1
Szczupła blondynka w zielonej sukience i z ogromną kokardą tego samego koloru, zdobiącą włosy związane w koński ogon, patrzyła niepewnie na siostry. Groźne spojrzenia tamtych dwóch sprawiły, że cofnęła się kilka kroków w głąb kuchni, gdzie przystanęła za marmurowym barkiem oddzielającym część roboczą od jadalni. W ciągu ostatnich dwóch lat, które siostry Sucharskie spędziły pod jednym dachem, w odziedziczonym po ojcu domu, u żadnej z nich nie ujawniły się wprawdzie skłonności do przemocy innej niż słowna, ale wyjątki potwierdzają regułę, a blondynka nie zamierzała sprawdzić na sobie słuszności tego przysłowia. Na wszelki wypadek zrobiła jeszcze kilka kroków w lewo, zbliżając się do drzwi, lecz wciąż nie opuszczała schronienia, jakie dawał jej marmurowy barek. Pierwszy raz od dłuższego czasu przeklinała niebotycznie wysokie obcasy, uniemożliwiające szybką ewakuację.
- No i? - spytała. Zdając sobie sprawę, że jej głos zabrzmiał słabo i piskliwie, odchrząknęła i spróbowała jeszcze raz: - I jak?
Kolejna próba również nie dała zamierzonego efektu. Jedyną odpowiedzią były chmurne spojrzenia pozostałych. Zdenerwowanie Naty szybko przerodziło się w irytację. Obrzuciła wojowniczym spojrzeniem stojące przed nią siostry i oparłszy ręce na biodrach, zapytała:
- Co jest? Mowę wam odjęło? Chyba pierwszy raz w życiu! - dodała zaczepnym tonem.
Anna cisnęła książkę na kuchenny stół i pierwsza przełamała wrogie milczenie.
- Jak mogłaś nas nie uprzedzić?! - wycedziła, z furią wbijając bladoniebieskie oczy w wystraszoną jej wybuchem młodszą siostrę. Potrząsnęła gniewnie głową, a platynowe włosy, obcięte do podbródka, zafalowały lekko i powróciły na swoje miejsce, nie naruszając nieskazitelnego wizerunku najstarszej z pięciu Sucharskich.
- Uprzedzić? Jak w ogóle mogła to napisać?! - Natalia z trudem panowała nad drżącym z gniewu głosem, który wreszcie zdołała odzyskać. Jej szare oczy skrzyły się gniewnie, gdy spoglądała na winowajczynię.
- Mówiłam, że mam zamiar napisać powieść. I to dwa lata temu już mówiłam! - zawołała obronnym tonem atakowana. - Nie potraktowałyście mnie poważnie, a ja...
- I co to ma być? - Natalia potrząsnęła książką przed nosem Naty, która na wszelki wypadek zrobiła dwa kolejne kroki w kierunku drzwi, by w razie potrzeby uciec z zasięgu rażenia. Barek na szczęście nie był wbudowany w ścianę, tylko kończył się łagodnym łukiem pozostawiając przestrzeń na tyle szeroką, by można spokojnie się tam poruszać. - Zemsta?! - Wciąż potrząsała książką, ściskając ją obiema rękami. Wbiła palce w miękką okładkę, aż pojawiły się lekkie pęknięcia. Niewątpliwie wyobrażała sobie zupełnie inny obiekt potrząsania, zgniatania i duszenia, ale w tej chwili miała w zasięgu rąk tylko ową nieszczęsną powieść. Rozzłoszczona kobieta jest zdolna do niebywałych rzeczy, które normalnemu człowiekowi nie przyszłyby do głowy. Jak daleko mogła się posunąć jej rozzłoszczona siostra - tego Nata nie wiedziała. I nie zależało jej na uzyskaniu tej wiedzy. Domowy regulamin zabraniał wprawdzie stosowania przemocy, ale nie uznała za rozsądne, by właśnie w tej chwili o tym przypominać. Zwłaszcza że wystarczyłoby przeprowadzić małe głosowanie i ten punkt szybko mógł ulec zmianie. No cóż, Magda i Natka na pewno mnie docenią, pomyślała z nadzieją. Gdy tylko tu dotrą, dodała w duchu. Ale w tej chwili liczenie na pomoc nieobecnych sióstr nie było dobrym pomysłem.
- Zemsta? - Dopiero po dłuższej chwili dotarły do niej słowa siostry. - A za co? Nic mi ostatnio nie zrobiłyście - odpowiedziała autentycznie zdziwiona.
- Jak to, ostatnio? - zapytała Anna. Zdumienie po takiej odpowiedzi Naty wyparło na chwilę gniew. - Jak to, ostatnio? - powtórzyła zdezorientowana, szukając wzrokiem pomocy u trzeciej z sióstr, która, równie zaskoczona, tylko wzruszyła ramionami.
- Nie ostatnio, ogólnie... - poprawiła się szybko Nata.
- Nie wierzyłyśmy, że potrafisz napisać książkę. O to ci chodzi, prawda? - dociekała Natalia. - No więc udowodniłaś, że potrafisz. I co? Zadowolona jesteś?!
- No o co wam chodzi? Przecież zmieniłam nazwiska i wszystko... - Nata była już naprawdę zła. Spodziewała się uznania za nieźle skonstruowaną historię. Oczywiście, liczyła się z drobnymi konstruktywnymi uwagami. Brała pod uwagę, że początkowo siostry mogą być niezadowolone, a potem do wszystkiego będą wtrącały swoje trzy grosze. A to przecież jej powieść. Tylko jej. Toteż pochwaliła się dopiero produktem finalnym. Piekła, które właśnie się rozpętało, absolutnie nie przewidziała.
- Każdy, kto nas zna, będzie wiedział, że to nie fikcja! - wrzasnęła piskliwie Anna i zażenowana swoim wybuchem, a zwłaszcza wysokimi tonami godnymi przedwojennej przekupki, opadła bezwładnie na stojące przy stole krzesło. Natalia obrzuciła opanowaną na ogół siostrę zaskoczonym spojrzeniem. Anna, sprawiająca zawsze wrażenie chłodnej i wymuskanej Królowej Śniegu, rzadko podnosiła głos, a już nigdy nie wrzeszczała. Nigdy.
- Mogłybyście mi pogratulować. - Teraz Nata nie kryła urazy i zaczęła perorować z oburzeniem, nie myśląc o ewentualnej przemocy: - Wiecie, ile pracy musiałam w to włożyć? Zamiast szczerze powiedzieć, że mi zazdrościcie...
- A może po prostu twoja książka nam się nie podoba? Może nie ma czego zazdrościć? - nadal złościła się Natalia.
- Nie podoba się wam? - Pisarka musiała uczciwie przyznać przed sobą, że tego aspektu sprawy nie wzięła pod uwagę. - Co wam się nie podoba?
- Jeszcze się pyta! - jęknęła z rozpaczą Anna.
- Wiesz, co mi się nie podoba? - Ton Natalii nie wróżył nic dobrego. - Wszystko! Zwłaszcza ten kawałek, że jestem zaniedbaną kurą domową. No spójrz na mnie! Spójrz! - Dźgnęła się palcem w pierś. - Czy ja wyglądam jak kura domowa? I to zaniedbana?
Nata przyjrzała jej się posłusznie. Spodnie z lśniącego, lejącego się materiału, matowa bluzka w kolorze fuksji, a także delikatny makijaż - wszystko to podkreślało urodę Natalii, a czółenka na szpilce wysmuklały jej figurę. Ciemne włosy w odcieniu gorzkiej czekolady spiralami opadały jej na ramiona i plecy. Podkreślone tuszem szare oczy przyciągały uwagę. Trzydziestoletnia siostra nie tylko nie wyglądała na swój wiek, ale też w niczym nie przypominała otyłej, zaniedbanej rozwódki sprzed dwóch lat, opisanej w powieści, zwłaszcza że Natalia zdążyła zrzucić kilka kilogramów umiejscowionych w strategicznych miejscach figury. I nie były to piersi.
- Teraz to nie - przyznała z ociąganiem. - Ale dwa lata temu...
- Nieważne, jak wyglądała dwa lata temu. - Anna zdecydowała się ponownie zabrać głos i zanim oburzona Natalia zdołała odpowiedzieć na to obcesowe stwierdzenie, kontynuowała: - Rzecz nie w tym, co kto mówił i jak wyglądał. To twoja subiektywna ocena i masz do niej prawo - oświadczyła łaskawie, po czym się zastrzegła: - Co nie oznacza, że muszę się zgadzać z takim postrzeganiem swojej osoby i naszych sióstr. Niemniej zwracam uwagę na pewien aspekt, którego niewątpliwie nie wzięłaś pod uwagę.
- Jaki aspekt?
- Kryminalny.
- Przecież aspekt kryminalny w całości siedzi! - zaprotestowała Nata.
Anna wymierzyła palcem w leżącą na stole książkę, przerywając tym samym mowę obrończą, którą zamierzała wygłosić autorka.
- Widzę, że ta kwestia umknęła twojej pamięci, ale mówiąc wprost, dwa lata temu oszukiwałyśmy, kłamałyśmy i składałyśmy fałszywe zeznania. O tym aspekcie kryminalnym mówię. I wcale nie jestem zimną, pozbawioną wrażliwości suką! - zakończyła z pretensją w głosie.
- Tego nie napisałam!
- Ale taki wniosek się nasuwa! Magda została puszczalską panienką, która wygląda jak postacie z chińskich bajek, a z Natki zrobiłaś życiową łamagę! - Na powrót zabrała głos Natalia.
- Ale przecież Magda naprawdę wygląda, jakby zeszła z plakatu Royo, a Natka - Nata wzruszyła ramionami - to Natka.
- Przecież Adrian to przeczyta... - ciągnęła już spokojniej Natalia. - Myślisz, że będzie zachwycony, kiedy potem dorwą się do tej książki jego koledzy z pracy, a okładka zapewne wyląduje w komisariacie na tablicy z listami gończymi! Rzuci mnie jak nic. A ja mam dwoje dzieci, które potrzebują ojca, nie tylko postrzelonych ciotek, karmiących je lodami i czekoladą. Dopiero zaczęłam układać sobie życie osobiste, a teraz... - Wykonała nieokreślony gest dłonią.
- Oj tam. - Nata starała się zbagatelizować sprawę. - Przecież świetnie wie, że kłamałyśmy, a teraz najwyżej dostanie potwierdzenie. I co z tego?
- Przypominam ci, że Marcin też to przeczyta - zauważyła z satysfakcją Anna. - I nie będzie zbyt wyrozumiały. - Starannie wygładziła niewidzialne zagniecenie na kremowej koszuli ze stójką i strzepnęła nieistniejący pyłek z satynowych spodni z kantem, które w połączeniu z balerinami stanowiły strój domowy. - Ani trochę - dodała, nie kryjąc złośliwości. - I wiesz, co ci powiem? Cokolwiek z tobą zrobi, ma moje pełne poparcie.
- Daj spokój, przecież Marcin nie aresztuje własnej dziewczyny... - Nata prychnęła pogardliwie, ale w jej głosie dało się słyszeć zwątpienie. Reakcja sióstr zdecydowanie nie przypadła jej do gustu. Może to kwestia wieku? Natalia miała na karku trzydziestkę, Anna dwa lata więcej. Chyba zbyt poważnie podchodziły do tematu. A Marcin... Z Marcinem ciągle się kłócą bez powodu, a teraz? Teraz to dopiero będzie miał powód, pomyślała. Gorączkowo przypominała sobie, co dokładnie napisała na jego temat. Z pewnością nie ma tam niczego, czego nie powiedziałam mu już prosto w oczy, zapewniała samą siebie, przygryzając nerwowo wargę.
- Kolegom chyba nie powie, że to prawda, bo musiałby się przyznać, że jest idiotą - uznała, lecz jej głos nie brzmiał jednak zbyt pewnie. Powie prawdę kolegom czy też nie - to inna sprawa, ale Nata nie miała wątpliwości, że jej samej będzie miał sporo do powiedzenia. Koledzy policjanci z pewnością go nie oszczędzą, a wtedy on nie oszczędzi jej. To się nazywa korelacja, pomyślała bez ładu i składu, zastanawiając się jednocześnie, czy spełnienie marzeń było tego wszystkiego warte. Odpowiedź nasuwała się sama. Tak. A jak Marcinowi coś nie pasuje, to jego problem, uznała buntowniczo.
- Obawiam się, że to cię nie uratuje - oświadczyła Anna, stwierdziwszy z zadowoleniem, że Naty nie ominie kara. - Trzeba było wcześniej się nad tym zastanowić. Muszę przyznać, że tylko myśl o tym, co cię czeka z rąk Marcina, powstrzymuje mnie przed zaciśnięciem palców na tej twojej chudej szyi.
- Ciekawe, czy długo będziesz jego dziewczyną, kiedy Marcin zobaczy, co o nim napisałaś... - dodała bezlitośnie Natalia. Gniew znów dał o sobie znać, bo podniosła głos: - Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłaś! Obsmarowałaś nas wszystkie tak, że wyglądamy jak nieczułe jędze, pozbawione wrażliwości, a nawet zwykłej ludzkiej przyzwoitości!
- Napisałam, jak było! - broniła się nieudolnie Nata.
- No właśnie!
Gwałtownie pchnięte z drugiej strony drzwi od kuchni uderzyły z hukiem w ścianę. Do środka wpadła jak wicher długowłosa brunetka, pobrzękując bransoletami na nadgarstkach.
- Trzeba było od razu wbić mi nóż w plecy! A potem przekręcić! I to najlepiej ze dwa razy, żeby bardziej bolało! Jak mogłaś?! Jak mogłaś mi to zrobić?! Napisałaś, że chodziłam na randki, kiedy już byłam z Darkiem! - wrzeszczała, gwałtownie machając rękoma.
- Przecież to prawda! - próbowała protestować Nata. Na wszelki wypadek umknęła jednak zza blatu, który nie stanowił przeszkody dla wysportowanej Magdy. Wycofała się za starsze siostry, jako że te zdążyły już wyładować złość.
- Właśnie o to chodzi! Nie powiedziałam policji, co robiłam, kiedy ojciec umierał. Nie miałam alibi i ryzykowałam aresztowanie, chociaż on sam się zabił, ale żadna z nas wtedy tego nie wiedziała, a teraz moja własna siostra opowiada całej Polsce o moich prywatnych sprawach?! Już nie żyjesz! - zagroziła.
- Przecież zmieniłam nazwiska...
- Och, przepraszam! Zmiana nazwiska z pewnością sprawi, że mój chłopak się nie zorientuje - ironizowała wściekła Magda. - Jak mogłam choć przez chwilę pomyśleć, że będzie inaczej. Przecież w kraju w co drugiej rodzinie jest pięć Natalii! I tylko jedna z nich chodzi z Darkiem!!!
- Niepotrzebnie dramatyzujesz. Przecież nic się nie stało... - Nata próbowała ułagodzić szalejącą młodszą siostrę. - To babskie czytadło. Darek nie ruszy tego nawet kijem...
Dalsza część planowanego wywodu została przerwana wtargnięciem do kuchni najmłodszej córki świętej pamięci Jarosława Sucharskiego. Na twarzy dziewczyny malowało się wzburzenie.
- Już po tobie! Jesteś martwa! - zagroziła autorce powieści Natka.
- No co z wami?! - Nata na wszelki wypadek zasłoniła się krzesłem. Kokarda niemal zupełnie się rozwiązała i zwisała jej smętnie za uchem. - Tak się czepiacie, jakby tylko o was chodziło. Przecież o sobie też wszystko uczciwie napisałam!
- Co mnie to obchodzi?! - wrzeszczała Natka. - To, co powiedziałam na temat mojej matki, było przeznaczone dla was, a nie dla całego świata! Ty wiesz, co się będzie działo, jak ona to przeczyta?! No wiesz?!
Blond grzywka opadła jej na oczy; Natka niecierpliwym ruchem odgarnęła ją z czoła i wbiła zdesperowane spojrzenie w sprawczynię zamieszania. Szczególnie irytowało ją przedstawienie jej jako łamagi potykającej się o własne sznurowadła i w okularach jak denka od butelek. Nawet jeśli to prawda, nie życzyła sobie, żeby jej nowi znajomi wiedzieli, że dwa lata temu była brzydulą. Od czasu gdy zmieniła styl ubierania, zaczęła nosić szkła kontaktowe i korzystać z usług fryzjera, Natka odkryła, że jest równie atrakcyjna jak starsze siostry, i nie zamierzała tego zmieniać.
- Jak one wszystkie to przeczytają - poprawiła ją Anna. - Obawiam się, że Nata nie oszczędziła nikogo. Musimy spojrzeć prawdzie w oczy, nasze matki nigdy nas nie lubiły, a teraz z pewnością znienawidzą. Adrian i Marcin najpierw was porzucą, a potem aresztują. I pewnie przy okazji mnie też. Może tak będzie lepiej? Moja reputacja po tej książce i tak legnie w gruzach - oświadczyła dramatycznie.
- Powiecie babciom, że ciocia Nata sama to wszystko wymyśliła i nic takiego nie było.
Na progu stanęła ośmioletnia córka Natalii, Anielka, i poważnymi szarymi oczami przyglądała się kłócącym się kobietom. W kuchni zapadła cisza. Siostry spojrzały na siebie z nadzieją. Pomysł był doskonały.
- Złote dziecko! - pochwaliła ją matka. - Właśnie tak zrobimy! Nata nawarzyła piwa i sama będzie je piła.
- Fakt. Mała ma rację... - Magda uśmiechnęła się złośliwie. - Rzucimy Natę lwicom na pożarcie i po prostu będziemy się przyglądały, jak ją zagryzą, przeżują i wyplują kosteczki.
- Jestem za. - Natka podniosła rękę w górę, jakby brała udział w głosowaniu.
- Nie wiem, czy zauważyłaś, ale wreszcie wszystkie zaczęłyśmy się dogadywać z naszymi matkami... - zaczęła swój wywód Anna, ponownie kierując wzrok na nieszczęsną powieściopisarkę.
- Tylko dlatego, że są zbyt zajęte kłótniami między sobą, żeby jeszcze zajmować się nami - odparowała sarkastycznie Nata. Skoro siostry wymyśliły zemstę, to do rękoczynów nie powinno jednak dojść.
- Więc teraz to się zmieni. Teraz będą się zajmować nami! A konkretnie tobą! - Magda wymierzyła palec w siostrę i nacisnęła wyimaginowany spust. Przesłanie było jednoznaczne. Nata została przeznaczona na odstrzał.
- Dobra. Dobra! Niech wam będzie! Jak się wszystkie zjawią, to wtedy będę się martwić! Na razie mam was wszystkie...
- To ja już bym zaczęła, ciociu Nato - ponownie wtrąciła się do rozmowy Anielka.
- Co...?
- Ja już bym się zaczęła martwić... - Dziewczynka smutno pokiwała ciemną główką, wskazując paluszkiem w kierunku salonu. W jej oczach malowało się współczucie.
