Czy uznajesz mnie już za czarującego i bystrego? Czy mogę iść z tobą na mecz?
Wzruszyła ramionami.
- Muszę porozmawiać z Alice i Derekiem. Mówili, że nie chcesz w tej chwili się z nikim wiązać, co jest spoko, ale ja też nie chcę zostać wykorzystana.
Odchyliłem głowę.
- Pozwól, że coś ci wyjaśnię. Nie przeszkadzał ci brak chęci do związku na tyle, że tu przyszłaś... co prowadzi do wniosku, że szukasz czegoś niezobowiązującego... co znowu oznacza też uprawianie pewnych aktywności. I nie masz nic przeciwko temu, ale wyjście razem na mecz wydaje ci się bardziej osobiste?
Zaczerwieniła się, co oznaczało, że nie należała do osób, które uprawiałyby sporo przygodnego seksu. Tatum była pewna siebie, ale nie aż tak bardzo.
- Swobodne uprawianie pewnych aktywności to wzajemne dawanie i branie. - Zmarszczyła brwi. - Przynajmniej tak powinno być. Co więc zyskam, dzieląc się z tobą biletami?
- Oczywiście więcej mojego uroku osobistego i niezrównanej inteligencji.
Pozostała poważna przez kilka długich sekund, ale zaraz się uśmiechnęła.
- Maluję twarz... na mecz. Czy jesteś aż tak zagorzałym fanem?
- Nie noszę koszulki na trybunach, bo maluję klatę.
Kłamstwo.
Jednak poprowadziło nas do godziny rozmowy, dwóch kolejnych kubków gorącej czekolady, zjedzenia na spółkę porcji gofrów belgijskich i takiej ilości śmiechu, że bolał mnie brzuch, jak i siedemnaście używanych przy rechotaniu mięśni twarzy. Ukradłem komuś partnerkę z randki w ciemno.
Najlepsza kiepska decyzja na świecie.
Nadal się uśmiechając, Tatum dopiła ostatnie krople swojego napoju i przesunęła się do krawędzi boksu.
- Powinnam już iść. To tyle, jeśli chodzi o "szybkiego" drinka. Dzięki za czekoladę i gofry. Było...
- Idealnie - powiedziałem, zanim mogła to zepsuć jakimś słabszym określeniem.
Kilkakrotnie pokiwała głową, zastanawiając się nad tym.
- Zgadzam się.
Tak!
- Moglibyśmy iść na film, czy coś. - Nie byłem gotowy, aby się z nią pożegnać.
Wstała.
- Zadzwonię. - Puściła do mnie oko, co byłoby bardzo obiecujące, gdybym nie był dla niej Codym.
- Zaczekaj. Nie masz mojego numeru. - Poszedłem za nią do drzwi.
- Alice i Derek mi dadzą.
Musiałem coś powiedzieć, zanim przejdzie przez ulicę. Za dużo się nad nią napracowałem, żeby dać jej tak odejść.
- Nie mają mojego numeru.
Nacisnęła guzik na słupku i czekała na zmianę światła na przejściu.
- To jak powiadomili cię o naszym spotkaniu?
- Nie zrobili tego.
Zapaliło się zielone dla pieszych, więc weszła na ulicę, jak mogłaby to zrobić jedynie tancerka, rzucając mi rozbawione spojrzenie przez ramię, jakby droczyła się podobnie do mnie, gdy wypomniałem, że jest kociarą. Pobiegłem za nią.
- Pracuję u Colemana. Uwielbiam Chiefsów. Bardzo chciałbym umówić się z tobą na prawdziwą randkę, bo twoja twarz wyryła mi się w mózgu, a to nie w porządku w stosunku do wszystkich tych kobiet, które mogłyby chcieć cię dopaść, gdybyś postanowiła więcej się ze mną nie spotkać.
Tatum obróciła się z ręką na klamce białej toyoty corolli.
- Spodobałeś mi się, Cody. - Przygryzła na chwilę dolną wargę. - Bardzo. Zatem wątpię, żeby było to nasze ostatnie spotkanie.
Poklepałem się po kieszeniach, szukając czegoś do pisania, zastanawiając się przelotnie, czy nie wydrapać jej swojego numeru telefonu kluczykiem na karoserii, ale natychmiast wyrzuciłem ten pomysł na rosnący stos impulsywnych głupot, które popełniłem w swoim życiu.
- Dobranoc, Cody.
- Nie jestem Cody - odpowiedziałem szeptem, bo moje wyznanie pociągnęło za sobą wyrzuty sumienia.
Spoważniała, a gdy przyglądała mi się, przechylając głowę, kosmyk włosów przykleił się jej z jednej strony ust.
- Nie? Więc kim jesteś? - Parsknęła śmiechem.
Oczywiście, że się śmiała. Kradzież czyjejś partnerki z randki była czystym szaleństwem. Spędziłem wesoły wieczór, ale zachowywałem się również spontanicznie, odważnie.
Miałem nadzieję, że pewnego dnia, wspominając moje śmiałe zachowanie, uznamy je za romantyczne i godne podziwu, ponieważ uchwyciłem się jedynie przeczucia i goniłem za czymś, co zdawało się przeznaczeniem. Albo szaleństwem. Często granica między nimi się zacierała, bo znajdowały się tak blisko siebie.
Prawda wykrzywiała moją twarz w paskudnym grymasie.
- Rudzielcem, który przypadkowo znalazł się we właściwym miejscu i we właściwym czasie... w zależności od punktu widzenia.
- Nie nadążam. Wydaje mi się, że mówisz jakimś szyfrem - powiedziała.
Musiałem przyznać, że zasługiwała na uznanie, skoro śmiała się ze wszystkiego, co mówiłem, jakby nie miała dość mojego poczucia humoru, chociaż w tej chwili nie chciałem jej rozbawić.
- Nie jestem Codym. - Wsadziłem ręce do kieszeni dżinsów i uniosłem ramiona, jakbym chciał ją w ten sposób przeprosić i stwierdzić: "Ups, to chyba nic takiego, nie?".
Stało się. Uśmiech spełzł z jej twarzy po moim wyznaniu.
- Założyłaś, że jestem Codym, a ja pomyślałem, że on nigdy nie doceni twojego uśmiechu tak jak ja, więc...
Spojrzała na mnie szerzej otwartymi oczami, a jej nozdrza poruszyły się, gdy odetchnęła powoli.
- Okłamałeś mnie? Ty... ty... O mój Boże! Co z tobą?
Uświadomiłem sobie, że to często było pytanie retoryczne. Mimo to musiałem się jej wytłumaczyć, ponieważ moje postępowanie było bardziej słuszne niż złe.
- Daj mi szansę, abym...
Pokręciła głową i cofnęła się w stronę samochodu.
- Poświęciłam całkowicie nieznajomemu facetowi niemal dwie godziny mojego wieczoru, a mój prawdziwy partner... - Spojrzała w kierunku baru, w którym się poznaliśmy. - Kurde. Alice się wścieknie. A Cody... - Przeszła pospiesznie do baru.
- W kinach grają nowego Bonda, jeśli piątek ci odpowiada - zawołałem, gdy porzuciła mnie przy drodze jak zgniłe jabłko, którym zresztą w tej chwili byłem.
Nie poświęciła mi nawet przelotnego spojrzenia. Pokazała mi jednak środkowy palec tuż przed tym, jak zniknęła w barze.
